คนเก่ง

วันนี้ได้ฟังข้อคิดจากคุณดังตฤณต่อจากเมื่อวาน
ได้หยิบยกเกี่ยวกับพวกเด็กเรียนเก่ง ที่กดดันตัวเอง
เพื่อเรียนให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง โดยเฉพาะพวกแพทย์
ตามที่ดู VDO ของคุณดังตฤณ เล่าจริง ๆ



ข้าพเจ้าเคยเห็นรุ่นพี่ ลูกของเพื่อนป้า
จบสัตวแพทย์ไปต่อ ดร.ที่เมืองนอก
แล้วกดดันตัวเอง จนไม่สามารถจบ ดร.ได้
เพราะสอบไม่ผ่าน สอบปากเปล่า ครั้งสุดท้าย

พี่คนนี้ เลยเพี้ยนไปเลย
และไม่สามารถกลับมาเป็นสัตว์แพทย์ได้
เพราะจะทำให้เขานึกถึงเรื่องราว
การสอบไม่ผ่านในครั้งนั้น
หลายคนในครอบครัวพี่เขา กลัวเขาฆ่าตัวตาย
เลยต้องเบี่ยงเบนไปทำอาชีพอื่นแทน

เพราะพี่คนนี้ เป็นคนที่จริงจังกับชีวิตอย่างมาก
ข้าพเจ้าก็เห็น และก็อยู่ในสิ่งแวดล้อมเด็กเก่ง ๆ
รู้สึกว่า การเป็นเด็กเก่ง เป็นคนไม่ค่อยน่าคบเท่าไร
เพราะพวกนี้เป็นพวกเครียดสะสมได้ง่าย บางคนเครียดมาก
จนสามารถระบายอารมณ์ร้าย ๆ ออกมาให้คนรอบข้างกระเจิงได้
(ส่วนมากคนที่เก่ง มักเป็นแบบนั้น) เพราะกดดันตนเองมากไป

พี่สาวข้าพเจ้าเมื่อก่อนเป็นเหมือนกัน
เดี๋ยวนี้อารมณ์พี่ท่านเพลา ๆ ลงไปบ้างแล้ว ^_^
โตขึ้น คงเห็นอะไรเยอะมากขึ้นมั้ง
เลยลดการคาดหวังในชีวิตลงไปบ้าง
เพราะการคาดหวังกับชีวิตตนเองมากไป
ตัวเองก็ไม่มีความสุข
คนรอบข้างก็ไม่มีความสุข
เพราะต้องรับภาวะอารมณ์ตึงเครียดอยู่เสมอ

(พวกที่เครียดง่ายนี้มักจะมีรังสี อำมะหิต
แผ่กระจายอยู่รอบตัว ๆ
แล้วใครจะกล้าเข้าใกล้ จริงไหม?)

ตนเองก็อยู่ในแวดล้อมของคนเก่ง ๆ
แต่ทำไมตรูไม่เก่งบ้างฟะ อิอิ ^_^

คิดแล้วเขียน :)V

ผู้นำขององค์กร

วันนี้ที่รอคอย ^_^ ของผู้บริหารบางท่าน
วันนี้องค์กรของข้าพเจ้า ได้เปลี่ยนเก้าอี้ผู้บริหารระดับสูงไม่มากแต่ก็มีบทบาทพอสมควร
คัดเลือกจากการแข่งขัน โดยการสอบ หลาย ๆ คนบอกว่า
มีคนวางหมากไว้แล้ว ว่าจะเอาใครขึ้น เนื่องจากไม่เอาคนเก่ง
เพราะไม่เอื้อประโยชน์ต่อคนคุมเกม ซึ่งอาจจะเป็นนักการเมือง
หรือประธานคณะกรรมการองค์กร

ข้าพเจ้าว่าไม่จริงทั้งหมดหรอก
เนื่องจากการทำงานที่ผ่านประสบการณ์มา 10 กว่าปี
สังเกตจากการทำงานของหัวหน้างานแต่ละท่าน

ผู้นำไม่จำเป็นต้องเก่งมาก แต่จำเป็นอย่างยิ่งต้อง
มองคนออก และใช้คนเป็น และเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล

วิสัยทัศน์ นี่หมายถึง การมองอะไร ๆ ในภาพรวม มองไกล ๆ
มีมุมมองที่สามารถปรับเปลี่ยนองค์กร ไปสู่จุดมุ่งหมายได้
ไม่มีกฎตายตัวมากนัก ไม่ใช่ทำงานมา 10 ปี คิดอย่างไร ก็อยู่แบบนั้น
ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าแหวกกฎ ยึดแต่ตำราที่ร่ำเรียนมา
หรือยึดกฎระเบียบมากไป หรือลงลึกรายละเอียดในเนื้องานมากไป

เขาจ้างคุณให้เป็นผู้บริหาร ไม่ใช่คนทำงาน แล้วลูกน้องที่นั่งสลอน! น่ะ
ไม่ใช้เขาล่ะ เห็นลอยไปลอยมากันเยอะแยะไปหมด
คนทำงานเก่ง ก็ทำเป็นอยู่แค่คนเดียว ที่เหลือนายไม่เอา!
เพราะเหนื่อยที่ต้องมานั่งสอน

ผู้บริหารต้องเก่งเรื่องคน เรื่องมนุษย์สัมพันธ์
หากเก่งทฤษฎี ตกเรื่องมนุษย์สัมพันธ์ ก็ไม่สามารถเป็นผู้นำที่ดีได้
เพราะผู้นำหรือผู้บริหาร ต้องทำงานเกี่ยวเนื่องกับคน

หากคุณด้อยเรื่องมนุษย์สัมพันธ์ จบเห่! เท่านั้นเอง
พวกที่เก่ง ๆ แล้วไม่ได้ขึ้นน่ะ
อย่ามาอ้างเลยว่าไม่ใช่ลิ่วล้อพวกผู้ใหญ่
แต่ถามหน่อยเหอะ มีลูกน้องคนไหน อยากทำงานกับผู้บริหารที่เก่ง
แต่ EQ พฤติกรรมทางอารมณ์ต่ำบ้าง

การจะก้าวขึ้นสู่ที่สูงนั้น มันต้องมีปัจจัยอะไรหลาย ๆ อย่างที่ต่างจากคนทำงานปกติ
ไม่ใช่ว่าทำงานเก่งแล้วจะไปได้สวย

สังคมมีแต่คนเก่งมากพอแล้ว ขาดแต่คนดีมีคุณธรรมเท่านั้น

โดย คิดแล้วเขียน V:)