เก้า - ก้าว

หลาย ๆ คนส่วนมากมักกลัวการเปลี่ยนแปลงด้วยกันทั้งนั้น
สำหรับข้าพเจ้าแล้ว การเปลี่ยนแปลงไม่น่ากลัวเลย
เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เปลี่ยนโรงเรียน เปลี่ยนเพื่อน
เปลี่ยนห้องเรียน บ่อยกว่าคนอื่น
เลยไม่รู้สึกลำบากใจที่จะต้องปรับตัวมากนัก
คนเรากลัวอนาคตกัน เพราะว่า
เราไม่รู้ว่าอนาคตของตนเองจะเป็นอย่างไร จึงรู้สึกกลัวในความไม่รู้ในสิ่งนั้น

มนุษย์เราเลยรู้สึกกลัวที่จะเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ไม่คุ้น หรือไม่ชิน
หากการเปลี่ยนแปลงนั้น มีเพื่อนหรือครอบครัวใกล้ชิด
ให้การสนับสนุน ก็คงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวมากนัก
บางคนแค่ย้ายที่ทำงาน ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า
ปาดแล้วปาดอีก (^__^)
อาจเป็นเพราะด้วยความเคยชินกับสถานที่เดิม ๆ
และความผูกพันกับเพื่อน หรือเหตุการณ์ที่ผ่านมาในอดีต


คนเรานั้นมักจะติดอยู่กับอดีตกันมาก เลยทุกข์มาก
ไม่กล้าที่จะก้าวต่อไป

วันนี้เป็นวันที่ดี เป็นวันที่เก้า เดือนเก้า ปีคริสต์ศักราช สองพันห้าร้อยเก้า
เพราะฉะนั้น หลาย ๆ คนจึงมักจะให้ความสำคัญกับฤกษ์ในยามนี้
คนเราต้องก้าวต่อไป เพื่ออนาคตที่ดีของตนเอง
พ่อมักบอกฉันกับพี่สาว เสมอ ๆ ตอนมาส่งเรียนช่วงเปิดเทอมที่กรุงเทพฯ

พูดทุกครั้งที่พ่อมาส่งฉันกับพี่สาวที่บ้านป้า
ด้วยความเป็นเด็ก อยากอยู่ใกล้ชิดกับครอบครัว
น้ำตาร่วงทุกครั้งที่พ่อพามาส่ง
โตขึ้น เลยทำให้ฉันค่อนข้างมีจิตใจเข้มแข็ง
ไม่หวั่นไหวอะไรง่าย ๆ เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ
เพราะตอนเด็ก ๆ ฉันคงร้องไห้มากพอแล้วมั้ง ^_^
โตขึ้นเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร แบบใจหินก็ไม่เชิงนัก
น้ำตาของฉันไม่ค่อยร่วงให้ใครเห็นง่าย ๆ
หรือว่า ใจมันตายด้านแล้วก็ไม่รู้ อิอิ :P

ก็เหมือนกับความตาย
คนเรามักจะกลัวความตายกัน
หากเรามีชีวิตที่มีความสุข
เลยไม่อยากจากความสุขที่เราเคยชินอันนั้น
(ติดสุขนั่นเอง)
แต่สำหรับคนที่มีความทุกข์มาก
ก็มักกล้าที่จะทำร้ายตัวเองจนตายได้
เพราะอยากมีชีวิตที่มีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่




เหตุการณ์ 2 อย่างนี้ แสดงให้เห็นว่า
คนเรามักติดสุข อยากให้ชีวิตของตนเองมีความสุข
ไม่อยากเจอทุกข์ หรือเหตุการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
จึงเลือกที่จะทำให้ชีวิตตนเองปลอดภัยไว้ก่อน

เพราะฉะนั้นหากใครเจอความทุกข์
ให้คิดว่า เป็นบทเรียน เป็นยารักษาใจเราอย่างดี
ต่อไปภายหน้า หากเกิดเหตุการณ์ที่ร้ายแรง
ไม่คาดคิดกว่านี้ ก็สามารถทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงนั้นได้
ไม่เป็นคนสติแตก หรือวิกลจริตเสียก่อน เมื่อเจอเหตุการณ์ร้าย ๆ ในชีวิต

อย่างข้าพเจ้ามักจะเจ็บป่วยบ่อย ก็ทำให้เราไม่ประมาทในการใช้ชีวิตมากขึ้น
ถือว่า ในทุกข์มีสุข ในสุขมีทุกข์เจืออยู่ด้วยเสมอ
หากเรารู้จักมองชีวิต เราก็จะเข้าใจชีวิตมากขึ้น
คนที่มีความสุขมาก ๆ เวลามีทุกข์ ก็มักจะทุกข์สุด ๆ
หากไม่ตระเตรียมใจให้ดี ด้วยความหลงระเริง
คิดว่า ทุกอย่างจะอยู่กับเราตลอดไป ....

เขาถึงบอกว่า
ชีวิตขม ๆ หากมองอีกมุมหนึ่งนั้น
เป็นบทเรียนให้ใจเรา กล้าที่จะก้าวต่อไป
ทำให้เราแกร่งขึ้น ไม่อ่อนแอ

โดย คิดแล้วเขียนV:)

อานิสงค์ของการทำบุญ

วันนี้ได้อ่านเจอหนังสือธรรมะเล่มนึง
ชื่อว่า "ตั้งใจไปสร้างบุญ แต่ทำไมถึงตกนรก?" ของ ธ.ธรรมรักษ์

อ่านแค่ตอนแรกก็กินใจเสียแล้วว่า เลยต้องเขียนบอกต่อ
เรื่อง อานิสงค์แห่งบุญด้วยเงิน 5 บาท
ก็สามารถต่อชีวิตของเด็กน้อยคนนึงได้

การทำบุญที่ด้วยวัตถุทานที่บริสุทธิ์(ไม่ได้ขโมยใครมา)
เจตนาบริสุทธิ์ และได้บุญจากการอนุโมทนารับพรจากเนื้อนาบุญที่สูง
ก็สามารถได้เกิดอานิสงค์บุญที่ยิ่งใหญ่มากกว่าเงินเป็นล้าน ๆ หรือร้อยล้านบาท

บุญที่มีบาปเจือปน
ทำให้ชีวิตมีแต่อุปสรรค
และยังไม่พบความสุข ความเจริญนั้น
เปรียบดั่ง แม่น้ำสายบุญ
นั้นมีกอสวะ และสิ่งปฏิกูลขวางทาง
ไม่ให้กระแสน้ำไหลได้โดยสะดวก.......

และการให้ทานต้องมีใจ 3 ระยะ จึงจะได้อานิสงค์ ผลบุญมาก คือ

1. ก่อนที่เราจะให้ ต้องตั้งใจว่าจะให้ โดยไม่หวังผลตอบแทนใด ๆ
ยิ่งมีจิตใจมีความปิตียินดีเหมือนกับผู้รับ
บุญก็จะมาก เช่น นึกถึงความสมหวังของผู้รับที่ได้รับการให้จากเรา
นึกถึงรอยยิ้มใบหน้าที่เปี่ยมสุข ชีวิตที่ดีขึ้นของเขา
คิดถึงปัญหาของเขาที่เราได้ช่วยให้ได้รับการแก้ไข ใจเราก็จะเป็นสุขมากล้น

2. ขณะที่กำลังให้อยู่ ก็เต็มใจให้ ไม่คิดเสียดายทานที่ทำ
ไม่คิดว่าให้ทานเพื่อเอาบุญคุณ หรือประโยชน์อื่นใด
ไม่ต้องการให้ผู้รับมาตอบแทนใด ๆ หรือใคร ไม่ว่าอะไรก็ตาม

3. เมื่อให้แล้ว มีความปลาบปลื้มใจ มีความอิ่มใจว่า
เราทำการสงเคราะห์เสร็จสิ้นแล้ว คือ ให้ทานแล้ว
ถือว่าเจตนาบริสุทธิ์ทั้ง 3 ครบถ้วน ก็จะมีอานิสงค์มาก

และเมื่อผู้ให้เป็นผู้บริสุทธิ์ วัตถุทานบริสุทธิ์
(ไม่ลักขโมยใครมา หรือคดโกงใครมา หรือแย่งใครมา)
ผู้รับทานเป็นผู้บริสุทธิ์ จึงมีอานิสงค์เลิศ ด้วยประการฉะนี้แล ^__^

อ่านเบื้องต้น จับใจความได้แค่นี้
เดี๋ยวอ่านจบแล้วจะมาเล่าใหม่

สงสัยครั้งนี้จะเป็น เวอร์ชั่น อ่านแล้วเขียนซะมากกว่า อิอิ :)))
-----------------------------------------------------

มาเขียนต่อ เพราะอ่านจบแล้ว อิอิ ^__^

สรุปอย่างง่าย ๆ คือ การที่เราคิดจะทำบุญต้องเลือกทำ
เหมือนกับการเลือกที่นา ที่เราจะหว่านข้าวลงในนา
ถ้าเลือกที่ไม่เหมาะสม ผลที่ได้ก็จะได้ไม่มาก
ถ้านาดอน น้ำก็แห้ง ถ้านาลุ่ม น้ำท่วมตลอด ต้นข้าวก็ตาย

การทำบุญอย่าเจือด้วยกิเลส ทำอย่าหวังผลตอบแทน
จะได้บุญมากกว่า เช่น ทำบุญเพื่อหวังถูกหวย
เรี่ยไรเงินทำบุญ ส่วนหนึ่งเข้ากระเป๋าตัวเอง
นี่เป็นบาปขั้นหนักโดยไม่รู้ตัว
หรือขัดขวางการปฏิธรรมของนักปฏิบัติธรรม
หรือทำให้พระต้องสึก เช่น
การที่สีกาเข้าวัดบ่อย ๆ สนทนาธรรมกับพระ
ไปคลุกคลีมากไป ทำให้พระสึก

หรือเป็นฆราวาสธรรม สนทนาธรรมกับพระ
ถ้าเจอพระที่มีบุญและคุณธรรมขั้นสูง
เวลาสนทนาธรรม ไม่สำรวม กาย ใจ
ไปตีเสมอท่าน หยอกล้อท่านเหมือนเพื่อนเล่น
หรือปรามาสพระรูปนั้น หรือนักปฏิบัติธรรม
ที่ได้บรรลุธรรมขั้นสูง แต่ไม่สามารถบอกใครได้
เพราะจะเป็นการอวดอ้างสรรพคุณ
โดยใช้ให้ท่านเหล่านั้น แสดงอภินิหารให้ดู
ทำให้ตกนรกได้เหมือนกัน
เพราะฉะนั้นเวลาเข้าวัด ต้องสำรวมใจ และกายด้วย
(อย่าทำเป็นเล่นไปนะ ตกนรกจริง ๆ ด้วย)


อย่าทำบุญส่งเดช หรือปากพล่อย หรือสัญญา
(สัจจะอธิษฐานกับพระ)
แต่ทำไม่ได้ ผลที่ได้รับจะเป็นกรรมที่ไม่เจตนา
และอาจจะทำให้เราตกสู่อบายภูมิได้
เช่น การรับปากกับพระสงฆ์จะถวายเงินเท่านั้น เท่านี้
แต่ทำได้ไม่ถึงเป้า หรือนำเงินที่คนถวายมาหักไปใช้จ่าย
ในการทำบุญเสียก่อนหน้านั้น
หรือแม้แต่การสร้างวัตถุมงคล
วัดครึ่งนึง เข้ากระเป๋าตัวเองครึ่งนึง

สงสัยพวกนักสร้างจาตุคามฯ หลายราย
นี่ถ้ามาอ่านเจอคงสะดุ้งแน่ ๆ
เพราะตกนรกกันแทบทั้งนั้นเลยมั้งเนี่ยะ!
จาตุคามฯ รุ่นรวย ตกนรกไม่รู้ตัว (มั้ง 555 ) ^__^

การให้เงินสนับสนุนคนทำชั่ว เช่น เลี้ยงเหล้าเพื่อน
เพราะเหล้ากินแล้ว ทำให้คนไร้สติ
อาจทำให้เขาไปฆ่าคนตายได้
ให้เพื่อนยืมเงินทำแท้ง
หรือส่งเสริมคนให้ทำแท้ง

เพราะฉะนั้น เวลาใครยืมเงิน ต้องถามก่อนว่า
จะเอาไปทำอะไร?
ถ้าเพื่อนนำเงินเหล่านั้นไปใช้ในทางที่ผิดศีลธรรม
ก็เข้าขั้นตกนรกได้เหมือนกัน
เหมือนกับผู้สมรู้ร่วมคิดให้คนทำชั่ว
ทั้ง ๆ ที่เราเจตนาดีจะช่วยเพื่อน

การนำของจากวัดมาใช้ โดยไม่คืนวัด ถือว่าเป็นหนี้สงฆ์
ทำบาปโดยไม่รู้ตัว และไม่ได้เจตนา
นี่คื่อส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ที่อ่านมาได้
อ้อ! มีข้อหนึ่งที่สำคัญ คือ

เวลาทำบุญ อะไรก็แล้วแต่
การตั้งสัจจะอธิษฐาน นี่สำคัญมากเลยนะ
เป็นเคล็ดลับอีกประการหนึ่ง ที่จะช่วยให้เราทุกคน
เดินทางไปพบกับสิ่งที่ปรารถนาได้ แต่ต้องอยู่ในวิธีการ
และสิ่งที่อธิษฐานนั้น ต้องถูกต้อง ถูกธรรมเท่านั้น
ขอในสิ่งที่ก่อให้เกิดกรรมดี

ทางที่ดีที่สุดคือ กล่าวเป็นวาจา เป็นสัจจะอธิษฐาน
เพื่อขอให้ความขัดข้องและคำว่าไม่มี
จงอย่าได้บังเกิดแก่ชีวิตของตนเอง และครอบครัว
จนกว่าข้าพเจ้าจะได้เข้าถึงพระนิพพานในทุก ๆ ชาติ

นี่ครอบคลุมได้หมดแล้ว เพราะถ้าไม่มีคำว่า
"ขัดข้อง" และ คำว่า "ไม่มี" ในชีวิตก็จะราบรื่น
และตรงวัตถุประสงค์ของผู้อธิษฐานได้ง่าย
แต่อย่าลืมว่า คำอธิษฐานนั้น ต้องก่อให้เกิดกรรมดีเท่านั้น!

อ่านจบแล้ว ได้รู้เรื่องดี ๆ ขึ้นอีกเยอะ
จะได้ฉลาดในการทำบุญ
ไม่ใช่ทำบุญแล้วสร้างบาปให้ตนเองไม่รู้ตัว
ใครสนใจหาอ่านได้ตามร้านหนังสือทั่วไป


โดย คิดแล้วเขียนV:)

อารมณ์แปรปรวน

ช่วงนี้ รู้ว่าตนเองอารมณ์แปรปรวน
เพราะรู้สึกว่า คนรอบข้างไม่ค่อยจะจริงใจเท่าใดนัก!
เพื่อนที่ดูเหมือนว่าเป็นเพื่อนเรา แต่จริง ๆ แล้ว
ชอบแอบนินทา งานหนักไม่เอา งานเบาก็จะไม่สู้ด้วยเหมือนกัน
เพราะตรูขอลอกอย่างเดียว รอยหยักของสมองไม่ได้คิดอะไร

เพราะมีไว้คอยจับผิดคนอื่น ว่าใครเป็นอย่างไร
สังคมคนไทยยังมีคนประเภทนี้อีกเยอะ
การศึกษาก็ไม่ได้ช่วยให้คน ลดการนินทาลงเลย
กลับแย่กว่าเดิมซะอีก เพราะมีความคิดซับซ้อนมากขึ้น
ก็เลยซ่อนหน้าที่แท้จริงของตนเองไว้ภายในได้เนียนขึ้น

ไม่ต้องอื่นไกล คนในบ้านข้าพเจ้าเอง
บางทีก็เอาเรื่องของคนอื่นมาพูดให้เราได้ยิน
ให้เราได้ฟัง ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นเรื่องของเขาอ่ะ
ถ้าเรื่องของเขาทำให้เราเดือดร้อนไปด้วย
ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ก็ไม่ใช่
หรือว่าตรูจะคิดฟุ้งซ่านมากไปหว่า! อิอิ :))

ก็อยู่ในสังคมอ่ะนะ มันก็ต้องมีอะไรมากระทบโสตประสาท
ให้ระคายหูเป็นธรรมดา เงียบไป ก็หาว่ามีลับลมคมใน
เปิดเผยไปก็เป็นเป้านิ่งให้ศัตรูโจมตี
ก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดีเหมือนกัน

งานก็มีปัญหา แถมคนรอบข้างก็มักมีปัญหาชวนให้ปวด
กาบาลเพิ่มขึ้นอีก แล้วแบบนี้จะให้ข้าพเจ้าอยู่ในสังคม
แบบมีความสุขได้อย่างไร

มาบ่น ๆ จริง ๆ แล้วข้าพเจ้ามองโลกในแง่ดีมาตลอด
แต่ระยะหลัง ๆ รู้สึกว่าสิ่งรอบข้างมันไม่เป็นบวกแล้วล่ะซิ
แล้วจะให้เราคิดบวกได้อย่างไร
ก็เท่ากับหลอกตัวเองไปวัน ๆ นึง
เพื่อให้ตนเองทนยอมรับสภาพที่เป็นอยู่ให้ได้งั้นล่ะซิ
ก็เหมือนกับว่าเราต้องเอาตัวเองไปอยู่ในโลกแห่งความฝันตลอดเวลา

จริง ๆ แล้ว คำว่าเพื่อนสนิท เพื่อนรัก มันก็แค่ในอุดมคติเท่านั้น
เพราะไม่มีใครอยากเห็นใครได้ดีกว่าตนเองมากนักหรอก
หรือว่าเป็นความซวยของเราเอง ที่ไม่ได้เจอเพื่อนแบบนั้น :))

เราจริงใจกับเพื่อน แต่เพื่อนไม่จริงใจกับเรา
เจอประเภทนี้มาก ๆ เข้าก็เข็ดเหมือนกันล่ะนะ
ก็อยู่ตัวคนเดียวไปก็แล้วกัน เพราะเราคิดดีกว่าคนอื่นนี่เน๊าะ! :P
(555 ประชดนะเนี่ยะ!)





พูดถึงความฝัน เมื่อคืนฝันแปลกว่า
ฝันว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นผู้หญิง กำลังต่อสู้ บู๊กับผู้ชายรอบข้าง
ที่กรู ตีวงล้อมรอบตัวเรา แบบใช้ท่าป้องกันตัวแบบสุดฤทธิ์

แล้วก็มีอีกฉากความฝันนึงแว๊บเข้ามา
เห็นผู้ชายคนนึง(ไม่บอกให้เดาเอา)
นั่งกินข้าวกับผู้หญิง ซึ่งผู้หญิงคนนั้นคอยป้อนข้าวให้เหมือนเด็ก ๆ
เราก็เลยมาพิจารณาความฝันว่า กำลังจะบอกอะไรเราหว่า!

คงเป็นโชคชะตาที่เราเกิดมาต้องต่อสู้ป้องกันตัวเองกระมัง
ไม่ได้ทำตัวล้อตามน้ำไปกับเขา
ผู้หญิง กับ ผู้ชาย สองคนนี้คล้ายกัน
ที่มีต่างเพศ มากหน้าหลายตาผลัดกันเข้ามาห้อมล้อม
แต่ผู้หญิงพยายามบู๊สู้สุดฤทธิ์ แต่ผู้ชายยอมให้พวกผู้หญิงเหล่านั้นป้อนข้าว
หมายความว่าอย่างไรกัน ?

สถานการณ์คล้ายกัน แต่วิธีการของคนทั้งสองแตกต่างกัน
เป็นเพราะนิสัยของทั้ง 2 แตกต่างกันหรือเปล่า?
คือ คนนึงไม่ยอมรับสภาพ แต่อีกคนนึงยอมรับสภาพ
ภาพที่เห็นในความฝันก็เลยปรากฎขึ้นมา เพื่อสะกิดใจ!

อย่าดูถูกความฝันของตนเองนะคะ เพราะแม่นมาหลายเรื่องแล้ว
บางทีไม่ได้มาบอกตรง ๆ แต่กลับมีนัยบางอย่างซ่อนไว้
ให้เราค้นหา เป็นสิ่งที่ลี้ลับ น่าศึกษายิ่งนัก
เสียดาย ไม่เคยตีออกมาเป็นเลขได้ถูกสักที
แต่ถ้าเป็นเรื่องเหตุการณ์ต่าง ๆ นี่ คิดอะไรแล้วไม่มีผิด!
แม่นเหมือนจับวางเลย ผับผ่าซิเอ้า!

งั้นคืนนี้ ขอฝันดี ๆ ถึง .... ก็แล้วกันนะคะ อิอิ ^___^
(บอกก็รู้ซิ :)))

โดย คิดแล้วเขียนV:)

สบายใจ

วันนี้ได้ข่าวแว่ว ๆ มาว่า
จะได้หัวหน้าคนใหม่แล้ว ^_^
หลังจากที่คอยลุ้นมารอบที่ 2
แต่ก็ยังเป็นกระแสข่าวลืออยู่
ฟังหูไว้หู แต่ข่าวค่อนข้างแน่ (เอ้! ยังงัย!)

เดี๋ยวหลายคนได้เฮ ^_^
ส่วนคนที่ไม่เฮ ก็อาจจะเคยเป็นบ่าวรับใช้นายเก่ามาก่อน
ก็อยากรู้เหมือนกันว่า ข่าวนี้จะจริงหรือไม่จริง
รอฟังไม่ช้าเกินรอ อิอิ

เขาบอกว่า เนื้อคู่กันแล้วไม่แคล้วกัน
ผีเน่ากับโลงผุ ต้องอยู่ด้วยกัน 555
หนีให้ตายยังงัย ถ้าคนจะเจอมันก็ต้องเจอ
หรือต่อให้ใกล้กัน ถ้าไม่รักกันอย่างไรก็ต้องจาก
นี่คือสัจธรรม ร่วมทำบุญ กับทำบาป
อันไหนมากกว่ากัน ผลอันนั้นก็แรงหน่อย!

พรากคนที่รักออกจากกัน สักวันก็ต้องมีคนมาพรากจากเราเหมือนกัน
ของแบบนี้ ไม่อยากจะเชื่อ! แต่ก็ต้องเชื่อว่า เวรกรรมมีจริงนะเนี่ยะ!
แถมสมัยนี้ติดจรวดซะด้วย ...รอดูกันต่อไป

หากเรามั่นใจว่าเราทำดีแล้ว ไม่ต้องกลัวผลที่จะตามมา
สู้ ๆ V :)))))


โดย คิดแล้วเขียนV:)

เรียบ(ไม่)ร้อย ^_^

หลาย ๆ คนมองผู้หญิงแต่รูปลักษณ์ภายนอก
เห็นดูเรียบร้อย หงิม ๆ ยิ้มรับตลอด
แต่ซ่อนความร้ายลึกไว้เยอะก็มีมากเหมือนกัน

คนเรายิ่งได้รับการศึกษามากเท่าไร
ความคิด ความอ่านก็ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
ความร้ายอาจซ่อนไว้ได้มิดชิด บิดบังอำพรางไว้
ให้เหยื่อซื่อ ๆ ได้หลงกล ที่เขาเรียกว่า "มารยาร้อยเล่มเกวียน"
เป็นสิ่งที่คงมีมาตั้งแต่สมัยโบราณกาลมาแล้ว
พวกผู้หญิงงามเมือง แม้แต่เหล่าจักรพรรดิ์ ฮ่องแต้
และผู้ชายที่มักมากตัณหา ราคะ
เท่านั้น ที่สามารถหลงกลเสน่ห์ของนางได้
มีหนังจีนหลายเรื่อง ที่ผู้หญิงมีบทบาทสำหรับฮ่องเต้
หรือผู้นำระดับสูงที่ติดรสกามารมณ์ จนเสียผู้เสียคน
ก็เพราะหญิงงามเมืองเหล่านี้มาเยอะต่อนักแล้ว

ข้าพเจ้าไม่ค่อยได้สนใจพวกผู้หญิงเหล่านี้มากนัก
แต่ก็คิดว่า คงร้ายพอดู ที่สามารถไต่ระดับตนเอง
จากหญิงสามัญชน ไปนั่งบนบัลลังค์สั่งชี้นิ้วพวกขุนนางได้
พวกนี้คงมีความทะเยอทะยาน อาจจะด้วยชีวิตในวัยเด็ก
ได้รับความลำบาก หรือถูกกดขี่ จึงพยายามดิ้นรนต่อสู้ตนเอง
ให้สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อถีบตนเองให้สูงขึ้น
ใช้มารยา และคำพูดให้บุรุษหลงใหลมากมาย
ก็คงพอ ๆ กับที่ผู้ชายบางคน
ที่สามารถไต่ระดับตนเองขึ้น ใช้วิธีนี้ได้ด้วยเช่นกัน

คนเรายิ่งเก่ง หากไม่มีคุณธรรม คอยกำกับใจไว้เสียแล้ว
บุคคลเหล่านี้ ก็คงอยู่ในระดับสูงได้ไม่นาน
หรือไม่ก็ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน ที่พยายามชี้จุดบกพร่อง
ขึ้นมาเหยียบย่ำซ้ำเติม
คนเราหากได้อะไรมา ด้วยความสามารถของตนเองอย่างแท้จริง
เงยหน้าก็ไม่อายฟ้า ก้มหน้าก็ไม่อายดิน
นี่แหล่ะ เป็นสิ่งที่ในโลกปัจจุบัน หาคนเช่นนี้ ได้ยากเย็นยิ่งนัก

สมัยนี้ก็หาคนไว้ใจได้ยากเหมือนกัน
ผู้หญิงบางคนแอบบ้าผู้ชาย โดยใช้เพื่อนของตัวเอง
ล่อให้ผู้ชายเข้ามาติดกับ จริง ๆ แล้วผู้หญิงที่ถูกแอบอ้าง ไม่มีใครรู้เรื่องอะไรด้วยเลย
ไอ้เพื่อนก็สบายไป เพื่อนผู้ชายโง่ให้มันเข้ามาหลอกใช้ โดยเอาชื่อผู้หญิงคนที่มันแอบชอบมาอ้าง!



บางคนสนุกสนาน ก็เสี้ยมเข้าไปซิ
เพราะความไว้ใจ เชื่อใจเพื่อน
ไม่คิดว่าเพื่อนมันหวังดีกับเรามาก
แต่มันหวังตัวเองให้ได้ดีมากกว่า ^__^


เวลาเราเดือดร้อน ใครซวย? ถ้าไม่ใช่ตัวเอง
ที่หลงเชื่อเพื่อนมัน!

พ่อเคยสอน ว่าเราเป็นผู้หญิง
ควรจะพยายามห่าง ๆ ผู้หญิงเหล่านี้ไว้ให้มาก
เราไม่รู้ว่า เขาคิดอะไร?
อยากให้เราเสียชื่อเสียง เพราะมันเก่งเกินหน้าเกินตา?
หรืออะไรก็แล้วแต่
อย่าเอาตัว อย่าเอาชื่อเข้าไปพัวพันกับกลุ่มสังคมแบบนั้นให้มาก
เพราะได้ไม่คุ้มเสีย คบได้เพียงห่าง ๆ

อยู่คนเดียวก็สบายใจดีไม่ต้องวุ่นวาย
อืม! แล้วอีกอย่าง
ข้าพเจ้าขอเตือนผู้หญิงทั้งหลาย
หรือผู้ชายบางคนก็ได้
ถ้าผู้ชาย (ผู้หญิง)เขาไม่อยากเดินกับเรา
หรือคบกันเป็นที่เปิดเผยในที่สาธารณะชน
ขอโปรดจำไว้อย่างนึงว่า คุณเข้าขั้นมีสิทธิเป็นเมียน้อย
หรือเป็นชู้เขาได้ตลอดชีวิต

เขาก็จะรักคุณเฉพาะตอนอยากนอนกับคุณอย่างเดียวเท่านั้นแหล่ะ!

ปล. มีคนเข้ามาแชร์เครื่องคอมฯ ข้าพเจ้าด้วย (เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียว อิอิ :P)
หลงด่าเข้าไปเยอะเลย เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นใคร :)))
แต่อาจจะมีคนที่ 2 3 4 หรือ 5 เดินตามเส้นทางของท่านเข้ามาด้วยนะเจ้าคะ
แอบ ๆ เดินเข้ามาน่ะ ระวังหน่อย โดนจับได้ อายเขานะคะ
ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครจริ๊ง จริง ๆ ^__^


คิดแล้วเขียนV:)
(คนไม่มีเพื่อนสนิท!)

หลบฝน

มาแอบเขียน เพื่อหลบฝน
หลบคน หลบอารมณ์ หลบเรื่องราวบางเรื่องที่รกสมอง
จริง ๆ แล้วมี blog อื่นอยู่
แต่ blog นี้เงียบดี 555 ไม่มีใครเข้ามาเม้นท์กวนใจ :)
(แบบว่า ต้องเข้าไปเม้นท์กลับบ้านเขา ตามมารยาทสมาชิก blog ที่ดี แต่น่าเบื่อ!) ^__^

ที่นี่ ข้าพเจ้าอยากจะเขียนอะไรก็ได้เต็มที่
ไม่ต้องกลัวใครจะว่า ใครจะนินทา
คิดแล้วเขียน ดีจริง ๆ พูดได้ตรงอารมณ์ดี
ถ้าเป็น blog อื่น ที่มีสมาชิกอยู่
เวลาแขกมาเยือนบ้านก็ต้องนั่งต้อนรับ
ซึ่งบางที บางวันเราไม่มีเวลามานั่งอ่านของคนอื่นมากนัก
แค่เราอยากพักผ่อน อ่านเรื่องอื่นที่เราสนใจมากกว่า


บางที ก็มีนะ คนที่เข้าไปเม้นท์ blog คนอื่น
ดูเหมือนมีเจตนา อยากให้คนนั้นเข้าไปเม้นท์บ้านตัวเองนี่
ประมาณว่า หาเพื่อนคุยน่ะ (มันว่างมาก!) นี่่แหล่ะที่ทำให้ข้าพเจ้าเบื่อ
เรื่องของเธอ ฉันไม่อยากอ่าน หรืออยากรู้มากนักหรอก อิอิ
อยากอ่าน เฉพาะเรื่องที่เราอยากจะอ่าน
เพราะเรื่องของเธอบางวัน มันก็ไม่ค่อยมีสาระสำหรับฉันมากนัก!
(ไม่ค่อยเห็นแก่ตัวเลยเรา อิอิ ^__^)
เพราะฉะนั้น blog นี้ ใครจะอ่าน หรือไม่มีใครอ่าน
ก็ไม่ว่าอะไร แต่ฉันอยากเขียน อิอิ :P


ข้าพเจ้าเบื่อ ๆ ก็เลยหลบมาคิดแล้วเขียนมุมสงบตรงนี้ดีกว่า
ใคร seach หาข้อมูลมาเจอ ก็แล้วไป
ไม่อยากให้เจาะจงกับสมาชิกคนใด คนหนึ่ง มากไป
ปัจเจกบุคคลจริง ๆ เลยเรา ^__^

เดี๋ยววันหลังจะหาบทความดี ๆ มาเขียนลง blog นี้สักหน่อย
เอาไว้เป็นข้อมูลให้สำหรับนักท่อง net ที่ไร้สังกัด
แต่อยากได้ Idea ต่าง ๆ นำไปต่อยอด

โดย คิดแล้วเขียน V:)

(สุขใจที่ได้เขียน
แม้ไม่มีคนอ่าน อิอิ )

ฟ้ามาเตือน

เมื่อคืนนี้ ฟ้าแถวบ้านแรงมาก
ฝนตกช่วงค่ำ ๆ และหนักขึ้นเมื่อช่วงดึก ๆ
ข้าพเจ้าเห็นว่าฟ้าแรง เลยคิดจะเลิกทำงาน
ปิดไฟนอน ปรากฎว่า พี่สาวลืมปิดประตูบ้านป้า
ทำให้ต้องรีบกางร่มไปปิด และตรวจดูความเรียบร้อยของบ้านก่อนนอน
ปรากฎว่า ช่วงที่กำลังจะกลับมาบ้านอา
ข้าพเจ้าอาศัยจังหวะ ฟ้าแลบ แล้วกะวิ่งออกมา
แต่ฟ้าเล่นไม่รอจังหวะให้ข้าพเจ้าวิ่งเลย
ให้ตายเหอะ! ฟ้าแรงมาก
ทำให้ข้าพเจ้าต้องหยุดรอจังหวะ
นั่งคอยว่าฟ้าจะหยุดอาละวาดกี่โมง
แบบว่า ทำให้เราสามารถเดินไปบ้านอา อย่างไม่ต้องหวาดเสียวน่ะ!

ใช้เวลารอฟ้าพิโรธ นั่งอยู่เฉย ๆ ปิดหูตลอด ประมาณ ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ได้
พอได้จังหวะว่า เสียงไกลออกไปสักหลายนาทีแล้ว
ทีนี้ก็รีบปิดประตูทันที!
นาทีนั้นแป๊ปเดียว หลังจากกลับมาได้แล้ว
ฟ้าก็ลงมาใกล้ ๆ แถวบ้านอีก

อู้ย! ฟ้าจ๋าฟ้า
เหมือนแกล้งข้าพเจ้าเลยนะ
เล่นแรงนะเนี่ย เล่นทีเผลอ ^__^
สงสัยจะดัดนิสัยข้าพเจ้า ให้รู้จักคำว่า "รอจังหวะบ้าง"

เพราะข้าพเจ้าเป็นคนนิสัยใจร้อน
คอยอะไรไม่ค่อยเป็น เลยดัดนิสัยให้อยู่นิ่ง ๆ แบบคนอื่นให้เป็นบ้าง
ไม่งั้น คงจะโง่ไปอีกนาน อิอิ ^__^
แต่ก็คิดว่า นิสัยตนเอง คงดัดยากเสียแล้ว เพราะใจเย็นไม่ค่อยเป็น 555 :)
ทำได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าว
อะไรไม่ได้ดังใจ มีอะไรก็ออกมาหมด
ชาวบ้านเขาก็รู้หมด! โดยเฉพาะศัตรูที่รู้ข้อมูลเรา
นี่แหล่ะน๊า! คนเก็บอะไรไม่ค่อยเป็น เพราะมันอึดอัด!
เสียเปรียบคนอื่นก็ตรงนี้แหล่ะ!

โดย คิดแล้วเขียนV:)

Lovely picture

บ้านป้ากับบ้านอา เป็นอะไรที่นกชอบมาทำรัง
บ้างก็ตรงขอบหน้าต่าง บ้างก็บนต้นไม้
แต่เดี๋ยวนี้ นกไม่ค่อยชอบทำรังบนต้นไม้
เพราะเปียกฝน และต้องเจอกับกระรอก
มันจึงหันเปลี่ยนมาทำรังบนชายคา หลังคา
หรือหน้าต่าง ภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายจาก
หลังคาโรงจอดรถ ลูกนกคอยแม่นำอาหารมาป้อน
ส่วนภาพบน เป็นภาพตอนค่ำแล้ว
แม่นกกลับรังมา กกลูก เห็นแล้วน่ารักดี
เลยเก็บมานำขึ้น web ^__^

อยู่กับธรรมชาติรอบ ๆ ตัวเรา
ได้เรียนรู้อะไรมากมาย
กว่าลูกนกแต่ละตัวจะรอด
ต้องฝ่ามรสุมชีวิตหลายด่าน
บางตัวหัดบิน แต่บินไม่แข็งแรง
ตกลงมาก็เป็นเหยื่ออันโอชะของสุนัข แมว
หรือกระรอกจับกิน

ชีวิตของสัตว์ ต่างต้องดิ้นรนต่อสู้ด้วยตัวเองทั้งนั้น
พ่อกับแม่เป็นแค่ คนคอยพยุง ยามเมื่อเราล้ม
วันใดไม่มีพ่อกับแม่อยู่ ลูกนกก็ยังบินได้ด้วยปีกของมันเอง
ดูสารคดีต่าง ๆ เราจะเห็นวงจรของสิ่งมีชีวิต
ทำให้คิดว่า โลกเราที่ว่าน่าอยู่นั้น
จริง ๆ แล้วต้องต่อสู้อย่างมาก จึงจะมีชีวิตอยู่รอด!

ถ้าไม่มองโลกในแง่ร้าย เราก็จะถูกพิษสงของสัตว์ร้าย
กัดตายได้ เพราะฉะนั้น อย่าทำอะไรที่มองโลกในแง่ดี
หรือไว้ใจใครมากไป เพราะแต่ละคนเขาไม่เหมือนพ่อกับแม่เรา
คนที่ไม่ใช่พ่อแม่เรา เขาให้เรา เพราะหวังอะไรจากเรา ?!

เหมือนกับลูกนก หรือแม่นกตัวนี้
เราให้อาหารมันกิน มันเลยเชื่อง
สามารถเข้าใกล้ได้ นี่คือ ภัยอย่างหนึ่ง
หากมีสุนัข เข้าใกล้ มันมักจะไม่ค่อยรีบบินหนี
เพราะมันคิดว่า สุนัขไม่ทำร้ายมัน เหมือนกับเรา
ที่ให้อาหารมันกิน
สุดท้าย นกแถวบ้านตายเพราะความเชื่อง!
ไปหลายตัวเลยทีเดียว

โดย คิดแล้วเขียนV:)

Alone : โดดเดี่ยว ผู้น่ารัก

เลี้ยงปลาทองมาได้หลายปีแล้ว จากเดิมมีแค่ 1 ตัว
กลัวมันจะเหงาไปซื้อเพื่อนมันมาให้อีก 4 - 5 ตัว
ปรากฎว่าทะยอยเป็นโรคตายหมด
ตอนนี้กลับมาเหลือตัวเดียวแบบเดิม
ตัวนี้เป็นตัวแรกที่ซื้อมาด้วย
อึด! ทน! จริง ๆ :)

กินเก่ง เลยแข็งแรงกว่าตัวอื่นด้วยมั้ง
อีกอย่างพื้นฐานมันมาจากตลาดนัด
ไม่ได้ซื้อมาจากตู้เพาะเลี้ยง
ความอึด ความอดทน เลยสูงกว่าเพื่อน ๆ
ที่ซื้อมาจากตลาดปลา ห้องแอร์
พวกนั้น เป็นนิด เป็นหน่อย
ใส่ยาก็แล้ว ไม่ค่อยหาย
หายเหมือนกัน แต่หายไปจากโลกนี้ ^__^

วันก่อน ไม่รู้พ่อนึกอะไรขึ้นมา
เดินมาดู ๆ แล้วก็คุยว่า
เราน่ะ ทำบาป ทำกรรมกับมัน
เลี้ยงมัน ก็เอาตัวเข้าไปผูกพันกับมัน
เลี้ยงไม่ดี กรรมตกอยู่ที่คนเลี้ยงนะ
ดูซิ ว่ายวนไปวนมาอยู่แค่ในตู้
คนติดคุก ยังมีวันได้ออก
แต่นี่ ตายแล้วถึงได้เป็นอิสระ

โธ่! ป๋าขา! แหม! นี่มันเป็นสัตว์เลี้ยงในตู้กระจกนะคะ
จะไปปล่อยลงแม่น้ำได้งัย! มันก็ตายพอดี
ปลาชนิดนี้ มันเกิดมาเพื่อให้คนเลี้ยงนะคะ
ใครอยากจะไปทรมานมัน

เอาเป็นว่า พ่อไม่ค่อยชอบให้เราเลี้ยงสัตว์
กลัวว่า เราจะไปทำบาปกับมัน
อีกอย่างคงอยากให้เราทำอย่างอื่นมากกว่า
ไม่งั้น ไม่ได้ไปไหน เพราะจะไปต่างจังหวัดแต่ละที
ก็ห่วงนั่น ห่วงนี่ กลัวมันอด กลัวไม่มีคนคอยให้อาหาร
ก็เที่ยวฝากคนอื่นเลี้ยงด้วย

จู่ ๆ พ่อก็บอกว่า วันเกิดนี่นะ ลองไปโคราช
ไปนั่งวิปัสสนากับพี่สาวเขาดู
สงสัยคุณแม่ กับคุณพี่สาวเห็นเราว่างจัดมั้ง
เลยให้คุณพ่อมาชักชวนเรา
คงอยากให้ลูกสาวบรรลุธรรมในชาตินี้กระมัง ^__^
จะได้ไม่ต้องเกิดอีก
พ่อเรานี่ก็แปลกคนจริง!
คงจะห่วงเรามากกว่า
อายุก็เลยครึ่งคนแล้ว
ยังไม่สามารถมีผู้ชายดี ๆ ดูแลเราได้แทนเขาได้
คงจะให้เราไปดีทางด้านนี้ แบบพี่สาวกระมัง
เอ้อ! พ่อหนอพ่อเรา ^__^

โดย คิดแล้วเขียนV :)

เดินอ้อม

เมื่อเราเดินทางตรงไม่ได้
ก็ให้เราเดินเส้นทางอ้อม ^_^

มิน่าล่ะ ถึงได้มีพวกฉลาด
แผ่กระจายกำลังผล ดักหน้า ดักหลัง
เพื่อเฝ้าประกบติด ยังกับถูกผู้ควบคุมความประพฤติอย่างไรอย่างงั้นเลย
แล้วมารายงานเม้าท์แตกกันจาละหวั่น! ใครเจออะไรมาบ้าง
ไอ้นั่นมันเป็นอย่างงั้น อย่างงี้
เรื่องคนอื่นล่ะสนใจดีนักเชียว แต่เรื่องงานตัวเองกลับไม่สนใจ
พอสิ้นปี ใครเงินเดือนขึ้น มากน้อยเท่าไร ก็เอามาวิจารณ์กันสนุกปากกันอีก
อยู่ที่ไหน ก็ไม่แคล้วโดนนินทาลับหลัง
เราเลยเก็บมานั่งบ่น นั่งนินทามันลับหลังบ้าง จะได้หายแค้น
ถ้ามันยังตามมาอ่านเจอ อิอิ ^___^

ตามตรูมากนัก เดี๋ยวจะหลอกให้ไปป่าช้าซะเลย! จะได้ไม่ต้องตาม!
ตอนเช้า มาทำงาน ก็มานั่งดักรอตรงหน้าประตู
พอเรานั่งทำงานตรง com
เราลุกปุ๊ป มันก็เข้า net ตรง com เราปั๊บ!

ทำงานแบบไม่มีความสุข! ให้ตายเหอะ!
ยัยผู้หญิงก็เฝ้ามองว่า เราจะไปกับกิ๊กมันหรือเปล่า?
และฝูงตัวผู้! ก็ทำทีว่าจะกลับบ้านกับมัน!
เดินมารายงานตัวกันทุกชั่วโมง!

สงสัยคงจะเคยพฤติกรรมแบบนี้บ่อย ๆ กับใครบางคน
ก็เลยคิดว่าคนอื่นเขาจะทำแบบตัวเอง!
giang ทั้งบริษัทฯ งานการไม่ทำ จ้องแต่จะหาคนทำเมีย กับหาคนทำผัว!
แล้วบริษัทฯ มันจะไปรอดหรือ?!!

แก่จะเข้าโลงกันแล้ว ยังจะคิดแต่เรื่องใต้สะดือกันอยู่อีก
ผู้ชายก็หัวล้านเถิกขึ้นไปไหน ๆ แล้ว! ผู้หญิงนินทาจนปากห้อย!
ก้นย้อยใหญ่ไปตาม ๆ กัน เพราะมัวแต่นั่งกิน นั่งเม้าท์แตก จับกลุ่มกัน!
ลองสังเกตดูนะว่า ในกลุ่มน่ะ คุยเรื่องอะไรบ้าง
80% เป็นเรื่องของชาวบ้านแทบทั้งนั้น ลองสังเกตดูนะ

ปลงสังเวช! พวกนี้ยังไม่เห็นโลงศพ ก็คงยังไม่หลั่งน้ำตา!

คิดแล้วเบื่อ จริง ๆ นะเนี่ยะ!
ไม่เคยคิดว่า จะได้เจอสังคมแบบนี้!
เฮ้อ! อนาถใจ!

โดย คิดแล้วเขียน!

พลังงานลี้ลับ

โลกของวิญญาณ

เราต่างเกิดมา ทุกคนล้วนมีกรรม(การกระทำของตนเป็นตัวกำหนด)
จิตเป็นตัวรับรู้ และบันทึกเรื่องราวทุกเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ในแต่ละช่วงอายุ ซึ่งมีทั้งดี และไม่ดี เปรียบเสมือน การถ่ายวีดีโอ
หรือมีการถ่ายภาพเก็บซ่อนไว้ในจิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว

สิ่งเหล่านี้สะสม บ่มนิสัย เป็นการแสดงออกมา
ในรูปแบบพฤติกรรมของมนุษย์แต่ละคน ที่แตกต่างกัน
บางคนเกิดวัน เดือน ปีเดียวกัน แต่มีนิสัยที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง


พูดง่าย ๆ ว่า ทุก ๆ สิ่งที่ล้อมรอบตัวเรา ตั้งแต่เล็กจนโต
สังคมที่เราอยู่ก็เป็นตัวสำคัญ ที่ช่วยกำหนดพฤติกรรมของเราให้เป็นไปในรูปแบบต่าง ๆ
เป็นตัวปั้น ตัวแต่ง ตัวเสริม คุณลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละบุคคล
เรียกได้ว่า ไม่มีใครสามารถเหมือนใครได้ทั้งหมด แม้แต่ฝาแฝด

เหล่านักวิทยาศาสตร์ พยายามค้นหาเกี่ยวกับพฤติกรรมความแตกต่างของมนุษย์แต่ละคน
แต่สามารถทำได้ หาได้เฉพาะโครงสร้างของมนุษย์เท่านั้น
หน่วยที่เล็กที่สุดของมนุษย์ที่เรียกว่า DNA
ซึ่งเป็นการถ่ายทอดทางพันธุกรรม
แต่ทางจิตใจยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่า
สิ่งที่เรียกว่า จิต นี้ ต้นกำเนิดมาจากอะไร?
เพราะเป็นนามธรรม เป็นสิ่งที่ยากเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะเข้าใจได้

หลายศาสนาพยายามเน้นให้ทุกคนกระทำความดี ละความชั่ว
โดยบัญญัติในรูปกฎ ระเบียบ ต่าง ๆ ให้มนุษย์ได้ปฏิบัติตาม ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
เหตุเพราะ หากไม่มีกฎระเบียบ ออกมาในลักษณะนี้ ย่อมสร้างปัญหาวุ่นวายให้กับสังคมในสมัยก่อนได้
เพราะสมัยก่อน มนุษย์เรายังไม่มีกฎหมาย บัญญัติขึ้นมา นอกจากศาสนา
ที่ช่วยเป็นตัวกำหนด บทบาทมนุษย์แทน ไม่ให้กระทำสิ่งต่าง ๆ เกินขอบเขตของตน
และล่วงเกินไปถึงผู้อื่น มิฉะนั้นสังคมก็จะอยู่อย่างสงบไม่ได้

แต่กระนั้น ก็ยังมีสิ่งลี้ลับ ที่หลาย ๆ คนตั้งข้อสังเกต หรือเป็นสิ่งที่เล่ากันต่อ ๆ มา
ที่เรียกกันว่า โลกวิญญาณ มีจริงหรือไม่
สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ประจักษ์ได้เที่ยงแท้และแน่นอน
เพราะไม่สามารถจับต้องได้ อาศัยเพียงผู้ที่มีพลังจิตพิเศษเท่านั้น
ที่จะสามารถสื่อถึงสิ่งเหล่านี้ได้ บางคนก็เชื่อ บางคนก็ไม่เชื่อ
ที่ไม่เชื่อเพราะไม่เคยเห็นเลยไม่เชื่อ ก็คงเหมือนกันอากาศที่เราหายใจอยู่
ถ้าเราไม่มีวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วยพิสูจน์ เราก็ยังไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่า
ในอากาศนี่นะ มันมีกระแสคลื่นพลังงานซ่อนอยู่
ฉันใดก็ฉันนั้น ในโลกวิญญาณ ก็คงซ่อนอยู่ในรูปอากาศนี้เช่นเดียวกัน
แต่เป็นในระดับที่มนุษย์เราไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าเท่านั้นเอง

มนุษย์จำเป็นต้องหาตัวแปร กระแสพลังงานตัวนั้นให้ได้ก่อน
จึงจะรู้ว่า วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ว่า โลกของวิญญาณนั้นเป็นเช่นไร?
ก็เหมือนกับ การหาคลื่นวิทยุ คลื่นไฟฟ้า คลื่นแม่เหล็กในอากาศได้ นั่นแหล่ะ
คนที่มีจิตละเอียด จิตที่มีความสงบ นิ่ง และเยือกเย็นเท่านั้น
ที่จะสามารถจะเข้าถึงโลกของวิญญาณได้
เหมือนพระอริยะเจ้าหลาย ๆ รูป ที่มีจิตละเอียด
สามารถล่วงรู้ เหล่าเวไนยสัตว์ได้


ลักษณะวิญญาณเป็นอย่างไรนั้น ข้าพเจ้าไม่อยากเดา
และก็ไม่สามารถบอกได้เช่นเดียวกัน เพราะไม่เคยเห็น ^_^
แต่พอจะอนุมานได้คร่าว ๆ ว่า
เป็นกระแสพลังงานที่แฝงอยู่ในรอบ ๆ ตัวมนุษย์นี่แหล่ะ
และมีข้อแม้อีกอย่าง ที่ข้าพเจ้าคิดว่า
จิตของคนเรามีลักษณะพิเศษ
สามารถปรุงแต่งให้เห็นเป็นรูปต่าง ๆ
ภาพต่าง ๆ ให้เห็นได้เช่นกัน
อาการคงเหมือนคนประสาทหลอน ประมาณนั้น

ฉันใดก็ฉันนั้น บางครั้งนิมิตที่เราเห็น บางทีก็ไม่เป็นจริง
หลาย ๆ คนไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานมา ยังหลงติดภาพที่เราเห็นตอนที่หลับตา
คิดว่า ตนเองได้ไปสวรรค์ หรือไปเที่ยวนรกจริง ๆ เสียแล้ว

เคยได้ยิน และได้อ่านตำราหลายแห่ง
ครู อาจารย์หลาย ๆ คน ที่สอนนั่งวิปัสสนากรรมฐาน
ท่านก็บอกว่า ให้นั่งหลับตาไป อย่าไปคิดฟุ้งซ่าน
ใจอย่าไปติดกับภาพที่เห็นนั้น ไม่มีจริง!
แต่ข้าพเจ้าก็แปลกใจไม่หายว่า
แล้วแบบไหนล่ะ ที่เราเห็นจะเป็นภาพของจริง!!!

สงสัยข้าพเจ้าจะต้องลองไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานเสียหน่อยแล้วกระมัง!
จะได้รู้ว่า ภาพไหนเป็นลักษณะของจิตที่ปรุงแต่งเอง และภาพไหน
เป็นภาพที่เราเห็นว่า เป็นของจริง!
ว่าแต่ว่า ข้าพเจ้าเป็นคนที่กลัวผีที่สุดเลย
แล้วแบบนี้ ข้าพเจ้าจะสามารถนั่งวิปัสสนากรรมฐาน กับเขาได้ไหมล่ะนี่ อิอิ ^__^

โดย คิดแล้วเขียน V:)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อธิบายศัพท์

เวไนยสัตว์

เวไนยสัตว์ มาจากคำภาษาบาลีว่า เวเนยฺย กับคำภาษาสันสกฤตว่า สตฺตว แปลรวมกันว่า สัตว์ผู้ควรแก่การแนะนำสั่งสอน สัตว์ที่พึงแนะนำได้ สัตว์ที่พอดัดได้สอนได้
ในบรรดาสัตว์โลกทั้งหลาย มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีสมอง มีสติปัญญา สามารถคิดและไตร่ตรองได้ แต่การจะเข้าใจสิ่งใดได้นั้นมีมากน้อยแตกต่างกันไป และความเข้าใจธรรมะของมนุษย์ก็ยังแตกต่างกันออกไปอีก
ความเข้าใจธรรมะนี้ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับความสามารถในการเรียนรู้วิชาการแขนงต่างๆ ในทางโลก เพราะผู้ที่ได้ชื่อว่าเรียนเก่งอาจจะไม่สามารถเข้าใจธรรมะได้ ในขณะที่ผู้ที่เรียนไม่เก่งอาจจะสามารถเข้าถึงธรรมะอันลึกซึ้งของพระพุทธเจ้าได้อย่างถ่องแท้และรวดเร็ว

มนุษย์บางคนเป็นเวไนยสัตว์ เพราะเป็นผู้ที่สามารถฟังธรรมะในพระพุทธศาสนาแล้วนำไปปฏิบัติฝึกอบรมตนตามธรรมะนั้นได้ แต่บางคนไม่อาจเรียกว่า เวไนยสัตว์ เพราะไม่มีปัญญาแม้ว่าจะฟังธรรมกี่ครั้งกี่หนก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจได้ ไม่สามารถนำไปปฏิบัติตามได้

ความอิจฉา ริษยา!!

ต้นกำเนิดของอารมณ์แบบนี้ คือ เป็นลักษณะของคนอ่อนแอ
หรือคนที่ไม่มีความมั่นใจในตนเอง
ชอบนำตนเองมาเปรียบเทียบกับคนอื่น

เมื่อเห็นผู้อื่นได้ดี มีความสุขเกินหน้าเกินตาไม่ได้
ต้องหาวิธีสกัดดาวรุ่ง (ริ่ง ^_^)
หรือไม่ก็พยายามหากลยุทธ์วิธีทำให้ผู้อื่นขายหน้า

วิธีการแบบนี้ พวกผู้หญิงเขาชอบใช้กัน เพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากันตรง ๆ
หากผู้ชายใช้วิธีการแบบนี้ ก็เท่ากับยอมนุ่งกระโปรง ไปเล่นแบบผู้หญิงดี ๆ นี่เอง!

โดย คิดแล้วเขียนV:)

ผู้นำขององค์กร

วันนี้ที่รอคอย ^_^ ของผู้บริหารบางท่าน
วันนี้องค์กรของข้าพเจ้า ได้เปลี่ยนเก้าอี้ผู้บริหารระดับสูงไม่มากแต่ก็มีบทบาทพอสมควร
คัดเลือกจากการแข่งขัน โดยการสอบ หลาย ๆ คนบอกว่า
มีคนวางหมากไว้แล้ว ว่าจะเอาใครขึ้น เนื่องจากไม่เอาคนเก่ง
เพราะไม่เอื้อประโยชน์ต่อคนคุมเกม ซึ่งอาจจะเป็นนักการเมือง
หรือประธานคณะกรรมการองค์กร

ข้าพเจ้าว่าไม่จริงทั้งหมดหรอก
เนื่องจากการทำงานที่ผ่านประสบการณ์มา 10 กว่าปี
สังเกตจากการทำงานของหัวหน้างานแต่ละท่าน

ผู้นำไม่จำเป็นต้องเก่งมาก แต่จำเป็นอย่างยิ่งต้อง
มองคนออก และใช้คนเป็น และเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล

วิสัยทัศน์ นี่หมายถึง การมองอะไร ๆ ในภาพรวม มองไกล ๆ
มีมุมมองที่สามารถปรับเปลี่ยนองค์กร ไปสู่จุดมุ่งหมายได้
ไม่มีกฎตายตัวมากนัก ไม่ใช่ทำงานมา 10 ปี คิดอย่างไร ก็อยู่แบบนั้น
ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าแหวกกฎ ยึดแต่ตำราที่ร่ำเรียนมา
หรือยึดกฎระเบียบมากไป หรือลงลึกรายละเอียดในเนื้องานมากไป

เขาจ้างคุณให้เป็นผู้บริหาร ไม่ใช่คนทำงาน แล้วลูกน้องที่นั่งสลอน! น่ะ
ไม่ใช้เขาล่ะ เห็นลอยไปลอยมากันเยอะแยะไปหมด
คนทำงานเก่ง ก็ทำเป็นอยู่แค่คนเดียว ที่เหลือนายไม่เอา!
เพราะเหนื่อยที่ต้องมานั่งสอน

ผู้บริหารต้องเก่งเรื่องคน เรื่องมนุษย์สัมพันธ์
หากเก่งทฤษฎี ตกเรื่องมนุษย์สัมพันธ์ ก็ไม่สามารถเป็นผู้นำที่ดีได้
เพราะผู้นำหรือผู้บริหาร ต้องทำงานเกี่ยวเนื่องกับคน

หากคุณด้อยเรื่องมนุษย์สัมพันธ์ จบเห่! เท่านั้นเอง
พวกที่เก่ง ๆ แล้วไม่ได้ขึ้นน่ะ
อย่ามาอ้างเลยว่าไม่ใช่ลิ่วล้อพวกผู้ใหญ่
แต่ถามหน่อยเหอะ มีลูกน้องคนไหน อยากทำงานกับผู้บริหารที่เก่ง
แต่ EQ พฤติกรรมทางอารมณ์ต่ำบ้าง

การจะก้าวขึ้นสู่ที่สูงนั้น มันต้องมีปัจจัยอะไรหลาย ๆ อย่างที่ต่างจากคนทำงานปกติ
ไม่ใช่ว่าทำงานเก่งแล้วจะไปได้สวย

สังคมมีแต่คนเก่งมากพอแล้ว ขาดแต่คนดีมีคุณธรรมเท่านั้น

โดย คิดแล้วเขียน V:)

ข้อคิดจากธรรมะท่าน ว.วชิระเมธี

ปุจฉา

งานไม่สัมฤทธิ์ ชีวิตไม่รื่นรมย์

ดิฉันมีปัญหาใคร่ขอกราบเรียนถามท่าน ว. วชิรเมธีดังนี้

ทุกวันนี้ ดิฉันไม่มีความสุขที่จะไปทำงานและไม่มีความสุขที่จะอยู่กับผู้ร่วมงานเลย โดยพื้นฐานแล้วดิฉันเป็นคนที่จริงจังกับชีวิต ไม่ค่อยพูดเล่นกับใครถ้าไม่สนิทด้วย ดิฉันย้ายที่ทำงานมาที่ใหม่ อยู่มาได้ปีกว่าแล้ว แต่ ยังไม่สนิทกับใครเลย ดิฉันทำงานไปเรื่อยๆโดยไม่ยุ่งกับใคร ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนและไม่ทำร้ายใคร บ่อยครั้งคนในที่ทำงานคุยกัน เล่นกัน แต่ดิฉันจะนั่งเงียบๆ รู้สึกอึดอัดว่าเราเป็นตัวประหลาด ดิฉันไม่ทราบว่าจะพูดอะไรจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อยในการทำงานที่นี่ ทั้งๆที่มีตำแหน่งหน้าที่การงานดี ดิฉันอยากลาออกไปทำธุรกิจของตัวเอง แต่กลัวเหลือเกินว่าในภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ จะไม่ประสบความสำเร็จ ดิฉันขอกราบเรียนถามท่านว่า

1.ผิดไหมที่ดิฉันเป็นแบบนี้ และดิฉันจะต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อที่จะให้คนอื่นยอมรับหรือไม่ แค่คิดดี ทำดี ไม่เบียดเบียนใครพอหรือเปล่าคะ
2. กรุณาให้คำแนะนำถึงวิธีการที่จะทำงานและอยู่ร่วมกับคนอื่นได้อย่างมีความสุข และวิธีการเปลี่ยนแปลงตนเองให้สอดคล้องกับสถานการณ์ที่เผชิญอยู่


วิสัชนา

การที่คุณเป็นคนมีบุคลิกภาพเงียบขรึม คงไม่ใช่ความผิดบาปอะไร เพราะเราแต่ละคนต่างก็มีบุคลิกภาพที่แตกต่างกันไปเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากจะมีปัญหาขึ้นมาก็คงเป็นเพราะว่า คุณคงไปทำงานอยู่ในแวดวงของคนที่ไม่สอดคล้องกับบุคลิกภาพของคุณต่างหาก
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ งานกับคน ไม่สอดคล้องกัน จึงเกิดอาการผิดฝาผิดตัวขึ้นมา จนชีวิต การงาน สัมพันธภาพ ไม่ราบรื่น
นานมาแล้ว ผู้เขียนเคยมีลูกศิษย์คนหนึ่งที่มีปัญหาคล้ายๆ คุณ กล่าวคือ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด ชอบเก็บเนื้อเก็บตัว แต่ถึงกระนั้นก็สู้อุตส่าห์เรียนมาทางการตลาดจนจบ วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาทำงาน ก็พบกับปัญหาใหญ่อันเนื่องมาแต่บุคลิกภาพกับงานที่ทำไม่สอดคล้องกัน เพราะงานในฐานะนักการตลาดนั้น ไม่ต้องการคนที่มีบุคลิกภาพเงียบๆ ขรึม ๆ ไม่สุงสิงกับใคร ไม่มีความทะเยอทะยาน เมื่อทนทำงานไปสักพักหนึ่ง ในที่สุดก็ต้องตัดสินใจลาออก หลังจากนั้นก็ได้งานใหม่ตามสายงานการตลาดที่เรียนมาเหมือนเดิมอีก แต่ทำไปไม่กี่เดือนก็ลาออกอีก วันหนึ่งนักการตลาดที่มีโลกส่วนตัวสูงคนนี้ ก็ได้ค้นพบว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่งานอีกต่อไปแล้ว หากแต่อยู่ที่ตัวเองที่ไม่ชอบงานของนักการตลาด ที่ต้องเป็นคนหูไวตาไว มีความกระตือรือร้น คิดแคมเปญเก่ง ช่างพูดช่างจา มนุษยสัมพันธ์เยี่ยม เมื่อเกิดการ “ค้นพบ” อย่างถ่องแท้แล้ว จึงผันตัวเองไปทำงานส่วนตัวที่ได้ “เงียบสมใจ” ทุกวันนี้ ก็เลยมีความสุขดี เพราะได้มีโลกส่วนตัวสมใจ

กรณีของคุณถ้าเป็นไปในทำนองนี้ก็คงต้อง “คิดใหม่ ทำใหม่” ไม่เช่นนั้นแล้ว จะเกิดสภาวะ “คนไม่สำราญ งานไม่สำเร็จ” ยิ่งทำงาน ยิ่งเสียคุณภาพชีวิต

การทำงานนั้น ไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ตาม ควรคำนึงถึงคุณภาพชีวิตด้วยเสมอไป เพราะหากคุณทำงานไป แต่ไม่ได้คุณภาพชีวิต ปัญหาทางจิต ปัญหาสุขภาพ รวมทั้งปัญหาสังคมคือการ “ต่อ” กับใครไม่ติดก็จะตามมา และหากเราทิ้งอาการอย่างนี้ไว้นานๆ วันหนึ่งเราก็จะเป็นเพียงคนที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน แต่ทว่ากลับเป็นมนุษย์ที่ล้มเหลว

การคิดดี ทำดี นั้นมองเผินๆ ก็เหมือนจะพอแล้ว แต่หากมองให้ลึกซึ้งกว่านั้น ก็ควรจะเติมอะไรดีๆ เข้าไปได้อีกมากมายเช่น
-คิดดี
-พูดดี
-ทำดี
-มนุษยสัมพันธ์ดี
-รับผิดชอบดี
-อารมณ์ดี
-ใจดี
หากคุณยังไม่อยากลาออกจากที่ทำงานเก่า ก็ขอแนะนำให้คุณลองปรับตัวให้มีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าเดิม โดยปรับตัวตามแนวทางสร้างมนุษยสัมพันธ์ตามสูตรของพระพุทธเจ้า ๔ ประการ คือ

(๑) เอื้ออารี
(๒) วจีไพเราะ
(๓) สงเคราะห์มวลชน
(๔) วางตนเสมอสมาน

เอื้ออารี หมายถึง ฝึกการเป็นผู้ให้ เพราะผู้ให้ ย่อมได้รับการให้ตอบ การให้คือการเชื่อมไมตรีที่มีผลต่อสัมพันธภาพดีเยี่ยม ผู้รู้กล่าวว่า

“ผูกสนิทชิดเชื้อนั้นเหลือยาก
เหมือนเหล็กฟากผูกไว้ก็ไม่มั่น
ถึงผูกด้วยมนต์เสกลงเลขยันต์
ก็ไม่มั่นเหมือนผูกไว้ด้วยไมตรี”

คุณอาจหยิบยื่นอะไรให้ใครสักคนหนึ่งโดยไม่เคยหวังผลด้วยซ้ำ แต่บางทีหนึ่งครั้งที่คุณให้ออกไป อาจจารึกอยู่ในใจของผู้รับตราบนานเท่านาน ท่านพุทธทาสเคยกล่าวว่า “หากเรามีขนมอยู่ในมือชิ้นหนึ่ง เรากินคนเดียว ก็อิ่มแค่มื้อเดียว แต่หากแบ่งให้เพื่อน ขนมชิ้นนั้น จะอิ่มอยู่ในใจเพื่อนไปตลอดกาล”

วจีไพเราะ หมายถึง การเป็นคนพูดจาน่ารับฟัง ช่างพูดช่างจา มีวาทศิลป์ในการพูด รู้จักว่าเมื่อไหร่จะพูด เมื่อไหร่จะนิ่ง เมื่อไหร่ควรพูดเล่น เมื่อไหร่ควรพูดจริง การพูดเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดชนิดหนึ่งในการสร้างความสำเร็จ คุณลองสังเกตดูสิ คนสำคัญๆ ของโลกที่ประสบความสำเร็จ โดยมากล้วนแล้วแต่เป็นนักพูดเก่งๆ กันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นลินคอร์น, จอห์น เอฟ เคเนดี,มาติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์,หรือแม้แต่บารัค โอบาม่า พลังของการพูดนั้นมีมหาศาลสามารถเปลี่ยนทางน้ำ ย้ายขุนเขา สะกดทัพนับแสนก็ยังได้ หากคุณไม่ค่อยพูด ก็ลองบอกตัวเองใหม่สิว่า ธรรมชาติสร้างปากมาไม่เฉพาะแต่ใช้รับประทานอาหารเท่านั้น แต่ยังสร้างมาให้เรารู้จักการพูดจาอย่างมีวาทศิลป์อีกด้วย

สงเคราะห์มวลชน หมายถึง การเป็นคนมีอัธยาศัยไมตรีอันดี เข้ากับคนส่วนใหญ่ได้ เห็นใครทำอะไรแล้วไม่นิ่งเฉย มีจิตสำนึกสาธารณะ ชอบช่วยเหลือเกื้อกูลเพื่อนร่วมงาน เพื่อนมนุษย์ กล่าวอย่างสั้นที่สุด ก็คือ การไม่เห็นแก่ตัวนั่นเอง

วางตนเสมอสมาน หมายถึง การปรับตัวให้สามารถอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมงานได้อย่างปกติในลักษณะ “มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน” หากเราลงเรือพาย แต่เราไม่พายเรือเหมือนคนอื่น ก็คงไม่แคล้วต้องกลายเป็นคนแปลกแยก ถ้าคุณรู้ว่า คุณไม่ชอบพายเรือ ก็ไม่ควรจะไปนั่งอยู่ในเรือพาย ซึ่งเขาต้องการความร่วมมือร่วมใจ คุณควรออกไปหาที่นั่งที่เหมาะกับคุณจะดีกว่า

อย่างไรก็ตาม เท่าที่อ่านจากคำถาม คุณคงมีปัญหาในเรื่องมนุษยสัมพันธ์ แต่คุณไม่ได้มีปัญหาในแง่จิตวิทยาแน่ เพราะคุณสามารถวิเคราะห์ปัญหาของตนเองได้เป็นอย่างดีทีเดียว ดังนั้น ก็หวังว่า คำวิสัชนาที่เขียนมาข้างต้นนั้น คงจะทำให้คุณมองเห็นทางออกได้อย่างแน่นอน

.......................................................

จากคำตอบของท่าน ว.วชิระเมธี

หากยังต้องติดต่อผู้คนในสังคม คงต้องเดินสายกลางดีที่สุด
ไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป
บางคนก็พูดมากเกินไป อาจทำให้เกิดความรำคาญเสียสมาธิในการทำงาน
ก็คงต้องปรับเปลี่ยนฮวงจุ้ยที่นั่งใหม่ ไม่เช่นนั้น
คนไม่สำราญ งานไม่สำเร็จเป็นแน่!

โดย คิดแล้วเขียนV:)

ครอบครัวหรรษา

เมื่อวันที่ 14 ส.ค. เป็นวันเกิดของคุณพ่อข้าพเจ้า
หลายปีมานี้ รู้สึกว่าท่านแก่ขึ้นมาก ปีนี้อายุย่าง 72 แล้ว
เมื่อวานนี้ 3 คนพี่น้อง เลยพาคุณพ่อและคุณแม่
ไปรับประทานอาหารนอกบ้าน
(ซึ่งเสาร์-อาทิตย์ถ้าวันไหนพร้อมก็จะพากันไปอยู่บ่อย ๆ)

หลายปีมานี้ ลูก ๆ ไม่ค่อยได้พาท่านไปเที่ยวไหน
เพราะแต่ละคนติดภาระของตนเองทั้งนั้น
มีแต่พ่อกับแม่ ไปเที่ยวกันเอง

ส่วนลูกคนเล็กก็เฝ้าบ้านให้ ^_^
วันที่ 12 ส.ค.ที่ผ่านมา
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะไปเดินเทอดพระเกียรติพระราชินีที่สนามหลวง
ตนเองอยากรับประทานไอศกรีมขึ้นมา
เลยเข้าไปรับประทานในร้านคนเดียว

(ทำเป็นประจำมาตั้งนานแล้ว
เพราะติดมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
ไปไหนทำอะไรคนเดียวได้หมด ไม่รู้สึกเขิน
แต่อดแปลกใจไม่ได้มากกว่า
เพราะชอบมีคนมองข้าพเจ้า
เวลากินอาหารคนเดียว ซึ่งก็งง!
ว่ามันมองทำไม? ไม่ใช่คุณตัวนั่งอ่อยผู้ชายสักหน่อย
มากินข้าวนะเฟ้ย!)

ข้าพเจ้เข้าไปในร้านไอศกรีม Swenzen
ปรากฎว่า เห็นลูก ๆ พาพ่อแม่วัยชรา
มารับประทานไอศกรีมกันเยอะเลย
บางคนก็มาเป็นครอบครัวใหญ่
ก็รู้สึกดีว่า การมีครอบครัวที่อบอุ่น
ก็ทำให้คนชรา คลายเหงาได้เหมือนกัน
ตอนหนุ่มสาวต่างทำมาหารับประทาน
นาน ๆ มารวมตัวกันในวันสำคัญ ๆ
ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจไม่ได้

ก็นึกในใจว่า เรายังโชคดีขนาดไหน
ที่มีครอบครัวที่อบอุ่น
สงสารแต่คนที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่อยู่แล้ว
ถ้าหากไม่สามารถมีครอบครัวเป็นของตัวเองได้
ข้าพเจ้าคิดว่า พวกเขาคงจะเหงาพอสมควร

ตอนนี้พ่อแม่ยังอยู่ครบ อยากทำอะไร ก็รีบ ๆ ทำซะ
เดี๋ยวเวลาท่านไม่อยู่ จะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง

โดย
คิดแล้วเขียน V:)

เรื่องของเด็ก ๆ

ที่ทำงานของข้าพเจ้าไม่ค่อยมีเด็กเล็ก ๆ มาวิ่งเล่น
จะมีก็แต่ลูกหลานคนงาน เด็กส่งเอกสารเท่านั้น ที่เห็นประจำ
ซึ่งพวกนี้เงินเดือนจะน้อย เราผู้ซึ่งไม่มีลูก
หรือหลานใกล้ชิด ก็มักจะไปเที่ยวชื่นชมลูกชาวบ้านเขา :)

ด้วยความที่ตนเอง เคยเป็นเด็กต่างจังหวัดมาก่อน
ก็พอทราบถึงความลำบากของพ่อแม่ในช่วงเล็ก ๆ เหมือนกัน
เห็นลูกคนงาน ยังไม่ไปเรียนหนังสือ ก็นึกสงสาร ตัวดำ ๆ แต่งตัวมอมแมม

ข้าพเจ้ามักจะแบ่งปันขนมให้เด็กเหล่านี้รับประทานเสมอ ๆ
จากเมื่อก่อนมีแค่เด็กหลานคนสวนคนเดียว
ตอนนี้กลับกลายเพิ่มเป็น 2 คน
คือเด็กผู้หญิงไว้ผมจุก ตัวดำ ๆ เหมือนกัน หน้าตาธรรมดา
แต่พูดจาน่ารัก เพราะมีแม่เขาสอนมาดี

เปรียบเทียบระหว่างเด็กสองคน
คนแรก หลานคนสวนหน้าตาดี แต่พูดจาไม่เพราะ ดื้อ ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่
คนที่สอง หน้าตาธรรมดา แต่แปลกตรงไว้ผมทรงจุก
แต่เด็กเขาพูดจาไพเราะ ทุกคนเลยหันมาใส่ใจกับเด็กผมจุกมากกว่า
เพราะเป็นของแปลก!

ตอนแรก ๆ ไม่ค่อยมีใครชอบเด็กผมจุกเท่าไรนัก
เพราะตัวดำ ๆ หน้าตาไม่น่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป
บางคนกลับหัวเราะเป็นตัวตลกไป เหมือนกุมารทองมากกว่า
เด็กผมจุกนี่เก่ง ให้ทำอะไรทำได้ สวดมนต์ได้
ข้าพเจ้าเลยแซวว่า ให้ขนมแล้ววันหลังอย่าลืมให้เลขด้วยนะ ^_^

พอเด็กถูกแซวจากข้าพเจ้าหน่อยเดียว จากบางคนที่รังเกียจไม่เคยชายตามอง
ที่นี้คนที่ชอบเล่นหวย เลยขนเสื้อผ้าของลูกตัวเองเอามาให้เด็กใหญ่เลย
แถมขอเลขเด็กอีกด้วยนะ

คนเราก็แปลก! หากไม่มีผลประโยชน์อะไร สามารถทำอะไรให้อะไรด้วยใจ
โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนได้ไหม เห็นน้ำใจคนสมัยนี้แล้วรู้สึกว่า
ต้องมีผลประโยชน์ก่อนหรืองัย ถึงให้ได้!

หลายวันก่อน เด็กคนแรก หลานคนสวน ขึ้นมาหาข้าพเจ้า
ตอนที่ข้าพเจ้าไม่อยู่ มานั่งคอย หลาย ๆ คนเขาไม่ให้
เพราะเห็นพฤติกรรมเด็กไม่ค่อยน่ารัก พูดจาไม่เพราะ
เด็กเลยลงไปด้วยความเสียใจ เพราะถูกย่าลากตัวให้ลงไป

ยามผู้หญิง มาเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า สงสารเด็กมัน
เด็กขึ้นมาคอยอยู่ตั้งนาน แต่ไม่มีใครสนใจเด็กคนนี้เลย

เมื่อมีเด็กจุกแล้ว เด็กคนนี้เลยหัวเน่า
เพราะเด็กจุกปากหวาน ไม่ดื้อ คนเลยชอบ

น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ต้องมีคนบอก
ถ้าทำด้วยใจ ก็สามารถทำได้

โดย คิดแล้วเขียนV :)

นิยามของคำว่า แฟน คือ?

วันนี้เด็กน้อยไว้หัวจุก อายุประมาณ 4 ขวบได้ ลูกของคนที่ทำงาน
ซึ่งข้าพเจ้ากับเพื่อนบางคน มักจะให้ขนมรับประทานเสมอ ๆ
เด็กน้อยหัวจุก ได้มาพูดคุย และสอบถามข้าพเจ้าว่า มีแฟนหรือยัง?

นี่ไม่ใช่คำถามที่เด็กคิดเองแน่
แต่คงมีใครใช้ให้มาถาม
(โดยเฉพาะคนที่อยากรู้เรื่องของข้าพเจ้า)

ด้วยความที่ข้าพเจ้าไม่ใคร่ชอบเห็นเด็กแก่แดด
จึงย้อนถามเด็กไปว่า แล้วเราน่ะรู้จักคำว่า "แฟน"
หรือเปล่าล่ะ ถ้าตอบได้ เดี๋ยวจะบอกให้

....เด็ก ก็ยิ้มอาย ๆ ...แล้วเด็กก็ตอบเองว่า
แฟนก็คือเพื่อน อ้าว!...
เจ้าบ้านก็เลยบอกว่า งั้นทุกคนที่เป็นเพื่อน
ก็เป็นแฟนกันหมดซิ ...เด็กทำท่า งง งง แถมทำให้ผู้ใหญ่ที่อยากรู้เรื่องของเจ้าบ้าน งง ต่อไปอีกด้วย :)
....ซักพักนึง เจ้าบ้านออกไปถ่ายเอกสารใหม่ ก็ถามว่า รู้หรือยัง แฟนคืออะไร?
เด็กก็ตอบว่า "แฟน คือ เพื่อน" ข้าพเจ้าก็บอกว่า "ไม่ใช่"

แฟน (Fan) ภาษาอังกฤษ แปลว่า พัดลม :)
มีเยอะแยะเลย ....เด็กยิ่ง งง หนักเข้าไปอีก ไม่เชื่อ
ข้าพเจ้าก็บอกว่าให้ไปถามแม่ดู แฟน หมายถึงอะไร?

เป็นที่สนุกสนานของตนเอง หัวเราะชอบใจ แกล้งเด็กได้ อิอิ ^__^
แล้วคุณรู้หรือเปล่าว่า แฟน คืออะไร ?
(หรือเอาไว้เรียกเฉพาะผู้หญิงกับผู้ชายที่เคยนอนด้วยกัน?)

ปล. ข้าพเจ้าแปลกใจไม่หาย ทำไมถึงมีคนอยากรู้เรื่องข้าพเจ้ามากนักก็ไม่รู้
จะกลายเป็นอึ่งอ่างอยู่แล้วนะเนี่ยะ! (ไม่ค่อยสำคัญถูก ตัวเองเลย :P)

ไม่ต้องแปลกใจข้าพเจ้าจะบอกคำตอบให้ว่ามีหรือยัง
เพราะข้าพเจ้าได้นอนกับ Fan ทุกคืนเลย โชคดีนะที่ข้าพเจ้าไม่ได้มีหลายบ้าน
ไม่งั้น เป็นได้เปลี่ยน Fan นอนทุกคืนเลย อิอิ :P

เวอร์ชั่น : แอบแรง แสบ ๆ คัน ๆ

ของแถม : (นำมาจาก web อารมณ์ดี)
รักแท้คือ รักแม่
ไม่ตอแรลแต่จริงใจ
รักแท้ที่ห่วงใย
คนไร้คู่ย่อมรู้ดี

โดย คิดแล้วเขียน V :)

ต่างไปจากเดิม

วันนี้ เป็นวันแม่แห่งชาติ (12 ส.ค.52)
เผอิญว่า แม่ของฉันท่านเป็นลูกกตัญญู
ต้องกลับไปหายายที่ต่างจังหวัด
ทำให้เราเป็นลูกกตัญญูน้อยไปหน่อย
ที่ไม่ได้พาแม่ไปรับประทานอาหารนอกบ้าน

วันนี้รถจะติด เพราะผู้คนต่างพาครอบครัวไปรับประทานอาหารกันนอกบ้าน
คล้ายเป็นวันครอบครัววันนึงเลยทีเดียว
ซึ่งก็ดีที่สังคมไทยยังให้ความสำคัญกับครอบครัว


วันนี้ตนเองเลยต้องไปเป็นตัวแทนของที่ทำงานไปเดินริ้วขบวน
วันแม่แห่งชาติที่ท้องสนามหลวง
ด้วยความที่เร่งรีบ เพราะพี่เลขาฯ
ที่ทำงานส่งรายชื่อก่อนวันจริงแค่ 1 วัน
เนื่องจากไม่มีใครอาสาสมัคร
พอดีพี่เขามาชวน ก็เลยตอบรับไป
กะนำเสื้อสีฟ้าที่เขาแจกให้ไปเดินขบวน
มาให้แม่ใส่ด้วย อิอิ (แม่ชอบเสื้อฟรี) ^_^
เพราะไปในนามของกระทรวง ICT
ไปเที่ยวท้องสนามหลวงครั้งนี้ นัดพี่ที่ทำงานกันบ่าย 3 โมง
รถตู้แค่ 2 คันเอง มีบ้างที่ต่างคนต่างไป

กว่าจะถึงท้องสนามหลวงตั้งแถวขบวนก็เกือบ 5 โมงเย็นแล้ว
เสียดาย เพราะไม่เคยไปเดินเลยไม่ค่อยทราบว่าต้องทำอะไรบ้าง
และรีบจนลืมพกกล้องตัวโปรดไปด้วย
ไม่งั้นจะเก็บภาพพลุสวย ๆ มาขึ้น web สักหน่อย ^_^
ถ่ายจากมือถือ ไม่มันส์เลย เพราะมือถือตนเองรุ่น basic มาก ๆ
หน่วยความจำน้อย ได้ภาพไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
แต่ที่หวาดเสียวที่สุดคือ ตอนวิ่งหนีฐานจุดพลุนี่แหล่ะ
เพราะตำแหน่งที่ยืนถวายพระพรอยู่ใกล้ฐานพลุมากที่สุด
เสียงดังจนหน้ากลัว แรงอัดของดินระเบิด
เวลาพลุพุ่งขึ้นฟ้า กลัวว่าฐานพลุระเบิดซะก่อน
หากระเบิดจริง คงไม่เหลือซากกลับมาบ้านแน่ อิอิ ;P
ดู VDO ตอนวิ่งหนีพลุก็แล้วกัน
พอดี เล็งไปที่พลุ แต่ด้วยความตกใจกลัว
วิ่งหนี กล้องมันเลยบันทึกภาพตอนวิ่งออกมา




ประชาชนมาจากทั่วสารทิศเยอะมาก รถติด
คนเฒ่าคนแก่ ก็มีมาเดินริ้วขบวนกับเขาด้วย
งานนี้ตอนกลางคืนมีคอนเสริ์ตให้ดูหลายเวที
ประชาชนเลยมาล้อมรอบสนามหลวงเยอะแยะไปหมด

คาดว่า ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ในครั้งหน้า กะว่าวันที่ 5 ธ.ค.52 นี้
ขอพี่เขาไปเป็นตัวแทนไปเดินริ้วขบวนอีกครั้ง
อยากจะไปเก็บภาพบรรยายกาศการจุดเทียนถวายพระพร
และภาพต่าง ๆ ด้วย




และก็มีภาพ VDO พลุที่ถ่ายได้แค่ช่วงสั้น ๆ เท่านั้น
เพราะหน่วยความจำของมือถือน้อย
(ต้องขออภัยหากภาพ VDO ไม่ขึ้นเพราะใช้เวลา load นานเกินควร)

โดย คิดแล้วเขียน V:)
เวอร์ชั่น : วันที่เด็กออกจากกะลา

Gossip - นินทา

Great people talk about ideas.
Average people talk about things.
Small people talk about other people.

Are you the great people or small people? ^_^

สิ่งที่ตรงข้ามกับความรัก
ไม่ใช่ความชัง แต่เป็นความเฉยเมย

Positive thinking
(คิดในแง่บวก ข้อดีของการโดนนินทาทำให้เราไม่เป็นทุกข์)

ดังนั้น การโดนนินทาดีกว่าไม่มีใครสนใจ
ไม่ได้เป็นคนที่มีค่าพอให้คนอื่นเสียสละเวลา
และเสียพลังงาน เพื่อพูดถึง

คนที่แอบนินทาเราแสดงว่าเขากลัวเรา
ไม่กล้าว่าเราตรง ๆ หรืออาจจะกลัวว่า
ถ้าเราแย้งด้วยเหตุผล แล้วเขาจะสู้เหตุผลเราไม่ได้

และถึงเขาจะว่าเราตรง ๆ ก็ดี ถือว่ามีคนให้ Feedback
เป็นกระจกสะท้อนตัวเรา
ซึ่งถ้าสะท้อนความจริง ก็น้อมรับไว้ไปปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น
คนหรือองค์กรที่ไม่เปิดรับ Feedback จะไม่มีการพัฒนา

คนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแต่คนมาป้อยอ
ทำให้เห็นภาพผิด ๆ นึกว่าตนเองดี
ตนเองเก่ง ขนาดทำผิด ลูกน้องยังชม
ดังนั้น ถ้าเราได้ Feedback ที่สะท้อนความจริงบ้างก็ถือเป็นเรื่องดี

เป็นโอกาสในการฝึกจิตใจของเราให้แข็งแกร่งขึ้น คิดเสียว่า
เป็นการฉีดวัคซีนเพิ่มภูมิต้านทานความทุกข์

คิดเสียว่า เป็นคลื่นเสียง ได้ยินก็สักแต่ว่าได้ยิน ไม่คิดปรุงแต่งต่อ
คิดว่าเป็นคลื่นลม ลมเบา ๆ ที่ออกจากปากไม่ควรที่จะทำให้เราสะเทือน


คัดลอกบทความส่วนหนึ่ง : จากหนังสือธรรมะ DIY ของนามสมมติ

โดย คิดแล้วเขียน V

Oh! My best freind

BEST FRIEND QUOTES :

"Everyone hears what you say. Friends listen to what you say. Best friends listen to what you don't say."- Anon

"A true friend is someone who knows there's something wrong even when you have the biggest smile on your face." - unknown

I think, in the past ,today and tomorrow
It's a dream not true!
Smile on your face! Fake it out!


Alone again, naturally

^__^

by think & write (V)