บทความธรรมะ(๒)

วันนี้ได้อ่านนิตยสารธรรมะ เห็นดีมีประโยชน์
ให้หลาย ๆ คนที่ไม่ค่อยสนใจธรรมะได้อ่านบทความนี้กัน

ตายอย่างไรไม่ตกนรก
: เรื่องจาก พระอาจารย์ชาญชัย อธิปญโญ

แต่จะสรุปเนื้อหาสั้น ๆ ให้ฟังก็แล้วกัน
เพราะขี้เกียจพิมพ์เหมือนกัน อิอิ ^__^

พระอาจารย์ท่านนี้
มีโอกาสรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับความตายหลายเรื่อง
เช่น คนที่เขารักเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย
แต่ก่อนที่ผู้ป่วยจะตาย ก็พยายามหาวิธีรักษาทุกวิถีทาง
เพื่อให้หาย ทำอย่างกับว่าจะมีวิธีชนะความตายได้
ถึงแม้บางอย่างจะไม่เห็นด้วย
แต่ผู้ป่วยก็ไม่ขัดใจบรรดาผู้หวังดีทั้งหลาย
ซึ่งจะทำอย่างไร คนที่เขารักก็ตาย

คนส่วนใหญ่ขาดความเข้มแข็งทางจิตใจ
หรือขาดปัญญาที่จะรู้ความเป็นจริง
เมื่อมีทุกข์มีภัยมาถึงตัว ไม่รู้ว่าทางที่จะแก้ปัญหา
ก็จะยึดเอาความเชื่อผิด ๆ ตามคำบอกเล่ากันมา
ซึ่งบางอย่างก็ไม่เป็นแก่นสารสาระมาประพฤติปฏิบัติ

คนจำนวนไม่น้อยที่ไม่ยอมรับความจริง
ไม่กล้าที่จะเผชิญกับความจริง
โดยเฉพาะความจริงในเรื่องกฎแห่งกรรม
และความเป็นจริงที่ทุกคนจะต้องพลัดพราก
จากสิ่งที่ตนได้ มี เป็น อันเป็นกฎธรรมชาติ

ครั้นเมื่อต้องพลัดพรากจากผู้ที่ตนรัก
ไม่ว่าจะจากเป็น หรือจากตายก็ตาม
ต่างก็พยายามที่จะต่อสู้เพื่อยื้อยุดสิ่งนั้นไว้
กับตนให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้
ในที่สุด ก็ไม่สามารถเอาชนะกฎธรรมชาติได้

มีคนมาปรึกษาพระอาจารย์ว่า เขาป่วยเป็นมะเร็ง
เขาควรจะทำอย่างไร นี่ไม่ใช่รายแรกที่มาปรึกษา
ทุก ๆ รายพระอาจารย์ไม่เคยบอกเลยว่า
ไม่เป็นไรหรอก ทำบุญสะเดาะเคราะห์
อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรเสีย
อีกไม่ช้าโยมก็จะหาย
นอกจากนี้พระอาจารย์ก็ไม่ได้แนะนำผู้มาปรึกษาว่า
หมั่นสวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิแผ่เมตตา
ให้เจ้ากรรมนายเวรเสียอีกไม่ช้าโยมก็จะหาย
เพราะพระอาจารย์ไม่แน่ใจว่า
วิธีดังกล่าวจะเป็นการรักษาโรคมะเร็ง หรือโรคร้ายอื่น ๆ
ให้หายได้หรือไม่

หากวิธีเช่นนี้รักษาได้จริง
โรงพยาบาลคงไม่มีผู้ป่วยเป็นโรคมะเร็งหรือโรคร้ายแรงมารักษา

พุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งปัญญา
เป็นศาสนาที่ว่าด้วยเหตุและผล
ไม่ใช่ศาสนาของการวิงวอนร้องขอ
หรือบนบานศาลกล่าวจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย

พระพุทธองค์ตรัสว่า สิ่งทั้งหลายเกิดจากเหตุ เมื่อเหตุดับไปผลย่อมดับเป็นธรรมดา

สิ่งที่พระอาจารย์แนะนำผู้ป่วยก็คือ ชีวิตเรามีร่างกายกับจิตใจ
มะเร็งเป็นที่กาย ต้องให้หมอรักษา
ความทุกข์เป็นเรื่องของใจ เราต้องรักษาใจของเราเอง
หากใจเราวิตกกังวลเศร้าหมองไปกับโรคร้าย
จะทำให้เม็ดเลือดขาวในร่างกายอ่อนแอลง
มีผลต่อให้ร่างกายทรุดโทรม
เท่ากับว่าเป็นการซ้ำเติมให้อายุของตนสั้นลง

แต่หากเรารักษาใจไม่ให้เศร้าหมอง
ตรงข้าม กลับพัฒนาให้ใจมีความผ่องใส
ก็จะช่วยกระตุ้นให้เม็ดเลือดขาวแข็งแรง
ช่วยรักษาร่างกายได้ทางหนึ่ง
การปฏิบัติสมถวิปัสสนากรรมฐาน
นอกจากจะช่วยให้ใจมีความสงบผ่องใส
ผู้ปฏิบัติยังรู้ความเป็นจริงของชีวิตสามารถปล่อยวางความยึดมั่น
สำคัญผิด อันทำให้ใจเราเศร้าหมองลงได้
มีผู้ปฏิบัติหลายรายที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย
แทนที่จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งปี เมื่อมาปฏิบัติกรรมฐาน
สามารถยืดอายุออกไปได้ 3-5 ปี

ส่วนผู้ป่วยเป็นมะเร็งระยะแรก ๆ นอกจากรักษาด้วยยาแล้ว
การปฏิบัติกรรมฐานได้ช่วยให้เขาหายขาดจากโรคมะเร็งได้
กรณีดังกล่าวมีประจักษ์พยานปรากฎไม่น้อย

เมื่่อไม่นานมานี้
พระอาจารย์ได้รับนิมนต์ไปเยี่ยมผู้ป่วยรายหนึ่ง
เธอนอนป่วยมานานหลายปี ด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย
เธอมีบุตร 2 คน กำลังเรียนชั้นมัธยมด้วยกันทั้งคู่
เธอเพิ่งแยกทางกับสามีเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง
นอกจากจะต้องต่อสู้กับโรคแล้ว
ยังต้องต่อสู้กับสงครามชีวิตอีกด้วย
นับว่าเธอเป็นสตรีแกร่งผู้หนึ่ง

พระอาจารย์ไปถึงโรงพยาบาลเวลาบ่ายคล้อย
ทันทีที่พบกัน ความรู้สึกบอกว่า เธอคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
สภาพร่างกายของเธอเหมือนผลไม้ที่จวนจะหลุดจากขั้ว
เธอยิ้มต้อนรับพระอาจารย์ เป็นรอยยิ้มบนความอ่อนล้าของร่างกาย

พระอาจารย์แนะนำเธอว่า ให้มีความกล้าหาญ
อย่าหวั่นไหวที่จะต้อง เผชิญกับสิ่งต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้น
ชีวิตของเรามีร่างกายกับจิตใจ
ธรรมชาติของร่างกายนั้นต้อง แก่ เจ็บ และตายไปในที่สุด
ไม่มีใครรักษาร่างกายเอาไว้ได้
คนเราไม่ได้ตายไปจริง ๆ หรอก
เพียงแต่ร่างกายแตกดับไปตามอายุขัย
แต่จิตใจยังมีแรงปรารถนาอยู่(ตัณหา) จะไปเกิดอีก
ร่างกายเปรียบเสมือนบ้าน
จิตใจเปรียบเหมือนผู้มาอาศัยบ้านหลังนี้อยู่
เมื่อบ้านชำรุดทรุดโทรมผุพังจนไม่สามารถที่จะอาศัยอยู่ต่อไปได้
ก็ไม่ควรที่จะต้องไปอาลัยอาวรณ์ ให้คิดเสียว่า เราทิ้งบ้านหลังนี้ไป
เพื่อไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ดีกว่า

พระอาจารย์ขอให้เธอนึกถึงคุณงามความดีต่าง ๆ ที่ได้ทำไว้อยู่เสมอ
พยายามรักษาใจให้มีความสงบ
อย่าได้ฟุ้งซ่านไปกับอารมณ์ที่เศร้าหมอง
ยามใดที่ใจเผลอคิดไปในเรื่องต่าง ๆ ที่ทำให้ไม่สบายใจ
ก็ให้รู้ตัวกลับมาอยู่ที่ลมหายใจเพื่อให้มีสมาธิ

หรือสวดมนต์บทที่เคยสวดเป็นประจำก็ได้
โดยเฉพาะในยามที่จะสิ้นลมให้มีสติตั้งมั่น
ไม่ต้องห่วงใยในสิ่งต่าง ๆ
ขอให้นึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นที่พึ่ง
ให้ท่านนำพาชีวิตไปสู่สุคติภพด้วย

ผู้ป่วยรับฟังด้วยความตั้งใจ ใบหน้าแสดงการตอบรับข้อแนะนำ
เป็นระยะ ๆ พระอาจารย์ถามเธอว่า
ได้รับความเจ็บปวดจากโรคที่เป็นมากไหม
เธอสั่นศีรษะ ถามเธออีกว่า
มีความห่วงหรือกังวลต่อสิ่งใดบ้าง
เธอตอบว่า ไม่ห่วง
พระอาจารย์กล่าวกับเธอว่า "ดีแล้วที่โยมทำใจได้
มีใจเข็มแข็งกล้าหาญดี หลวงพ่อขอให้โยมรักษาใจไว้
ให้ดีนะ เรื่องร่างกายอย่าไปห่วงมันเลย
มันจะเป็นเช่นใดก็ปล่อยให้มันเป็นไป

รักษาใจอย่าให้เศร้าหมองเป็นดีที่สุด
พระพุทธองค์ตรัสว่า
เวลาจะสิ้นใจ หากมีใจผ่องใสจะไปเกิดในสุคติภพ"

ก่อนจากกัน พระอาจารย์ให้พรเธอ เธอพนมมือรับด้วยความปีติ
พระอาจารย์รู้สึกขอบใจโยมที่นิมนต์มาพบเธอ
เพื่อให้พระอาจารย์ได้มีโอกาสทำหน้าที่ของตน

สองวันต่อมามีผู้โทรศัพท์มาบอกว่า ผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว
ในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ได้พบพระอาจารย์
พระอาจารย์กล่าวกับผู้ที่โทรศัพท์มาบอกว่า ดีแล้ว
เธอจากไปในเวลาที่เหมาะสม ในสภาพที่จิตใจ
มีความกล้าหาญ มีสติที่จะปล่อยวางสิ่งต่าง ๆ ในชีวิต
หากเนิ่นนานไปกว่านี้ ไม่แน่ว่า สภาพร่างกาย
และจิตใจของเธอจะเป็นเช่นไร

พระอาจารย์เชื่อว่า เธอผู้นั้นสามารถรักษาจิตใจให้ผ่องใสได้ในวาระสุดท้ายของชีวิต

------------------------------------------------------------------------------

อ่านบทความนี้แล้ว
ได้ข้อคิดที่ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิต
พยายามรักษาใจของตนไว้ให้ดีที่สุด
ความเข้มแข็งของจิตใจ
จะเป็นแรงบรรดาลใจ
ให้ชีวิตเราไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า

ชอบบทความนี้
เพราะพระท่านเข้าใจเปรียบ
ว่าร่างกายเหมือนบ้าน
หากบ้านเราเก่าหรือชำรุด
เราก็ต้องย้ายที่อยู่ใหม่ (กรณียังต้องเกิดอีก)

และที่สำคัญ หมอรักษากาย
แต่ยารักษาใจ ก็คือ ธรรมะคำสอน
ของพระพุทธเจ้าดี ๆ นี่เอง

พระท่านสอนให้คนเราพยายามนึกถึงความดีของตนเอง
ที่ทำไว้ในวาระสุดท้ายของชีวิต
เพราะจะเป็นแรงกุศลให้เราไปเกิดในที่สุคติภพ

สิ่งสำคัญคือ เวลาไปงานศพใครก็ตาม
มักจะเห็นญาติ ๆ ร้องไห้อาลัยอาวรณ์
ข้าพเจ้าก็เข้าใจว่า
นี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งเหมือนกัน
ที่ทำให้คนตาย เป็นห่วง และไม่สามารถไปเกิดที่ใหม่ที่ดีได้
เพราะต่างคน ต่างก็ไม่อยากจากคนที่ตนรัก
ก็เลยทำให้จิตของวิญญาณยังคงวนเวียน ห่วงนั่น ห่วงนี้
ไม่ได้ไปเกิดสักทีได้เหมือนกัน

เวลาใครไปงานศพของคนในอนาคต
ไม่อยากเห็นคนร้องไห้
เพราะจะทำให้จิตของผู้ตายเศร้าหมองไปด้วย
พูดง่าย แต่ทำยากเน๊อะ ^___^

นั่งเขียนบทความนี้
ทำไมมีเสียงสุนัขหอนหว่า!!!
ไปนอนดีกว่า อิอิ ^__^

โดย คิดแล้วเขียนV:)

พลังงานลี้ลับ

โลกของวิญญาณ

เราต่างเกิดมา ทุกคนล้วนมีกรรม(การกระทำของตนเป็นตัวกำหนด)
จิตเป็นตัวรับรู้ และบันทึกเรื่องราวทุกเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ในแต่ละช่วงอายุ ซึ่งมีทั้งดี และไม่ดี เปรียบเสมือน การถ่ายวีดีโอ
หรือมีการถ่ายภาพเก็บซ่อนไว้ในจิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว

สิ่งเหล่านี้สะสม บ่มนิสัย เป็นการแสดงออกมา
ในรูปแบบพฤติกรรมของมนุษย์แต่ละคน ที่แตกต่างกัน
บางคนเกิดวัน เดือน ปีเดียวกัน แต่มีนิสัยที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง


พูดง่าย ๆ ว่า ทุก ๆ สิ่งที่ล้อมรอบตัวเรา ตั้งแต่เล็กจนโต
สังคมที่เราอยู่ก็เป็นตัวสำคัญ ที่ช่วยกำหนดพฤติกรรมของเราให้เป็นไปในรูปแบบต่าง ๆ
เป็นตัวปั้น ตัวแต่ง ตัวเสริม คุณลักษณะเฉพาะตัวของแต่ละบุคคล
เรียกได้ว่า ไม่มีใครสามารถเหมือนใครได้ทั้งหมด แม้แต่ฝาแฝด

เหล่านักวิทยาศาสตร์ พยายามค้นหาเกี่ยวกับพฤติกรรมความแตกต่างของมนุษย์แต่ละคน
แต่สามารถทำได้ หาได้เฉพาะโครงสร้างของมนุษย์เท่านั้น
หน่วยที่เล็กที่สุดของมนุษย์ที่เรียกว่า DNA
ซึ่งเป็นการถ่ายทอดทางพันธุกรรม
แต่ทางจิตใจยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่า
สิ่งที่เรียกว่า จิต นี้ ต้นกำเนิดมาจากอะไร?
เพราะเป็นนามธรรม เป็นสิ่งที่ยากเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะเข้าใจได้

หลายศาสนาพยายามเน้นให้ทุกคนกระทำความดี ละความชั่ว
โดยบัญญัติในรูปกฎ ระเบียบ ต่าง ๆ ให้มนุษย์ได้ปฏิบัติตาม ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
เหตุเพราะ หากไม่มีกฎระเบียบ ออกมาในลักษณะนี้ ย่อมสร้างปัญหาวุ่นวายให้กับสังคมในสมัยก่อนได้
เพราะสมัยก่อน มนุษย์เรายังไม่มีกฎหมาย บัญญัติขึ้นมา นอกจากศาสนา
ที่ช่วยเป็นตัวกำหนด บทบาทมนุษย์แทน ไม่ให้กระทำสิ่งต่าง ๆ เกินขอบเขตของตน
และล่วงเกินไปถึงผู้อื่น มิฉะนั้นสังคมก็จะอยู่อย่างสงบไม่ได้

แต่กระนั้น ก็ยังมีสิ่งลี้ลับ ที่หลาย ๆ คนตั้งข้อสังเกต หรือเป็นสิ่งที่เล่ากันต่อ ๆ มา
ที่เรียกกันว่า โลกวิญญาณ มีจริงหรือไม่
สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ประจักษ์ได้เที่ยงแท้และแน่นอน
เพราะไม่สามารถจับต้องได้ อาศัยเพียงผู้ที่มีพลังจิตพิเศษเท่านั้น
ที่จะสามารถสื่อถึงสิ่งเหล่านี้ได้ บางคนก็เชื่อ บางคนก็ไม่เชื่อ
ที่ไม่เชื่อเพราะไม่เคยเห็นเลยไม่เชื่อ ก็คงเหมือนกันอากาศที่เราหายใจอยู่
ถ้าเราไม่มีวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วยพิสูจน์ เราก็ยังไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่า
ในอากาศนี่นะ มันมีกระแสคลื่นพลังงานซ่อนอยู่
ฉันใดก็ฉันนั้น ในโลกวิญญาณ ก็คงซ่อนอยู่ในรูปอากาศนี้เช่นเดียวกัน
แต่เป็นในระดับที่มนุษย์เราไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าเท่านั้นเอง

มนุษย์จำเป็นต้องหาตัวแปร กระแสพลังงานตัวนั้นให้ได้ก่อน
จึงจะรู้ว่า วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ว่า โลกของวิญญาณนั้นเป็นเช่นไร?
ก็เหมือนกับ การหาคลื่นวิทยุ คลื่นไฟฟ้า คลื่นแม่เหล็กในอากาศได้ นั่นแหล่ะ
คนที่มีจิตละเอียด จิตที่มีความสงบ นิ่ง และเยือกเย็นเท่านั้น
ที่จะสามารถจะเข้าถึงโลกของวิญญาณได้
เหมือนพระอริยะเจ้าหลาย ๆ รูป ที่มีจิตละเอียด
สามารถล่วงรู้ เหล่าเวไนยสัตว์ได้


ลักษณะวิญญาณเป็นอย่างไรนั้น ข้าพเจ้าไม่อยากเดา
และก็ไม่สามารถบอกได้เช่นเดียวกัน เพราะไม่เคยเห็น ^_^
แต่พอจะอนุมานได้คร่าว ๆ ว่า
เป็นกระแสพลังงานที่แฝงอยู่ในรอบ ๆ ตัวมนุษย์นี่แหล่ะ
และมีข้อแม้อีกอย่าง ที่ข้าพเจ้าคิดว่า
จิตของคนเรามีลักษณะพิเศษ
สามารถปรุงแต่งให้เห็นเป็นรูปต่าง ๆ
ภาพต่าง ๆ ให้เห็นได้เช่นกัน
อาการคงเหมือนคนประสาทหลอน ประมาณนั้น

ฉันใดก็ฉันนั้น บางครั้งนิมิตที่เราเห็น บางทีก็ไม่เป็นจริง
หลาย ๆ คนไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานมา ยังหลงติดภาพที่เราเห็นตอนที่หลับตา
คิดว่า ตนเองได้ไปสวรรค์ หรือไปเที่ยวนรกจริง ๆ เสียแล้ว

เคยได้ยิน และได้อ่านตำราหลายแห่ง
ครู อาจารย์หลาย ๆ คน ที่สอนนั่งวิปัสสนากรรมฐาน
ท่านก็บอกว่า ให้นั่งหลับตาไป อย่าไปคิดฟุ้งซ่าน
ใจอย่าไปติดกับภาพที่เห็นนั้น ไม่มีจริง!
แต่ข้าพเจ้าก็แปลกใจไม่หายว่า
แล้วแบบไหนล่ะ ที่เราเห็นจะเป็นภาพของจริง!!!

สงสัยข้าพเจ้าจะต้องลองไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานเสียหน่อยแล้วกระมัง!
จะได้รู้ว่า ภาพไหนเป็นลักษณะของจิตที่ปรุงแต่งเอง และภาพไหน
เป็นภาพที่เราเห็นว่า เป็นของจริง!
ว่าแต่ว่า ข้าพเจ้าเป็นคนที่กลัวผีที่สุดเลย
แล้วแบบนี้ ข้าพเจ้าจะสามารถนั่งวิปัสสนากรรมฐาน กับเขาได้ไหมล่ะนี่ อิอิ ^__^

โดย คิดแล้วเขียน V:)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อธิบายศัพท์

เวไนยสัตว์

เวไนยสัตว์ มาจากคำภาษาบาลีว่า เวเนยฺย กับคำภาษาสันสกฤตว่า สตฺตว แปลรวมกันว่า สัตว์ผู้ควรแก่การแนะนำสั่งสอน สัตว์ที่พึงแนะนำได้ สัตว์ที่พอดัดได้สอนได้
ในบรรดาสัตว์โลกทั้งหลาย มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีสมอง มีสติปัญญา สามารถคิดและไตร่ตรองได้ แต่การจะเข้าใจสิ่งใดได้นั้นมีมากน้อยแตกต่างกันไป และความเข้าใจธรรมะของมนุษย์ก็ยังแตกต่างกันออกไปอีก
ความเข้าใจธรรมะนี้ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับความสามารถในการเรียนรู้วิชาการแขนงต่างๆ ในทางโลก เพราะผู้ที่ได้ชื่อว่าเรียนเก่งอาจจะไม่สามารถเข้าใจธรรมะได้ ในขณะที่ผู้ที่เรียนไม่เก่งอาจจะสามารถเข้าถึงธรรมะอันลึกซึ้งของพระพุทธเจ้าได้อย่างถ่องแท้และรวดเร็ว

มนุษย์บางคนเป็นเวไนยสัตว์ เพราะเป็นผู้ที่สามารถฟังธรรมะในพระพุทธศาสนาแล้วนำไปปฏิบัติฝึกอบรมตนตามธรรมะนั้นได้ แต่บางคนไม่อาจเรียกว่า เวไนยสัตว์ เพราะไม่มีปัญญาแม้ว่าจะฟังธรรมกี่ครั้งกี่หนก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจได้ ไม่สามารถนำไปปฏิบัติตามได้