ตัวสุดท้ายไปซะแล้ว

แด่เจ้าอ้วน ผู้จากไป ....
ถึงวาระ....มันก็ต้องไป....

วันนี้ปลาทองตัวสุดท้ายที่เลี้ยงมาเกือบ 2 ปีแล้ว
ได้จากไป ด้วยโรคท้องบวม หงายท้องมาหลายเดือน
ที่บ้านต่างสงสารมัน แต่ก็ไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างไร
จะนำไปโรงพยาบาลสัตว์เพื่อเจาะลมออกจากท้อง
ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่า มันจะรอดหรือไม่
เพราะโรคนี้หายยาก ไม่มียาใด ๆ รักษา
เป็นแล้ว สามารถกลับมาเป็นใหม่ได้
(คงเหมือนโรคมะเร็งของคนมั้ง)

ที่บ้านหาว่าข้าพเจ้าสร้างเวรกรรมกับมัน
เอามันมากักขังทรมาน
ทั้ง ๆ ที่ข้าพเจ้าก็เลี้ยงดูอย่างดี อาหารไม่เคยขาด
แถมอ้วนจนตาปิด เปลี่ยนน้ำอาทิตย์ละหน ถึงสองหน
ไม่เคยปล่อยให้น้ำเสียเลย ....ตอนไม่สบายก็ไปซื้อยามาใส่
ดูแลยิ่งกว่าคนอีกนะ ...
เพราะปลาไม่เหมือนคน ที่ยังพอช่วยเหลือตนเองได้
เราเลี้ยงดูสิ่งใด ก็ต้องรับผิดชอบสิ่งนั้น
ไม่ใช่ตอนแรก ๆ ก็ดูแลอย่างดี
หลัง ๆ ก็ปล่อยปละละเลย ไม่ดูแล

หลายคนที่เลี้ยงสัตว์ ประมาณว่าเห่อแรก ๆ
หลัง ๆ ขี้เกียจ เลี้ยงแล้วมีปัญหา ก็นำไปปล่อย
สร้างภาระให้กับคนอื่น ข้าพเจ้าไม่นิยม
และก็ไม่ใช่คนมักง่ายขนาดนั้น ....
ขึ้นชื่อว่าสัตว์ มันก็มีจิตใจเหมือนมนุษย์นี่แหล่ะ

ถ้าคิดว่าตัวเองเลี้ยงไม่ได้ เลี้ยงไม่ดี
ก็ไม่สมควรจะเลี้ยงตั้งแต่แรก
อย่าทำอะไรตามกระแส เพราะสัตว์มันมีชีวิต
มันพูดไม่ได้ เจ็บตรงไหน ปวดตรงไหน
พ่อถึงบอกว่า ข้าพเจ้ามีเวรกรรมกับปลา ^__^
เพราะต้องเอาเวลาไปดูแลมัน

ตอนนี้ก็คงพักการเลี้ยงไว้ก่อน
เพราะพ่อกับแม่บ่นข้าพเจ้าบ่อย ๆ
ในการนำสัตว์มาเลี้ยง เพราะเป็นภาระ
เลี้ยงไม่ดี กรรมก็เข้าตัวเองอีก
แม่เขาเป็นห่วงข้าพเจ้า

ไปกักขังปลาไว้ในตู้
อีกหน่อยก็ถูกคนอื่นเขากักขัง ...อ้าว!!
เหมือนกันซะเมื่อไรล่ะ ...ปลาทองเป็นสัตว์เลี้ยงไว้ในตู้อยู่แล้ว
ขืนปล่อยลงคลองให้มันหากินเอง ก็ตายพอดีน่ะซิ
เปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก ....

อายุปลาคงถึงวาระมันแล้วก็ได้ พวกนี้อายุไม่ยืนอยู่แล้ว
เราก็หายา ป้อนอาหาร เปลี่ยนน้ำให้มัน
ทำดีที่สุดแล้วล่ะ .... วันนี้ก็ขุดหลุมฝังมันไว้ใต้ต้นมะม่วง
ป้ามาช่วยดูด้วย เพราะตอนที่ข้าพเจ้าไปจีน
ฝากป้าแกช่วยให้อาหารมัน คงจะมีความรู้สึกผูกพันมันบ้าง
แกเลยเอาดอกเข็มมาปักไว้หน้าหลุม ^__^
(อาการเหมือนตอนข้าพเจ้าเด็ก ๆ :))

หลาย ๆ คนเป็นห่วงข้าพเจ้า ในการเลี้ยงสัตว์
เขาคงกล้วว่า ข้าพเจ้านำสัตว์มาเลี้ยง
คือการทรมานมัน ไม่ให้มันมีอิสระ
เดี๋ยวเวรกรรมจะเข้าตัว

เฮ้อ! ตอนนี้ก็เลยต้องเก็บตู้ปลา เครื่องใช้ของปลา
ยา อาหารบางส่วนก็คงต้องไปแจกจ่ายให้คนอื่น
ตอนนี้คงหยุดสักพักในการเลี้ยงปลาทอง ....

แต่ก็ยังพอมีปลาหางนกยูง ที่ลูกเพื่อนพี่สาวมาบริจาคให้ข้าพเจ้า
ให้ช่วยเลี้ยงด้วย นี่ออกลูก ออกหลานเต็มบ่อบัว ....
สงสัยข้าพเจ้าคงมีเวรกรรมกับปลา จริง ๆ แหล่ะ! ^_^

ว่าแล้ว ก็ขอให้เจ้าปลาทองที่ข้าพเจ้าเลี้ยงมาทั้งหลาย ทุกตัว
ไปสู่สุคติเน้อ!! ..

คิดแล้วเขียน :)V

Alone : โดดเดี่ยว ผู้น่ารัก

เลี้ยงปลาทองมาได้หลายปีแล้ว จากเดิมมีแค่ 1 ตัว
กลัวมันจะเหงาไปซื้อเพื่อนมันมาให้อีก 4 - 5 ตัว
ปรากฎว่าทะยอยเป็นโรคตายหมด
ตอนนี้กลับมาเหลือตัวเดียวแบบเดิม
ตัวนี้เป็นตัวแรกที่ซื้อมาด้วย
อึด! ทน! จริง ๆ :)

กินเก่ง เลยแข็งแรงกว่าตัวอื่นด้วยมั้ง
อีกอย่างพื้นฐานมันมาจากตลาดนัด
ไม่ได้ซื้อมาจากตู้เพาะเลี้ยง
ความอึด ความอดทน เลยสูงกว่าเพื่อน ๆ
ที่ซื้อมาจากตลาดปลา ห้องแอร์
พวกนั้น เป็นนิด เป็นหน่อย
ใส่ยาก็แล้ว ไม่ค่อยหาย
หายเหมือนกัน แต่หายไปจากโลกนี้ ^__^

วันก่อน ไม่รู้พ่อนึกอะไรขึ้นมา
เดินมาดู ๆ แล้วก็คุยว่า
เราน่ะ ทำบาป ทำกรรมกับมัน
เลี้ยงมัน ก็เอาตัวเข้าไปผูกพันกับมัน
เลี้ยงไม่ดี กรรมตกอยู่ที่คนเลี้ยงนะ
ดูซิ ว่ายวนไปวนมาอยู่แค่ในตู้
คนติดคุก ยังมีวันได้ออก
แต่นี่ ตายแล้วถึงได้เป็นอิสระ

โธ่! ป๋าขา! แหม! นี่มันเป็นสัตว์เลี้ยงในตู้กระจกนะคะ
จะไปปล่อยลงแม่น้ำได้งัย! มันก็ตายพอดี
ปลาชนิดนี้ มันเกิดมาเพื่อให้คนเลี้ยงนะคะ
ใครอยากจะไปทรมานมัน

เอาเป็นว่า พ่อไม่ค่อยชอบให้เราเลี้ยงสัตว์
กลัวว่า เราจะไปทำบาปกับมัน
อีกอย่างคงอยากให้เราทำอย่างอื่นมากกว่า
ไม่งั้น ไม่ได้ไปไหน เพราะจะไปต่างจังหวัดแต่ละที
ก็ห่วงนั่น ห่วงนี่ กลัวมันอด กลัวไม่มีคนคอยให้อาหาร
ก็เที่ยวฝากคนอื่นเลี้ยงด้วย

จู่ ๆ พ่อก็บอกว่า วันเกิดนี่นะ ลองไปโคราช
ไปนั่งวิปัสสนากับพี่สาวเขาดู
สงสัยคุณแม่ กับคุณพี่สาวเห็นเราว่างจัดมั้ง
เลยให้คุณพ่อมาชักชวนเรา
คงอยากให้ลูกสาวบรรลุธรรมในชาตินี้กระมัง ^__^
จะได้ไม่ต้องเกิดอีก
พ่อเรานี่ก็แปลกคนจริง!
คงจะห่วงเรามากกว่า
อายุก็เลยครึ่งคนแล้ว
ยังไม่สามารถมีผู้ชายดี ๆ ดูแลเราได้แทนเขาได้
คงจะให้เราไปดีทางด้านนี้ แบบพี่สาวกระมัง
เอ้อ! พ่อหนอพ่อเรา ^__^

โดย คิดแล้วเขียนV :)