วันพฤหัสบดีที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

นัยน์ตา

วันก่อนโทร.ปรึกษาแม่ว่า จะไปหาหมอตรวจตาที่ไหนดี
แม่แนะนำ รพ.พระมงกุฏ แต่ต้องไปแต่เช้า รอคิว
อาจช้าหน่อย ต้องลางานอย่างน้อย 1/2 วัน
ดีไม่ดี อาจต้องเต็มวันด้วยซ้ำ เบิกค่ายาได้เต็มที่
แต่รอนาน ... ข้าพเจ้าเลยตัดสินใจไป รพ.เอกชนดีกว่า
นัยน์ตาข้างขวา เห็นตัวอักษรเบลอ เป็นเงาซ้อนกัน
เข้าใจว่า สายตาข้าพเจ้าใช้งานมากไป
อาจทำให้เอียงขึ้นกว่าปรกติ
(โดนพ่อบ่น ว่าเล่น com เยอะ ^_^
ดีไม่ดี ตาบอดขึ้นมา พ่อบอกไม่เลี้ยงแล้วนะ 555 :P)
เพื่อความแน่ใจ คงต้องไปเช็คอาการกับจักษุแพทย์ดีกว่า
หมอว่าอย่างไร ก็คงทำตามคำแนะนำหมอ

ข้าพเจ้าล่ะ ปีละโรคจริง ๆ เลย
นี่ก็กำลังนั่งจินตนาการว่า หากตอนแก่ชรา
สายตาใช้การไม่ได้ จะทำอะไรกินดี
ตอนนี้กำลังคิดว่า จะอัดเสียงอ่านหนังสือ
หรืออ่านธรรมะไว้เปิดฟังตอนแก่ เพราะไม่มีลูกมีหลาน
มานั่งอ่านให้เรา แต่ติดตรงที่ว่า เสียงไม่ไพเราะเอาเสียเลย
มีคนเคยเตือนข้าพเจ้าว่า เคยฟังเสียงตนเองบ้างหรือเปล่า
ก็ไม่รู้ว่า จะให้ข้าพเจ้าดัดจริต ทำเสียงสาว แบบ sex phone
หรือไง ถึงให้ข้าพเจ้าฟังเสียงตนเอง
คงแรดไม่ถึงใจมันมั้ง! หึ หึ!

รู้อยู่ว่า เสียงข้าพเจ้าไม่ค่อยไพเราะหูนักหรอก
โดยเฉพาะคำด่า หากหลุดจากปาก
แล้วใครได้ยินที่ข้าพเจ้าพูด นี่ถือว่า ซวยสุด ๆ แล้วล่ะ :)

เสียงพูดของตนเองฟังแล้ว ก็รับไม่ได้เหมือนกัน 555
ก็เลยไม่ค่อยชอบพูด และก็ไม่ค่อยชอบคนพูดมากด้วย
เพราะว่า รำคาญมากเหมือนกัน
ไม่รู้จะพูดอะไร พูดทำไม แบบพูดไปเรื่อย ๆ ๆ
ไม่มีที่สิ้นสุด หาประเด็นไม่ได้!

พูดถึงสายตาของคนสูงวัย มักจะมีปัญหา
คงหงุดหงิดชะมัดเลย
ทำให้นึกถึงยายที่อายุ 90 ปี
แกใช้วิธีเปิดฟังวิทยุทั้งวัน ทั้งคืนแทน
ก็ดีไปอย่าง มีวิทยุเป็นเพื่อน
อายุเริ่มมาก ร่างกายก็เหมือนรถยนต์
ก็ต้องซ่อมบำรุง ดูแลรักษาไปโดยปริยาย

คิดแล้วเขียน :)V

วันพุธที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ผักชีขาดตลาด

สืบเนื่องมาจาก
สังคมนิยม ใช้ผักชีโรยหน้าไว้ก่อน
แม้ว่าของใน เนื้อในไม่ดี
ของนอกขอดูดี ราคาสินค้าก็สามารถขายได้
แม้บางคนอาจจะตาถั่ว อย่างน้อยก็พอหลอกขายขาจรได้

ส่วนคนที่ลิ้นเป็นจระเข้ก็พี่แกเล่น เขมือบทีเดียว
จะไปรู้รสชาติอาหารได้ยังไง
เห็นแต่งหน้าอาหารด้วยผักชี มันดูน่ากิน
คนที่ตะกละตะกลาม
ก็เลยสวาปามไปรวดเดียว ...ไม่ได้ดูว่า
รสชาติอาหารเป็นอย่างไร? ^_^

วันนี้ ...พอดี...ข้าพเจ้าอาจพูดตรงและแรง
กับเพื่อนบางคนมากไป ....
ก็เลยทำให้นึกถึงเพลงของอัสนี วสันต์ขึ้นมาทันที!


คนนิยมบริโภคผักชี แบบนี้กันเยอะ
สงสัยต้องหันมาปลูกไว้บ้างแล้วล่ะ
เผื่อตกงาน จะได้ปลูกผักชีขาย
คนที่ชอบโรยหน้าอ่ะ อิอิ ^__^

งั้นมาฟังเพลง ผักชีโรยหน้า ของ อัสนี& วสันต์กันเถอะ!
(ศิลปินเพลงในหัวใจ) เชื่อไหมว่า
เพื่อนพี่สาว เขาเห็นบุคลิกข้าพเจ้าภายนอก
คิดไม่ถึงว่า ข้าพเจ้าชอบฟังเพลงของ อัสนี-วสันต์
ก็บอกแล้วงัย! สังคมสมัยนี้ ชอบผักชีโรยหน้า
ก็เลยดูไม่ออก ถึงข้างใน .....


ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic


โดย คิดแล้วเขียน :)V

วันอังคารที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

เครื่องลาง - ความเชื่อ

วันก่อนตอนที่ไปไหว้พระ แถววัดเล่งเน่ยยี่ (เยาวราช)
จะมีร้านค้าขายของ เกี่ยวกับเครื่องลาง ปีเซี่ยะ ฮก ลก ซิ่ว
แก้ปีชงต่าง ๆ มากมาย ...เดินผ่านร้านค้า
มีรูปปั้นชูชกตัวเล็ก ๆ ขายด้วย เขาถือว่า
เป็นเครื่องลาง

เอ่ะใจ มาครั้งนึงแล้ว ตอนตลาดนัดที่ทำงาน
มีรูปชูชก กับเศรษฐีนวโกศฐ์ พกติดตัวแล้วจะรวย

ข้าพเจ้าเห็นรูปชูชกแล้ว คำถามแรกที่ผุดขึ้นในใจ
ชูชกดีตรงไหน? มีคุณงามความดี ตรงไหน?
ที่เราควรจะบูชา (ชักจะเลยเถิดกันใหญ่แล้ว)

เพิ่งมาถึงบางอ้อ ว่า พวกนี้มาจากหมอดูต่าง ๆ
ที่เขาบอกมาว่า พกแล้วจะรวย
ไอ้ชูชกเนี่ยะนะ! ตะกละกินจนท้องแตกตายนี่นะ
ยังเอามาบูชา ...แถมใจร้าย เฆี่ยนตี ลูกพระเวสสันดร...
ใช้เยี่ยงทาส ....เอาเข้าไป....
(คนเราหนอ? ความโลภทำให้หมอดู หลอกเราได้)

คนเรานี่ก็บ้าอะไรแปลก ๆ ยึดถืออะไรกันแปลก ๆ
พระพุทธรูป มีไม่นับถือ ...ไปนับถืออะไรก็ไม่รู้
แล้ว คำสอนของพระพุทธรูปที่ว่า
"
ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" มันไปไหนเสียล่ะ

ถ้าไม่ทำมาหากิน แล้วพกแต่รูปชูชกเนี่ยะไว้ในกระเป๋า
มันจะรวยไหมล่ะ?! สังคมไทยส่วนมากยังเป็นสังคมที่งมงายอยู่
ใครบอกอะไรมาก็เชื่อถือหมด ....นี่ถ้าเอาตอไม้ สักอัน แปะทอง
ผูกโบว์แดง ไปไว้ใกล้ ๆ วัด
เชื่อไหมว่า
จะต้องมีคนยกมือไม้ตอไม้นั้น

คนไทยยังติดคำว่า
"
ไม่เชื่อ อย่าลบหลู่" ....เมื่อก่อนข้าพเจ้าก็ไม่ถึงกับงมงาย
ตอนนั้นยังไม่ได้อ่านหนังสือธรรมะ
แต่หลัง ๆ นี่ รู้สึกว่า สังคมมักจะงมงายไสยศาสตร์ฟีเวอร์เกินเหตุ

พ่อข้าพเจ้า นี่ไม่เคยเชื่อหมอดูเลย
พ่อบอกว่า คนพวกนี้ ไม่มีเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
ใครทักมาดี ก็ว่าดี ใครทักมาว่าไม่ดี ก็ต้องรีบแก้ สะเดาะห์เคราะห์
เสียเงิน เสียทอง ไปมากมาย

พ่อยังเคยเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเลยว่า
เมื่อก่อนตอนข้าพเจ้าเด็ก ๆ
มีมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ (คล้ายตำรวจสายตรวจทางด่วน)
ซึงมีไม่กี่คันในอำเภอนั้น คนขับสามล้อ
มาทายพ่อข้าพเจ้าว่า ถ้าไม่รีบขายไป
จะตายภายใน 7 วัน ....

พ่อข้าพเจ้าไม่เชื่อ พ่อข้าพเจ้า รอดูอยู่มานานแล้ว
ไม่เห็นตายสักที .... ตอนนี้อายุ
72 ปี แล้ว
มันก็ต้องตายภายใน 7 วันเนี่ยะแหล่ะ
จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสฯ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์

เลือกเอาซิจะตายวันไหน? แต่ปีไม่รู้
เพราะเขาไม่ได้บอก นี่ถ้าพ่อข้าพเจ้าเชื่อ
รีบขายมอเตอร์ไซด์สุดเท่ห์ไปตอนนั้น
พวกสามล้อ มันคงนั่งหัวเราะงอหายแล้วมั้ง?

ประเทศไทยยังคมเป็นสังคมที่งมงาย กับความเชื่อ
ที่ว่า “ไม่เชื่อ อย่าลบหลู่” ตลอดกาลนาน
………….
ยิ่งหลัง ๆ หมอดูออกมาทักมาทาย
แล้วดัง เกจิ อาจารย์ต่าง ๆ เริ่มตั้งสำนักมากมาย
ก็เลยทำให้คนหลงงมงายกันได้ง่ายมากขึ้น

ความรวย สร้างด้วยความขยันหา และฉลาดใช้
ไม่ใช่ฉลาดในการขี้โกง หรือการขอคนอื่น

ข้าพเจ้าไม่นับถือหรอก
เพราะกลัวว่า โลภมากแล้วลาภจะหาย
จนท้องจะแตกตาย แบบนั้นสักวัน!!!


--------------------------------------------

ที่มา : ชูชกมหาทาน หลวงพ่อเกาะ วัดท่าสมอ ชัยนาท


หลวงพ่อเกาะ ท่านว่า ชูชกแม้เป็นชายชรา รูปร่างไม่หล่อ คือ เป็นชายแก่ อ้วน ลงพุง
แต่แกมีเมียสาว และสวยกว่าใคร แถมยังไม่ต้องทำมาหากินอีกด้วย
ถ้าชูชกไม่มีคุณด้านเมตตาอย่างสุดประมาณแล้ว
จะขอเงิน ขอทองชาวบ้านได้หรือ
คิดดูง่าย ๆ ถ้าเป็นเราบ้าง เงินทอง
เราหาได้มาด้วยความยากลำบาก กว่าจะได้แต่ละบาท
แต่ละร้อย ถ้าเป็นขอทานธรรมดามาขอ
เราจะยอมให้จนหมดเงินหรือ นี่ชูชกเขามีเมตตาดี
ขอเขาจนหมดตัว เขาก็ยอมให้ ขอทานจนตั้งตัวได้
พระโบราณจารย์ที่มีความรู้ถึงคิดสร้างชูชกขึ้นมา
ไม่ใช่ว่าใช้ชูชกแล้วต้องเป็นขอทาน อันนี้ผิด ใ
ช้แล้วเป็นเมตตาอย่างที่สุด เป็นมหาทรัพย์อย่างสุดประมาณ
ขนาดชูชกรูปร่างหน้าตาน่าเกลียด ยังอยากให้เงินให้ทอง
ขออะไรถ้าเขามีแล้วเป็นให้หมด ให้ใจแข็งอย่างไร
ขี้เหนียวอย่างไร ก็ต้องให้ ต้านทานไม่ได้
นี่ฉันเสกเป็นเมตตามหาเสน่ห์อีกด้วย ขอความรักก็ได้
ขอเงินก็ได้ ของานทำ ขอขั้น ขอตำแหน่งก็ได้
ก็ขนาดลูกในอกแท้ ๆ พระเวสสันดรยังยอมยกให้เลย จริงไหม

วิธีการใช้ชูชกของหลวงพ่อ เอาติดตัวไปด้วย เสมอ
อยากให้ชูชกช่วยขออะไรก็บอกกล่าวไป หมั่นปลุกด้วย

“วินะสิลา” แบมือขอเขาเถิด ตามตำราว่า หากคนใช้ขึ้นจริงแล้ว แม้ลูกในอกเขาก็ยอมยกให้ได้

-------------------------------------------------------------------------

โอ้! แม่เจ้า เครื่องลางมาจากพระสงฆ์หรือนี่
ยังกับปลุกเสก พวกกุมารทองเลยอ่ะ !!!

ถ้าวันนึง ชูชกขอชีวิติท่านบ้างล่ะ?!
เพราะขอสะหมดตัวแล้วอ่ะ
จะให้ได้ไหม? อยากให้คนที่คิดจะนับถือ
ลองใช้ปัญญาพิจารณาดูบ้างว่า
จุดจบของชูชก เป็นอย่างไร?!
แค่นั้นแหล่ะ!

นำมาโพสไว้เพิ่มเติม
เหมือนที่ข้าพเจ้าเขียนไว้เมื่อครั้งก่อนเลย

http://www.tamdee.net/main/read.php?tid-1271.html

ค่านิยมแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมไทยในรอบหลายปีมานี้ ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อสังคมไทยและการเมืองไทย เช่น การบูชาจตุคามรามเทพ ซึ่งเป็นเทพที่มีสรรพคุณในทาง “มั่งมีศรีสุข” เมื่อสองปีก่อน ก็สะท้อนค่านิยม วัตถุนิยมและทุนนิยมบริโภคที่ชัดเจนมาก
มาถึงปีนี้ มีค่านิยมแปลกๆ ที่กำลังผุดขึ้นมาอีกแล้ว และกำลังอยู่ในช่วงของการ ปั่นกระแสเพื่อให้จุดติด ค่ายนิยมใหม่ที่ว่านี้ก็คือ การบูชาพ่อปู่ “ชูชก” นัยว่าถ้าใครบูชาชูชกแล้วย่อมให้ผลในทางทำมาค้าขาย ขอได้ ไหว้รับ เพราะชูชกเป็นสุดยอดนักเจรจา นักการทูต และนักขอที่ประสบความสำเร็จ ( แสดงว่า คนที่ชวนกันบูชาชูชกคง
(1) ไม่เคยอ่าน/ไม่เคยฟังเรื่องเวสสันดร หรือ
(2) อ่านหนังสือไม่แตก หรือไม่ก็
(3) อ่านไม่จบ เพราะตอนสุดท้ายของชาดก เล่าว่า หลังจากขอกัณหาชาลีได้มาแล้ว ชูชกได้ร่วมงานเลี้ยงในสำนักพระราชวัง แต่ท้องแตกตาย เพราะกินไม่รู้จักพอ)
เมื่อแรกได้ยิน ได้เห็นข่าวนี้ ก็รุ้สึกตกใจว่าสังคมไทยเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ทีเดียวหรือ เพราะแต่ไหนแต่ไรมานั้น เราทราบกันดีว่า ชูชกเป็น “บุคคลาธิษฐาน” ( การแสดงนามธรรมให้เป็นรูปธรรมโดยใช้ตัวละคร) ในทางร้าย ซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับบุคลาธิษฐานในทางดี คือพระเวสสันดรพูดอีกอย่างหนึ่งว่า พระเวสสันดร คือตัวเอก ที่เป็นรูปธรรมของ “การให้” ส่วนชูชกก็เป็นตัวร้าย ซึ่งเป็นรูปธรรมของ “ความโลภ” อันมีรากฐานอยู่บนความ “เห็นแก่ตัว
การที่บรรพบุรุษของไทย ส่งเสริมให้มีประเพณีเทศน์มหาชาติต่อเนื่องกันมาทุกปีแต่โบราณมาก็เพราะต้องการปลูกฝัง “อุดมคติแห่งการให้” ให้หยั่งรากฝังลึกลงในในสังคมไทย แต่ไม่รู้เป็นอย่างไร ไปๆ มาๆ คนไทยวันนี้ ( น่าเศร้าที่สุดก็คือตรงที่พระสงฆ์นั่นเองที่เป็นผู้นำลัทธินี้ ) กลับพากันหักหน้าบรรพบุรุษด้วยการหันมาบูชาชูชก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความโลภเสียหน้าตาเฉย เห็นข่าวนี้แล้ว อยากอุทานว่า “เสียแรงเทศน์มหาชาติ”
หรือว่า ค่านิยมบูชาชูชกนี้เอง เป็นที่มาของค่า ( ที่ไม่น่า) นิยม ที่ว่า “โกงก็ได้แต่ขอให้แบ่งกัน” หรือค่านิยม “ทำอย่างไรก็ได้ ขอให้ประสบความสำเร็จ โดยไม่ต้องคำนึงถึงผลทางจริยธรรม” และ /หรือ “คนเก่งและโกง คือวีรบุรุษ”
ชูชกเป็นใคร เรารู้กันอยู่แล้วโดยสามัญสำนึก เพราะเรื่องเวสสันดรชาดกนั้นเป็นชาดกที่คนไทยรู้จักดีที่สุดเรื่องหนึ่งเพื่อความแม่นยำ เราน่าจะลองพลิกพระไตรปิฎกมาอ่านใหม่อีกครั้งเพื่อเตือนความจำกันดูว่า ชูชกเป็นใคร พระเวสสันดรเป็นใคร อ่านแล้วจะได้เห็นว่า เราคนไทยออกทะเลไปไกลขนาดไหน ในพระไตรปิฎก ท่านสรุปชาดกว่า ดังนี้
“พราหมณ์ชูชกในกาลนั้น คือ ภิกษุเทวทัต นางอมิตตาปนา คือ นางจิญญมาญวิกา พรานเจตบุตร คือ ภิกษุฉันทะ อัจจุตดาบส คือ ภิกษุสารีบุตร ท้าวสักกเทวราช คือ ภิกษุอนุรุทธะ พระเจ้าสัญชัยนรินทรราช คือ พระเจ้าสุทโธทนะมหาราช พระนางผุสดีเทวี คือ พระนางสิริมหามายา พระนางมัทรี คือ ยโสธราพิมพามารดาราหุล ชาลีกุมาร คือ ราหุล กัญหาชินา คือ ภิกษุณีอุบลวรรณา ราชบริษัทนอกนี้คือ พุทธบริษัท พระเวสสันดรราชคือเราเอง พระพุทธเจ้า ยกพระเทวทัตมาบูชา สังคมไทยถึงได้เสื่อมอย่างที่เป็นเช่นวันนี้
ส่วนพระพุทธเจ้าทรงเป็นผู้ให้ กลับพากันมองข้าม ในเมื่อเห็นกงจักรเป็นดอกบัวถึงเพียงนี้แล้ว จะไม่ให้เสื่อมถึงที่สุดได้อย่างไร
ตัวชูชกเองนั้น ในคัมภีร์ระบุไว้ชัดเจนอย่างไม่อ้อมค้อมว่าเป็น “ตัวร้าย” ใครที่พลิกพระไตรปิฎกมาอ่าน ก็จะพบว่าท่านเขียนให้ชูชกเป็นตัวร้ายแบบไม่ปิดบัง ซึ่งไม่ควรด้วยประการทั้งปวงที่จะหยิบยกมาเชิดชู คัมภีร์ท่านว่า ชูชกนั้น ประกอบด้วย “บุรุษโทษ” คือลักษณะที่เป็นโทษถึง 18 ประการคือ
1.เท้าทั้งสองข้างใหญ่และคด
2. เล็บทั้งหมอกุด
3. ปลีน่องทู่ยู่ยาน
4. ริมฝีปากบนย้อยทับริมฝีปากล่าง
5. นำลายไหลออกเป็นยางยืดทั้งสองแก้ม
6. เขี้ยวงอกออกพ้นปากเหมือนเขี้ยวหมู
7. จมูกหักฟุบดูน่าชัง
8. ท้องป่องเป็นกระเปาะดั่งหม้อใหญ่
9. สันหลังไหล่หักค่อม คด โกง
10.ตาถล่มลึกทรลักษณ์ ข้างหนึ่งใหญ่ ข้างหนึ่งเล็ก ไม่เสมอกัน
11.หนวดเครามีพรรณดังลวดทองแดง
12.ผมโหรง เหลืองดังสีลาน
13.ตามตัสะครานคลำด้วยแถวเอ็นนูนเกะกะ
14.มีต่อมแมลงวัน และตกกระดังโรยงา
15.ลูกตาเหลือง เหลือก เหล่
16.ร่างกายคดค้อมในที่ทั้งสามคือ คอ หลัง สะเอว
17.เท้าทั้งสองหัน เห ห่างเกะกะ
18.ขนตามตัวหยาบดังแปลงหมู
ชูชก คือ คนเห็นแก่ตัว เมื่อเดินทางไปขอกัณหาและชาลี ซึ่งเป็นโอรสและธิดาของพระ เวสสันดรนั้น ก็ได้หลอกพรานเจตบุตรซึ่งเฝ้าปากทางเข้าเขาวงกตว่าตนเป็น “ราชทูต” ของพระเจ้าสัญชัย แห่งกรุงสีพี ข้อความตรงนี้แสดงว่าชูชกอ้าง “เบื้องสูง” เพื่อประโยชน์ส่วนตัวของตนล้วนๆ แล้วพรานเจตบุตรก็หลงเชื่อ แกจึเดินทางเข้าไปถึงเขาวงกตของพระเวสสันดร และขอโอรสธิดามาได้สำเร็จ แต่เมื่อเดินทางกลับออกมาจากป่าแล้ว ก็นำโอรสธิดาของพระเวสสันดรไปแลกเปลี่ยนเป็น “เงิน”มหาศาล โดยการไถ่ด้วยค่าตัวสูงลิ่ว จากพระเจ้าสัญชัยซึ่งเป็นพระอัยกาสำนักพระราชวังกรุงสีพี จัดงานสโมสรสันนิบาตต้อนรับการที่พระนัดดาทั้งสองพระองค์ได้เสด็จนิวัติพระนคร ชูชกดีใจได้ร่วมเป็นแขกเมือง แต่เพราะนิสัย “เห็นแก่ตัวจัด” ที่ติดอยู่ในกมลสันดาน จึงทำให้ “กินไม่รู้จักพอ” ในที่สุดจึงท้องแตกตายอย่างน่าสมเพช
ชูชกมีฉากสุดท้ายในทางไม่สู้ดีถึงเพียงนี้ แต่กระนั้นก็ยังมีคนหยิบยกมาบูชาในฐานะ ปูชนียบุคคล ส่วนพระเวสสันดรนั้น ทุ่มสุดชีวิตเพื่อรังสรรค์ความดีฝากไว้ให้กับโลกในฐานะพระผู้ให้ แต่แล้วกลับถูกลืม
อ๊ะ หรือว่า ยกย่องคนดีแล้วไม่เร้าใจ เราคนไทยจึงอยากบูชาคนชั่ว?


ที่มา คอลัมน์ ธรรมาภิวัฒน์ เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 932 9 เมษายน 2553

คิดแล้วเขียน :)V

วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

14 กุมภา

ปีนี้วันที่ 14 กุมภา ตรงกับสองเทศกาล
นั่นคือ ตรุษจีน กับวันแห่งความรัก
...วันนี้...ข้าพเจ้าไปวัดเล่งเน่ยหยี่
กะไปแก้ชง เพราะปีนี้
คนที่เกิดปีเสือ วอก มะเส็ง กุน
ชง แต่ทางวัดประกาศว่า

ในวันนี้ ถือเป็นวันปีใหม่จีน
ยังไม่ทำการสะเดาะเคราะห์แก้ชงให้
เพราะจะปัดสิ่งที่ดีออกจากตัวไปด้วย
ท่านเลยไม่ทำการสะเดาะเคราะห์ให้
แป่ว! ...

ให้ถือว่า วันนี้ให้ขอพรแทน
และก็เป็นวันถือ ห้ามกวาดบ้าน
เพราะจะกวาดสิ่งดี ๆ ออกจากตัวด้วย
ข้าพเจ้าก็เลยไปไหว้ขอพรแทน ^_^

ก็นั่งนึกในใจว่า แสดงว่าในตัวมนุษย์เรา
นั้นก็มีทั้งสิ่งดี และไม่ดี
แต่ของไม่ดี ไม่อยากเอาไว้
ของดี ๆ อยากเอาเข้าตัวให้เยอะ ๆ

หากปัดสิ่งไม่ดีออกจากตัวในวันนี้
แสดงว่าของดี ๆ ก็จะถูกปัดออกจากตัวไปด้วย
เฮ้อ! ...ก็เลย งง นิดหน่อย!
ช่วงนี้หันมาสนใจธรรมเนียมจีนมากขึ้น
เพราะว่า ตั้งแต่ไปเมืองจีนมา
มีความรู้สึกที่ดีกับ คนจีนขึ้นนิดหน่อย

เมื่อก่อนไม่ค่อยชอบคนจีนเท่าไร
เพราะคนจีนส่วนใหญ่
ในความคิดของข้าพเจ้า
มักเป็นคนเห็นแก่ตัวนะ
พูดง่าย ๆ ว่าเป็นคนขี้งก
ตะหนี่ แล้วก็ปากจัด
พูดจาก็แอ่ะอ่ะ โวยวาย
(อันนี้ดูจากญาติ ๆ
และก็พวกอาซิ้ม อาม่าขายของ)^__^


น้อยนักที่จะเห็นคนจีนใจดี
แต่ในสิ่งไม่ดี ย่อมมีสิ่งดีเสมอ
ฉันใดฉันนั้น ข้าพเจ้าชอบคนจีน
ตรงที่ว่า สอนให้ลูกหลานรู้จักกตัญญู
ขยัน อดทน ในการประกอบอาชีพสุจริต
ซึ่งสิ่งนี้ เป็นสิ่งที่ดี ที่คนไทยมักไม่ค่อยสอน
เพราะคนไทยมักขี้เกียจ รักสบาย
(ความขี้เกียจคงรวมถึงข้าพเจ้าด้วยมั้ง อิอิ ^__^)
ดูตัวอย่างได้กับคนค้าขาย

คนจีนประกอบอาชีพค้าขายมักจะเจริญรุ่งเรือง
แต่คนไทยค้าขาย มักจะเจ๊ง ดูได้จากคนอีสาน
เพราะขาดความขยัน และความอดทน
คนอีสานมักจะเป็นลูกจ้างของคนไทย
เชื้อสายจีนซะส่วนใหญ่

จากสถิติน้อยคนนักที่คนอีสานจะได้เป็นเจ้าคนนายคน
ไม่ทราบเหมือนกันว่า ทำไม?
และคนอีสานก็มักจะมีสามีฝรั่ง มากที่สุด!
ส่วนคนภาคใต้นั้น จะขยันกว่าคนอีสาน
โดยดูสถิติที่ส่งลูกหลานให้เรียนในระดับสูง ๆ
เช่น ม.รามคำแหง นักเรียนมาจากภาคใต้มากที่สุด

เขียนไปเรื่อย ไปถึงไหนแล้วเนี่ยะ!
วันนี้กะว่าจะเขียน วันวาเลนไทม์สักหน่อย!
เลยเขียนไม่ออกเลย ^__^
....เอาเป็นว่า เมื่อวันก่อน ไปเยี่ยมพ่อเพื่อนที่ รพ.ใกล้บ้าน
ขากลับนั่งรถตู้มากับเพื่อน เห็นชาย หญิงคู่หนึ่ง
แสดงหนังสดให้ดู โดยการหันจูจุ๊บกัน แบบฝรั่ง
แถมผู้หญิงก็ก้มลงจูจุ๊บไหล่ผู้ชาย ที่ใส่เสื้อกล้าม
ดูจากลักษณะ 2 คนนี้น่าจะทำงานแล้ว
ไอ้เราก็หันหน้ามองกับเพื่อน ...ทำตาปริบ ๆ
โอ้! แม่เจ้า! แล้วแบบนี้จะเหลือหรือ?!

สมัยนี้ หนุ่มสาว ทำอะไรช่างไม่อายฟ้าดินกันเลย
หรือว่า จะทำอวดคนอื่นที่ไม่ได้มีคู่รักหวานแหว๋ว
แบบตัวเอง .... ข้าพเจ้าเห็นแล้ว อายแทน ....
อย่างน้อย การแสดงความรัก หากรู้จักกาลเทศะ
มันก็คงจะดี และดูน่ารักกว่านี้นะ
ข้าพเจ้าคิดแบบนั้น

จบเรื่องเล่า สำหรับวันวาเลนไทม์แล้ว

คิดแล้วเขียน :)V

วันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ฤกษ์ยาม - ประเพณีโบราณ


ใกล้เทศกาลวันตรุษจีน กับเทศกาลวันแห่งความรัก
เทศกาลฝรั่งปนจีน ^_^
ปีนี้สีแดงเลยแรงจัด!!

คนจีนเลยลดความแรงลง
ขอเปลี่ยนเป็นสีชมพู เพื่ออวยพรในหลวงด้วย
เพราะเป็นปีเสือดุ หากใส่สีแดง
คงดูว่ามันจะร้อน จนเดือดอะไรทำนองนั้นมากกว่า
ประมาณว่า เปลวไฟ แห่งความรุ่งโรจน์
หากนำมาใช้ไม่ถูกกาลเทศะ ก็คงเป็นผลเสียได้เหมือนกัน
ก็คงเหมือนกับไฟ ที่ให้แสงสว่าง
แต่หากไฟนั้นลุกโชน
มันก็คงสามารถเผาตนเองให้ร้อน
และผู้อื่นได้เช่นกัน แทนที่จะดีกลับเป็นเสีย ...

ตำราโบราณ ความเชื่อคนโบราณ
บางอย่างที่เขาถ่ายทอดกันมาเป็นรุ่น ๆ
มันก็คงจะดี หากนำมาปรับใช้ให้เข้ากับชีวิตประจำวัน

เมื่อก่อน พ่อไม่เคยเชื่อ เรื่องยามอุบากอง
(ดูจากชื่อ สงสัยจะของพม่า)
เรื่องพวกนี้เลยนะ แต่จำมาจากย่า
ที่เชื่อฤกษ์การเดินทาง เพราะชอบเดินทางไปขอหวย
จากวัดต่าง ๆ และคงได้ฤกษ์นี้มาจากพระ

หลัง ๆ พ่อลองปฏิบัติดู ด้วยตนเอง
จากที่พ่อสังเกต และพบอุบัติเหตุร้ายแรง
ตายหมู่กันก็มาก คงด้วยเหตุนี้หรือเปล่า

ยามนี้ ได้ยินมาว่า คนสมัยก่อนออกศึก สงคราม
เขาก็ดูฤกษ์ดูยามนี้ อย่างน้อยสิ่งที่ไม่ดี
จะได้ลดความแรงลง

ข้าพเจ้ายังงงเลยว่า พ่อเชื่อได้งัย!
ปกติไม่เห็นจะเชื่อเรื่องเหล่านี้เลย
แต่พ่อบอกว่า เชื่อจากการสังเกต และลองปฏิบัติดู
และย่าเป็นคนชอบเดินทาง (ขอหวยตามวัดต่าง ๆ 555 )
ปฏิบัติพอเชื่อถือได้

-------------------------------------------
ไปค้นประวัติมาให้

ความเป็นมาของยามอุบากอง คำว่า "อุบากอง"
เป็นชื่อนายทหารเอกของพม่า
ซึ่งเข้ามาตีไทยในสมัยต้นรัชกาล กรุงรัตน โกสินทร์นี้เอง
มีประวัติที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ดังนี้
อุบากอง
เป็นนายทหารยศขุนพล
ได้คุมกำลังเข้าโจมตี เมืองเชียงใหม่ เมื่อแรง ๑ ค่ำ
เดือน ๕ ปีมะเมีย พ.ศ.๒๓๔๐ คราวที่พระเจ้าปะดุง
ยก ๙ ทัพมาตีไทยนั่นเอง แต่ด้วยเหตุผลกลใดไม่ปรากฏ
อุบากองถูกฝ่ายไทยจับกุมตัวได้ คราวนั้นพ่อเมืองเชียงใหม่
ได้คุมตัวอุบากองส่งลงมายังกรุงเทพฯ เมื่อขึ้น ๘ ค่ำ
เดือน ๖ ปีมะเมีย พ.ศ.๒๓๔๐ สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก
รัชกาลที่ ๑ แห่งกรุงรัตน โกสินทร์ จึงสั่งให้สอบสวนอุบากองทันที
ปรากฏว่า อุบากองเป็นคนไทย เกิดในเมืองไทย
เพราะมีพ่อ เป็นเชื้อสายพม่า
แต่แม่เป็นเชื้อสายคนไทยแถบเมืองธนบุรี
พระองค์จึงทรงพระเมตตา พระราชทาน เสื้อผ้า
และให้นำไปจำขังไว้ที่คุกวัดโพธาราม
(วัดพระเชตุพนฯ ในปัจจุบัน)
ระหว่างที่อุบากองกับพวกถูกจองจำ คุมขังที่คุกวัดโพธิ์
เขาได้สอนตำรายันต์ยามยาตรา ให้กับ พรรคพวก
ซึ่งยามนี้ สามารถแหกคุกที่คุมขังได้
เมื่อพรรคพวกสามารถเรียนยามยาตราได้ ตามที่ตนบอกแล้ว
อุบากองก็ทำพิธีตามหลักโหราศาสตร์
พอได้ฤกษ์งามยามดี จึงสามารถพากัน แหกคุกวัดโพธิ์
หลบหนีไปได้อย่างปลอดภัย โดยอุบากองกับพรรคพวก
พากันหลบหนีไปยังเมือง พม่าได้


แต่ยามที่อุบากองบอกกับพรรคพวกนี้นั้น
บังเอิญมีนักโทษพม่า ที่เป็นเชื้อสายไทยบางคน
ไม่ได้หลบหนีไปด้วย จึงบอกเล่ากับผู้คุมนักโทษ
จึงมีการนำมาเล่าเรียนกัน และให้ชื่อยามยาตรานี้ว่า
"ยามอุบากอง" ตามชื่อเจ้าของยามยาตรานั่นเอง


อนึ่ง ยามดังกล่าว ปรากฏว่า มีผู้นับถือว่า แม่นยำ
ได้ผลจริงๆ ด้วย จึงศึกษาเล่าเรียนสืบๆ กัน มาตราบเท่าทุกวันนี้


--------------------------------------------------------

ข้าพเจ้า ก็คุยกับพ่อเล่น ๆ ว่า
แต่ถ้าตารางเที่ยวบิน เกิดออกเดินทาง ตรงกับเวลาที่ไม่ดีล่ะ
พ่อก็บอกว่า อันนี้ก็เสี่ยงดวงเอาเองก็แล้วกัน ว่าดวงจะแข็งไหม?
อู้ฮู้ .....ใครจะเสี่ยงอ่ะ?

ประเพณีโบราณ บางอย่างโบร่ำโบราณสอนเอาไว้
มันก็ต้องมีเหตุ ที่เขาห้ามไว้แบบนั้น
ถ้าศึกษาให้ดี คนสมัยก่อนมักจะสอนและถ่ายทอด
ในสิ่งดี ๆ ไว้ให้ลูกหลานเสมอ

อย่างเช่น ตอนนี้ใกล้วันวาเลนไทม์
เห็นชายหญิงบางคู่ กระดี๋กระด๋า ออกหน้าออกตา
ก็เห็นใจคนมีความรักอ่ะนะ เป็นธรรมดาที่จะตื่นเต้น
คอยรับของขวัญจากแฟน หรือกิ๊ก

เห็นเด็กวัยรุ่นผู้หญิง โพสข้อความว่าจะให้ของขวัญ
วันแห่งความรักกับผู้ชายอะไรดี ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เป็นแฟน
สมัยนี้ก็รู้อยู่ ว่าวัยรุ่นใจเร็ว ...ท้องก็เร็ว ...และแท้งก็เร็วเช่นกัน!
ข้าพเจ้าเข้าไปโพสแนะนำว่าไม่ดี (สงสัยอีนี่เป็นอีแก่แล้วมั้ง 555)
....เอาเถอะ...เรื่องของใครของมัน ....
ก็คนที่ไม่ได้แต่งงาน (ผู้ใหญ่บ้านข้าพเจ้าสอนมา)
ว่า ผู้หญิงอย่าแสดงออกว่ารักหรือชอบผู้ชายก่อน
มันไม่ดี เพราะผู้ชายมันจะเอาเล่น ๆ
แต่ถ้าผู้หญิงอยากจะสนุกชั่วคราว ก็คงไม่มีใครว่าอ่ะนะ

สังคมสมัยนี้ ก็เลยไปนิยมตามฝรั่งกันหมด
ประเพณีโบราณเลยหลงลืมกันไปแล้ว ....
เห็นอะไร ทำอะไร ก็เป็นเล่นไปหมด
ชีวิตมันก็เลย เป็นของเล่น ๆ ไม่ใช่ของจริงสักที!
ใช่ไหม?!

Happy Valentine's Day
& เฮง ๆ ^___^

คิดแล้วเขียน :)V
-------------------------------------------------------

วันพุธที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

สถิติ - โหราศาสตร์

ใคร ๆ ก็มักจะบอกว่า ผู้หญิงบ้าดูดวง
แต่ข้าพเจ้าไม่เชื่อ เพราะเจอผู้ชายบ้าดูดวงเช่นกัน :))
จริง ๆ แล้วการดูดวงเป็นการเก็บสถิติ
ต้องดูจากหลาย ๆ แหล่ง หลาย ๆ ที่
หากดูออกมาแล้ว ออกมาในแนวทางเดียวกัน
เป็นอันว่า ค่อนข้างเชื่อถือได้

การดูไพ่หรือเสี่ยงเซียมซีนั้น
เป็นการอ่านความคิด และจิตของเราในขณะนั้น
ข้าพเจ้าสังเกตว่า หากมีกิเลสขั้นพื้นฐาน
เวลาหยิบไพ่ยิปซี แล้วปรากฎไพ่ Devil ขึ้นมา
อาจเป็นไปได้ว่า ในขณะนั้นเรามีแนวโน้มที่จะมีกิเลส
ในขณะนั้นมีอารมณ์โลภ โกรธ หรือ หลง ไปในทางอบาย
(ไม่ค่อยดี)

ซึ่งถ้าทายถึงแฟนมีตัว Devil ขึ้นมา
แสดงว่าแฟนแอบมีกิ๊ก หรือมี ??? เขาว่าอย่างนั้นนะ
อันนี้เท็จจริงอย่างไร ไม่รู้เหมือนกัน 555
เพราะดูได้แค่ตัวเอง อิอิ ^_^


ตอนแรก ๆ ชอบดูเพราะความสนุก
บางทีอยากรู้เรื่องนั้น เรื่องนี้
ก็ลองเสี่ยงทายดู บางทีก็แม่นนะ แต่ถ้าวันไหน
อารมณ์เราไม่คงที่ ก็มีนะไม่ค่อยแม่นเหมือนกัน
อยู่ที่สภาพจิตของคนทายด้วยว่ามีกำลังส่งแค่ไหน
ข้าพเจ้าชอบดูไพ่ ไพ่เหมือนตัวแทนของรหัสอารมณ์เราในขณะนั้น
และแนวโน้มที่จะเป็นไป ... ช่วงนี้แปลกประหลาดมาก
ข้าพเจ้ามักได้ ไพ่ The Death และก็ The Lover

ถ้าดูจากรูปไพ่ และความหมายตรง ๆ
ไพ่ The Death หมายถึงไพ่แห่งความตาย
แต่อีกความหมายนึงคือ ไพ่การสิ้นสุดของบางสิ่งบางอย่าง
เพื่อเริ่มต้นอย่างใหม่แทน ...ส่วนไพ่ The Lover
ก็มีความหมายว่า ทางเลือก
อาจหมายถึง กำลังเลือกที่จะดำเนินการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
ไม่ใช่หมายถึงคู่รักอย่างเดียว ...
การดูไพ่เป็นอะไรที่สนุก เหมือนข้าพเจ้าได้ลุ้นว่า
มันจะเป็นอย่างไรต่อไปในอนาคต
และจะตรงกับที่เราเสี่ยงทายไหม ...

ข้าพเจ้าชอบดูดวงทุกรูปแบบ
(แต่ไม่งมงาย)
ชอบศึกษาเกี่ยวกับศาสตร์นี้
ถ้าใครทายว่าดี ข้าพเจ้าก็เชื่อนะ
แต่ถ้าทายไม่ดี ไอ้นี่ไม่แม่น 555 ^__^
ประมาณว่า จะออกหัว ออกก้อย ข้าพเจ้าขอดีไว้ก่อน
ขืนไม่ดี เดี๋ยวไม่มีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิตอ่ะดิ

หลายปีมา เพื่อนเคยชวนไปดูหมอ
เขาบอกว่า ข้าพเจ้ามีดวงได้เดินทางไปต่างประเทศ
แถมได้อยู่แบบถาวรเลยนะ ....ไอ้เราก็นั่งนึก ๆ จะเป็นไปได้งัย
ญาติพี่น้องก็อยู่ทางนี้หมด จะย้ายไปอยู่ต่างแดนได้อย่างไร
ดวงการงานก็ไม่เกี่ยวกับต่างชาติ ต่างภาษา
นอกจากไปเที่ยว อันนี้ล่ะพอได้
(หรือประเทศไทยจะเกิดกลียุคทางการเมือง
เลยต้องระหกระเหินไปอยู่ต่างแดน)
ก็ฟัง ๆ ไว้ เพราะนึกไม่ออกว่าจะมีแนวโน้มเป็นไป
ไม่รู้ว่า คนที่พามาดูดวง
มันคิดจะให้หมอดูหลอกถามเรื่องส่วนตัวเราหรือเปล่า
ก็เลยฟัง ๆ ไว้ เพราะเพื่อนมันรู้ว่าข้าพเจ้าชอบดูดวง
ตอนหลัง เลยไม่ดูกับใครเลย ดูด้วยตัวเองดีที่สุด
แต่ก็ไม่วายอ่ะนะ คนมันสอดรู้สอดเห็น
มันก็ให้เพื่อนเข้า Net ดูข้อมูลข้าพเจ้าได้เหมือนกัน
มันถึงรู้ทุกอย่างที่ข้าพเจ้าคิด และจะทำอะไรงัยล่ะ
ก็เลยขอด่า ผ่าน Net อยู่นี่งัย!

มีนะ บางคนดูดวงแล้วไม่ดี
เพื่อนคนนั้นก็เลยเลิกดูหมอไปโดยปริยาย
อีกอย่างเพื่อนเขาอาจจะกลัวว่า เรารู้ความลับอะไรของเขาก็ได้
เพราะเพื่อนเป็นคนที่ดูดวงแล้ว ชอบเก็บไปคิดมาก
เก็บเอามาเป็นอารมณ์

ดูดวง ดูเพื่อความสนุก ก็เหมือนที่คนบ้าหวยนั่นแหล่ะ
ว่างวดนี้ จะถูกเลขเด็ดอะไร ประมาณนั้น
ถ้าเชื่อมาก แสดงว่าคนนั้นงมงาย
เพราะไม่มีหลักฐานสิ่งใด ที่ควรจะเชื่อ
ดูเพื่อให้รู้ว่า มันเป็นแบบนี้นะ มีแนวโน้มที่จะเป็น
หากเรามีสติรู้ตัว มันก็ช่วยได้ในระดับหนึ่ง

บางทีไพ่ออกมา ไม่ตรงกับเหตุการณ์ก็มีนะ
ข้าพเจ้าก็คิดว่า ไม่ใช่แล้ว ...
ก็หมอดู คู่กับหมอเดา
ถ้าตรง ก็เป็นหลักสถิติที่มีแนวโน้มจะเป็นไป
แต่ถ้าไม่ตรง ก็ดูใหม่ 555 ก็แค่นั้น :))

อย่าเพิ่งเชื่อ ถ้าไม่เห็นกับตา!
หรือได้ยินกับหู
อะไรที่ผ่านคนกลาง หรือสื่อกลาง
ย่อมแปรเปลี่ยนได้ง่าย
ทุกอย่าง ต้องเจอด้วยตัวเอง
แล้วจะรู้ว่า ทำไมตรูถึงได้โง่ขนาดนี้หว่า!!

การบ้าดูดวง ไม่เดือดร้อนใคร
ดีกว่าบ้าอย่างอื่น ที่ทำให้ชาวบ้านเขาเดือดร้อน
แบบไหนจะดีกว่ากันหึ! ^__^

ปล. คนที่แอบดูของคนอื่น โดยไม่ได้รับอนุญาต
นั้นระวังให้ดี ความลับของตัวเองจะเปิดเผยขึ้นมา
รู้แล้วจะหนาว อิอิ :P

คิดแล้วเขียน :)V

วันอังคารที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

หัวเราะเป็นยาวิเศษ

เมื่อตอนเด็ก ๆ ข้าพเจ้ามักจะป่วยบ่อย
เวลาป่วยทีไร มักจะนึกถึงแม่เสมอ ...
ยิ่งห่างพ่อห่างแม่มาตั้งแต่เด็ก
ก็เลยทำให้เข้าใจอาการของคนห่างบ้านได้ดี

คนป่วยต้องการกำลังใจ ต้องการเพื่อน
ในชีวิตฉันมักจะเจอคนป่วยบ่อย ๆ
เมื่อก่อนก็ปู่ ย่า ป้า อา
แวะเวียนกันเข้า รพ.
จนชินกับการไปเฝ้าไข้คนป่วย
วันนี้พ่อเพื่อนป่วย พอดี รพ.อยู่ใกล้บ้าน
สามารถแวะเวียนไปเยี่ยมได้ง่ายกว่าคนอื่น
เลยตัดสินใจไปเยี่ยมตอนเย็นดีกว่า
เหมือนกับช่วงที่ข้าพเจ้าเคยไปเฝ้าป้าที่ป่วยบ่อย ๆ
ก็จะแวะไปเยี่ยมตอนหลังเลิกงานเป็นประจำ

เห็นเพื่อนเหลือพ่ออยู่คนเดียว ก็อดสงสารเขาไม่ได้
พี่น้องก็ไม่มีแล้ว จะผลัดกันดูแลก็ไม่ได้
ต้องหนักอยู่คนเดียว แถมบ้านก็อยู่ต่างจังหวัดอีก
เพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ทำงานต่างก็ยินดีช่วยเหลือกัน

เราก็คงช่วยในฐานะเป็นเพื่อนไปให้กำลังใจคนป่วยบ่อย ๆ
เพราะคนป่วยต้องการกำลังใจมากที่สุด
ยิ่งถ้ามีลูกหลานแวะเวียนกันมาเยี่ยม แกก็คงดีใจ
ไม่รู้สึกทอดทิ้ง ก็เหมือนกับตอนเด็ก ๆ
ที่เราต้องห่างบ้านไปอยู่ที่อื่น
ก็คงรู้สึกโหวง ๆ บ้าง ถ้ามีคนให้กำลังใจ
คอยพูดคุย แหย่ให้หัวเราะ ก็สามารถลืมอาการป่วยได้

วันนี้เห็นพ่อเพื่อน เขาคุยแหย่กับลูกเขา
แล้วรู้สึกว่า แกสดชื่นขึ้น คนเฝ้าก็ไม่หนักใจ
คนป่วยก็จะได้มีกำลังใจ ทั้ง ๆ ที่อาการคนป่วย
ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร ...ข้าพเจ้าเห็นหูพ่อเพื่อนใหญ่และยาว
คล้ายยายที่เพิ่งเสียไปเมื่อตอนอายุ 90 กว่าแน่ะ
เลยชม พ่อแกว่า หูยาว เหมือนคุณยาย
อยู่ถึงอายุ 90 ปีแน่ะ ...(พ่อเพื่อนอายุ 67 ปี)
พ่อแกจะได้มีกำลังต่อสู้อาการของโรคป่วยได้
กำลังให้คนป่วยนี่ก็สำคัญนะ
และเราก็พูดตามความรู้สึกอยากให้กำลังใจจริง ๆ
เพื่อนยังบอกเลยว่า พ่อดีขึ้นกว่าตอนมาเข้าใหม่ ๆ

เพื่อนหลายคน ก็ยินดีให้เพื่อนไปพักบ้านเขาได้
ระหว่างที่พ่อเขาอยู่ รพ. จะได้สะดวกในการเดินทาง
มาทำงานและดูแลพ่อ น้ำใจคนไทยยังไม่เหือดหายจากสังคมไทย

นี่คือ เสน่ห์ของนิสัยคนไทย ก็ตรงนี้นี่แหล่ะ

คิดแล้วเขียน :))V

วันจันทร์ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

เมื่อใกล้วาระสุดท้ายของชีวิต....

ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาปลาทองตัวสุดท้าย
เริ่มหงายท้องแล้ว เปลี่ยนน้ำใส่ยาเหลืองทุกวัน
ตอนนี้ ตัวมันเริ่มแข็ง ๆ แล้ว คงอีกไม่นาน
คงถึงวาระมัน ท้องมันเปร่งดีจัง
ข้างในมันคงเป็นอะไรไม่รู้ คิดว่าลำไส้อาจจะตันก็ได้
เพราะช่วงหลัง ๆ มันไม่ถ่ายเลย กินเข้าไป เหมือนไม่ย่อย
แล้วมันก็ชอบกินอาหารเม็ดแข็ง ๆ ด้วยนะ
อาหารแบบที่ลอยน้ำแล้วพองนิ่ม ๆ ไม่กิน บ้วนออกตลอด

คิดว่าคงเป็นที่อาหารเม็ดที่ให้มันนั่นแหล่ะ
ปลามันชอบกินแบบนั้น จะให้ทำอย่างไร
ถ้านำไปหาหมอ ก็คงผ่าท้อง เจาะท้องดู
เจ็บอีก แล้วไม่รู้ว่าหายหรือเปล่า?
เห็นใน web นี้ ถ้าเป็นโรคหงายท้องนี่หายยาก
เพราะเป็นที่อาหารปลา ทำให้ลำไส้มันอักเสบ
ถุงลมโป่ง ...นี่ก็เลี้ยงใส่ยาไปตามเรื่องตามราว

พ่อบ่นใหญ่ว่า ทำเวรทำกรรมกับสัตว์เลี้ยง
ไม่อยากให้ข้าพเจ้าเลี้ยงอีก ....จริง ๆ แล้วน่ะ
ปลามันก็คงมีอายุมัน เราเลี้ยงมันอย่างดี
ไม่เคยปล่อยทิ้งไว้ให้อด หรือน้ำเน่าเสีย
คอยเปลี่ยนถ่ายน้ำตลอด
อาหารก็ให้กินอิ่ม จนอ้วนตาปิด!
ทำอะไร ๆ ก็ไม่ดีสักอย่าง ....
ว่าแล้วก็นั่งภาวนามันว่า ...ไปดี ๆ ล่ะ อย่าทรมานเลย
ไม่รู้จะช่วยยังงัย! ....

อาจจะทิ้งช่วงไม่เลี้ยงไปพักใหญ่
เหมือนแต่ก่อน ข้าพเจ้าก็เคยเลี้ยงปลาหางนกยูงในบ่อใหญ่
ช่วงนั้น ก็โดนพ่อบ่นอยู่พักนึงเหมือนกัน ...
แปลกจัง ไม่ชอบให้ลูกเลี้ยงปลา
สงสัยจะให้ลูกเลี้ยงคน (มั้ง) 555

อายุขนาดนี้แล้ว ยังจะหวังอีกหรือ??
ดีไม่ดี เกิดมาพิการล่ะแย่เลย!!
ยิ่งหนักกว่าปลาอีก ...

ตอนนี้ ขอเลี้ยงชีวิตตนเองให้รอด
จากปากเหยี่ยวปากกา (สิ่งไม่ดี) ก่อนก็แล้วกัน อิอิ ^_^

คนที่รักปลา รักสัตว์
มันคงยากนะ ที่จะชอบคนที่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
เพื่อความสนุกสนานของตนเอง

มันจะคิดออกไหมนี่ ที่พูดขนาดเนี๊ยะ!
หรือต้องให้เจอลูกถีบอีกหลายทีก่อน
(เป็นใคร)ไปสืบเอาเอง ...
มันหน้าเป็น หน้าด้านจริง ๆ เลยให้ตายเหอะ
แม่งเชื่อเลย!



คิดแล้วเขียน :(

วันเสาร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

เสียความรู้สึก

บางครั้งการที่เราให้ความจริงใจกับใครไป
แต่ผลที่ได้รับ เป็นการแสแสร้ง นั้น
ย่อมเสียความรู้สึกเป็นธรรมดา
จะเอาอะไรกับโลกใบกลม ๆ นี้ได้นะ
ผัวเมียบางคู่ ยังไม่จริงใจต่อกันเลย

จะทำดีก็ต่อเมื่อมีผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น
(555 ไม่ต้องบอกหรอกนะว่าทำอะไร อิอิ ^_^)
แต่พอเวลาห่างไกลกัน ก็ติดปีกกันเป็นแถว ๆ
โดยเฉพาะเพศชาย ... เห็นพฤติกรรมผู้ชายหลาย ๆ คน
โดยเฉพาะที่ทำงาน เห็นแล้วรู้สึกว่า ..
สงสารผู้หญิงที่เป็นเมีย ไอ้นั่นจัง!
ถ้าฉันมีสามีในอนาคต ฉันจะเจอสามีแบบนี้
ที่เขาทำกับเมียของตนเองหรือเปล่า?!

และคำถามนี้ ยังคงไม่หายไปไหน
สมัยนี้ คนขาดศีลธรรมเยอะ
ทำอะไรไม่สนใจใคร ขอให้ตรูได้ไว้ก่อนเป็นดี!

ผู้ชาย หรือผู้หญิง ที่วางตัวไม่เหมาะสมต่อเพศตรงข้าม
เป็นที่น่ารังเกียจยิ่งนัก!
ใครเห็นพฤติกรรมแล้วเขาก็เอาไปเม้าท์ต่อ
บางคนก็ชอบทำตัวเป็นหมาหยอกไก่ไปวัน ๆ
ผู้ชาย หรือผู้หญิงบางคน มีแฟนอยู่แล้วนะ
ทำไมคนสมัยนี้ วางตัวไม่ดีเลย
ไปให้ห่าง ๆ ตรูเลย
เดี๋ยวได้เจอดีสักวัน!

เบื่อ เซ็ง!

คิดแล้วเขียน :(

วันศุกร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ไดอารี่ออนไลน์

วันนี้ ข้าพเจ้าอยากจะพูดถึงเรื่อง
การเขียนไดอารี่ออนไลน์สักเล็กน้อย
จริง ๆ แล้วทำ blog นี้ขึ้นมา
เป็น blog ที่ 2 จากที่เคยอยู่ ASTV
เพื่อหลีกเลี่ยงความคิดเห็นที่ขัดแย้งทางการเมือง

blog นี้เปรียบเสมือนการบันทึกเรื่องราวชีวิตประจำวัน
ที่ได้เจอเหตุการณ์ในชีวิตประจำวัน เรื่องเบา ๆ เก็บมาเล่า
ขึ้น web ไว้ เผื่อบทความ
หรือความคิดเห็นไหนที่มีประโยชน์
เมื่อมีคนค้นพบ ก็จะได้เก็บความคิดนั้น
ไปต่อยอดได้ ที่จริงไม่อยากเขียน blog หลายอัน
เพราะมันเหนื่อย ... blog โน้นส่วนมากจะไว้อ่านของคนอื่น
หรือเผยแพร่บทความที่มีสาระหน่อย
(blog นี้ส่วนมากจะเรื่องไร้สาระ
เน้นความพอใจส่วนตัว ^__^)
ก็ในเมื่อเราไม่มีเวลา หรือไม่สามารถอ่านของคนอื่นได้
ก็ต้องหลบมาเขียน blog นี้เงียบ ๆ นี่แหล่ะ ^__^
ไม่ต้องแสดงความคิดเห็นให้กับใคร
ฉันก็นั่งเขียน นั่งพิมพ์ตามเรื่อง ตามราว
ซึ่งมันก็ดีอย่างเสียอย่างนะ

ไดอารี่ออนไลน์ดีตรงที่ว่า
คนอื่นเข้ามาอ่านความคิดของเรา
ซึ่งสามารถนำไปต่อยอดความคิดได้
แต่ข้อเสียก็คือ คนอื่นไม่เข้ามาแสดงความเห็นใน blog เรา
ซึ่งบางครั้ง เอ้! ตรูเขียนเอง อ่านเองอยู่คนเดียว
ท่าจะบ้าหรือเปล่า?!! เหมือนพูดโทรศัพท์อยู่คนเดียว
คนอื่นไม่ได้ยิน ไม่เห็นตัวคนสนทนา ก็ว่าไอ้นี่บ้า!
พูดอยู่คนเดียว เขียนอยู่คนเดียว รึเปล่า?!!

แต่ถ้าเขียนใน blog ที่มีเพื่อนบ้าน แสดงความคิดเห็นด้วย
ก็เหมือนกับเป็นสังคมเล็ก ๆ
แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน
มีทะเลาะบ้าง แหย่บ้าง ให้กำลังใจกันบ้าง
ซึ่ง ณ ตอนนี้ ข้าพเจ้ามีเวลาไม่มากพอ
ที่ข้าพเจ้าจะให้เพื่อนบ้านในสังคม blog นั้นได้
ก็เลยทำให้ก่อกำเนิด blog นี้ขึ้นมาแทน

ใจจริงน่ะ ไม่อยากยุ่งเรื่องการเมืองด้วยซ้ำ
แต่จะไม่รู้อะไรเลยก็ไม่ได้
เอาแค่ อ่านข่าวพอรู้เท่านั้น ...
แต่คงไม่มีเวลาสามารถลงรายละเอียด ในเรื่องนั้นได้มาก ...
เพราะยิ่งลงรายละเอียดมากเท่าไร อารมณ์ของเรา
จะเป็นอีกแบบนึง ... แรง...เหมือนคนบ้า ดี ๆ นี่เอง...
(ลองไปอ่าน blog ของที่ไหนก็ตามที่มีการแสดงความเห็น
เกี่ยวกับการเมือง ...เวลาอ่านแล้วจะรู้สึกเครียดทันที
หากใครแสดงความคิดเห็นไม่ใช่พวกตนเอง จะมีอาการด่า ขุด ฯลฯ
เหมือนพวกคนบ้า ไร้สติ เลย )

.... พวกทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้ ข้าพเจ้าไม่ชอบเลย....

คิดแล้วเขียน :(

วันพฤหัสบดีที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

สายตาเริ่มแย่



หลายวันมานี้ สายตาข้างขวาของข้าพเจ้าเริ่มพร่ามัว เป็นบางจังหวะ
ต้องคอยขยิบตาขวาอยู่เรื่อย เหลือบตามองไว ๆ ไม่ค่อยได้
จะรู้สึกมัว ๆ ข้างเดียว ซึ่งข้างขวานี้สายตาข้าพเจ้าจะเอียงขึ้นฟ้า
อยู่แล้ว ...สงสัยสายตาคงเริ่มยาว 5555 ต้องไปวัดสายตาอีกที
เพราะหนังสือตัวเล็ก ๆ เบลอ ๆ นี้ อ่านไม่ได้ ปวดตา
เพราะเพ่งยังไงก็ไม่ชัด ประวัติคุณปู่ก็เคยเป็นต้อหินด้วย

ไม่รู้ว่า ปีนี้จะหาโรคอะไรให้ตัวเองดี ^_^
ปีที่แล้วผมร่วง ไปหาหมอมา 1 ปีเต็ม
จนน้ำหนักเพิ่มขึ้น 6-8 กิโลกรัมได้
แล้วก็ไม่ค่อยจะยอมลงด้วยล่ะซิ ....^_^

เคยคิดนะว่า ฉันจะอ้วนมากที่สุดได้กี่กิโล
ก็กินแบบตามใจปากไปเรื่อย ๆ
ใครทักก็ช่าง เหมือนลมผ่านหู
แต่เอ! เอาแล้วล่ะทีนี้
น.น.ชักจะเพิ่มขึ้น ๆ ๆ จนหลายคนทักว่า
หน้าบวมจนหน้าเกลียด
เมื่อเห็นรูปถ่ายตนเอง
ก็น่าเกลียดจริง ๆ แหล่ะ

โดยเฉพาะพ่อ อิอิ เจอหน้าทีไรทักทุกที!
(กลัวลูกสาวขายไม่ออก อิอิ)^_^
ตอนหลัง ๆ ก็เลยเพลา ๆ กินพอดี ๆ
ไม่ให้แน่นจนเกินไป หลัง ๆ ก็ลงมาได้นิดหน่อย
แต่ก็ไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ เพราะเนื้อที่เคยตึง ๆ
ก็เริ่มหย่อน ๆ ....ว่าแล้วก็ ...ปีนี้เริ่มหาโรคให้กับตนเองได้และ
นั่นคือ สายตา ในวัยชรานี่เอง :))

เริ่มแก่แล้ว ก็เหมือนกับรถที่ใช้มานาน
ก็ต้องเข้าอู่ซ่อมบ้างเป็นธรรมดา
อะไหล่รถคันนี้ ไม่มีเปลี่ยน
ทำได้อย่างเดียวคือ ชะลอไม่ให้สึกหรอมาก
ใครที่ทำงานหนักตอนวัยหนุ่ม วัยสาวมาก ๆ
ระวังให้ดี เมื่อถึงตอนแก่ เงินที่เก็บมาได้ทั้งหมด
จะไปอยู่ที่หมอ และยารักษาโรค

ทางที่ดี เราควรใช้ร่างกายแต่พอดี กินอาหารที่ดี
มีประโยชน์ หมั่นออกกำลังกาย และตรวจสุขภาพ
จะได้ไม่มีปัญหาในบั้นปลายชีวิต
ซึ่งบางทีก็แก้ไขไม่ทัน ...เงินเก็บทั้งหมด
ต้องมาเสียค่ายารักษาตนเอง ไม่ดีแน่ ๆ

ตอนนี้ข้าพเจ้าก็เริ่มทำประกันชีวิตด้านสุขภาพแล้ว
เพราะรู้ว่า อนาคตอาจต้องได้นอนโรงพยาบาล
ทำไว้ตั้งแต่ตอนนี้ เบี้ยประกันจะได้ถูก ๆ
ดีกว่าทำตอนอายุเยอะ ๆ แล้วไม่คุ้ม

การไม่มีลาภนั้นประเสริฐที่สุด
แต่ที่บ้าน ตอนนี้ พ่อ แม่ อา ป้า
ก็ไปหาหมอเหมือนไปจ่ายตลาดซื้อกับข้าวทุกสัปดาห์
ตรวจนั่น เช็คนี่ ฯลฯ
คนแก่บางคนไม่เป็นไร ก็จะพยายามเช็คให้เป็นก็มีนะ :))
อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับลูก ๆ หลาน ๆ ที่ต้องดูแลเขาแล้วล่ะ

อย่าว่าคนแก่เลย อีกหน่อยเราก็แก่เหมือนกับเขา
ที่สำคัญ เราไม่รู้ว่าจะได้อยู่ถึงตอนแก่หรือเปล่าน่ะซิ!

คิดแล้วเขียน :)V

วันอังคารที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

เงินพิเศษ

นับแต่พ่อเริ่มคิดโครงการให้ข้าพเจ้า
(ซื้อรถยนต์เป็นของตนเอง)
ทำให้ข้าพเจ้ามีความหวังมิใช่น้อย :P
ปกติเป็นคนไม่ค่อยคิด(เป้าหมาย)ตนเองเท่าไร
ก็เลยไปเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ ของฉันไป
จนที่บ้านให้ฉายาว่า แม่นางเฉื่อย ...^_^

นี่พ่อเขากะตั้งเป้าหมายระยะกลางไว้ให้ข้าพเจ้า
เดินตามนะเนี่ยะ!
แต่ทั้งนี้ ทั้งนั้น เจ้าของเงินดาวน์
ก็ต้องดูพฤติกรรมการใช้เงินของผู้จะสร้างหนี้ด้วยว่า
มีความสามารถในการคิดชำระหนี้ได้ดีแค่ไหน
เขากลัวว่า ผ่อน ๆ ไป เกิดเงินชักหน้าไม่ถึงหลัง
เดี๋ยวเดือดร้อนผู้วางเงินดาวน์อีก
กลายเป็นว่า ทั้งขึ้นทั้งร่อง
พ่อเหมาคนเดียว อิอิ ^__^

ช่วงนี้ต้องงดพฤติกรรมฟุ่มเฟือยทุกกรณี
ต้องสร้างเครดิตให้กับตนเองไว้ก่อน อิอิ
(อึดอัดเหมือนกันนะเนี่ยะ!)
ใครจะว่าช่วงนี้ ข้าพเจ้าขี้เหนียวก็ไม่ว่ากัน ^_^
ปกติก็พอเหนียวอยู่บ้างแล้ว (สำหรับคนอื่นนะ)
แต่ข้าพเจ้าไม่ใช่คนเหนียวหนี้เด็ดขาด! 555 :))
เงินของคนอื่น ไม่ชอบเอามาใช้นาน ๆ
ดอกมันขึ้นทุกวัน ๆ เป็นเงาตามตัว
ยิ่งไปโกงใครเขามา หรือเบียดเบียนเงินของคนอื่น
ชาติหน้า ต้องไปเกิดเป็นวัว เป็นควาย
เป็นข้าทาส ทำงานให้คนอื่นเขาหมด
(อ่านพวกกฎแห่งกรรมไว้ก็ดีแบบนี้แหล่ะ!)

ตอนนี้เลยกำลังหาทางเพิ่มรายได้พิเศษให้ตนเอง
ว่าจะทำอะไรดี คิดไปคิดมา
งานอะไรที่เราถนัด และใช้เวลาในแต่ละวันไม่มาก
ช่วยเสริมอีกแรงท่าจะดี ...เมื่อก่อนตอนเริ่มทำงานใหม่ ๆ ...
พี่สาวให้ช่วยรับจ้างพิมพ์งาน พิมพ์เอกสาร
เอกสารการสอนของเขา
ก็ได้ตังค์กินขนมมาบ้างเล็กน้อย
ช่วงหลัง ๆ งานของตัวเองก็เยอะด้วย
วัน ๆ นั่งอยู่แต่หน้า com
สายตาก็ล้า ๆ ไปบ้าง

ครั้นจะทำแซนวิชขาย คงไม่มีเวลาแบบเดิม ๆ อีกแล้ว
แถมเป็นแม่ค้า ต้องคุยกับลูกค้าดี ๆ
ทำท่าทาง หยิ่งผยอง ใส่ลูกค้า
ใครเขาจะซื้อเน๊าะ! :P

เฮ้อ! เก็บไปคิดเล่น ๆ ก่อน
เอาไว้ทำจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที

เรื่องรถยนต์อ่านข่าวแล้ว รู้สึกว่า
มีการแข่งขัน แย่งตลาดรถยนต์กับลูกค้ากัน
ไม่ว่าจะเป็นโตโยต้า หรือ ฮอนด้า
ต่างเรียกเก็บรถคืนกันจารหวั่น
ตกลง 2 ยี่ห้อนี่ไม่ดีแล้วใช่ไหม?
ข้าพเจ้าจะได้เลือกยี่ห้ออื่น
ตามที่หมายตาเอาไว้

ใจน่ะชอบน้องสองแต่แรกแล้ว
ข้าพเจ้าว่า ยิ่งเร่งผลิตรถยนต์แข่งกันมากขึ้นเท่าไร
คุณภาพของผลิตภัณฑ์ย่อมผันแปรไปด้วย
ทุกอย่างนั่นแหล่ะ อะไรที่มาก ๆ ย่อมไม่ดีทั้งนั้น
คุณภาพย่อมลดลงตามไปด้วย
ก็เหมือนกับงาน ...งานเยอะ ๆ แล้วเร่ง ๆ ทำ
รายละเอียดก็ไม่สามารถลงลึกได้หรอก
และถ้าคนตรวจสอบไม่ละเอียดด้วยแล้วล่ะก็
พากันเจ๊งได้ง่ายไปเลย

หรือแม้แต่การมีกิ๊ก กั๊ก หรือแฟนหลายคน
คงไม่มีเวลามาดูแลกันทั่วถึง
ปรากฎว่า เวรกรรมตามทัน!
กิ๊กเราดันไปมี กั๊ก อีกทีไว้กันเหนียว
ยามที่ไม่มีเวลาให้กัน
ของแบบนี้ ก็รู้ ๆ กันอยู่ ...กรรมติดจรวดอยู่แล้ว
(วกเข้ามาจนได้)

พูดไปงั้นแหล่ะ
มีแต่แฟนชาวบ้านเขา
เอามาทำซากอะไร? ...^_^

เฮ้อ! ไม่รู้ว่าฝันจะเป็นจริงเมื่อไร
ตอนนี้ก็คิดเล่น ๆ ไปก่อน ^_^

คิดแล้วเขียน :)V

วันจันทร์ที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ความเมตตา

ความโกรธ จับคู่กับ ความเมตตา

ทุก ๆ คนย่อมล้วนอยากมีความสุข
เมื่อเราโกรธใครมาก ๆ
พยายามนึกถึงสิ่งดี ๆ
ของคนที่เราโกรธ ว่าเขาเคยทำดีกับเราแบบใดบ้าง
ก็พอทำให้คลายหายโกรธได้
ก็เหมือนกับเพื่อน ถ้าเหตุการณ์ไม่ร้ายแรงมาก
ก็พอให้อภัยได้
ขึ้นอยู่กับจิตใจของผู้โกรธด้วยว่า
สามารถเมตตาผู้ที่ทำให้เราโกรธได้ไหม?
แต่ที่ไม่เมตตา เพราะกลัวเหตุการณ์แบบเดิม ๆ
จะเกิดขึ้นอีก ก็เลยไม่อยากยุ่งด้วย

ถ้าเรามีความรู้สึก นึกถึงใจเขา ใจเรา
นั่นหมายถึงเราเริ่มที่จะให้อภัยคน คนนั้นแล้ว
ถึงแม้เขาเคยทำไม่ดีกับเราไว้ (หลายครั้ง)

และถ้าเราคิดว่า คนที่ทำไม่ดีกับเราแบบนั้น
เขาก็คงทุกข์ด้วยเหมือนกัน
ตอนโกรธ อารมณ์ต่างคนต่างแรง
พอจางหายโกรธแล้ว บางทีเราก็นึกได้ว่า
ไม่น่าทำรุนแรงแบบนั้นเลย

อีกอย่าง คำว่า "ทิฐิ"
ก็เป็นตัวกั้นกลาง ระหว่าง
ความเมตตา กับ ความโกรธ ได้เหมือนกัน
ยิ่งศักดิ์ศรี และความมีตัวตน มีมากเท่าไร
ทิฐิ ก็มีมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าคนเรามีเมตตามากกว่า ทิฐิ
ก็อาจทำให้เหตุการณ์อะไรต่าง ๆ ดีขึ้นกว่าเดิม

คิดแล้วเขียน :)V

วันศุกร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2553

ซินเดอร์ฯ ได้รับเชิญ


และแล้ว ...ซินเดอร์ก็ได้รับเชิญ


หลังจากที่โอดครวญไปเมื่อวันก่อนเรื่อง
การ์ดเชิญไปงานแต่งงานเพื่อนรุ่นพี่
เพราะอยากไปชมพิธีแต่งงานที่ต่างจากศาสนาเรา
ในที่สุด เหมือนพระเจ้าของศาสนาเขา
จะรู้ใจเรา อิอิ ส่งบัตรเชิญมาให้หญิงสาวเช่นเรา
(ซินเดอร์ฯ ได้รับเชิญ)

แต่แล้ว ไฉนไม่ประทานรถม้ามาให้ด้วย
นี่ล่ะคิดหนักเลย ^__^
เพราะบรรดาแม่เลี้ยง
กะลูกเลี้ยงคงไม่อยากให้ซินเดอร์ร่วม
นั่งรถม้าไปด้วยเป็นแน่!!

เห้อ! เดือดร้อนนางฟ้าผู้ใจดี
ที่ต้องเสกฟักทอง มาพาซินเดอร์ไปซะแล้ว ^_^
นี่แหล่ะ คือการหาข้ออ้างที่ดี...
สำหรับการถอยรถอีก 1 ข้อ
(แต่คงไม่ทันแน่ เพราะมีเวลาแค่ 30 วัน)

ว่าแล้วซินเดอร์ก็ไปนั่ง - นอนฝัน
ในการร่วมปลูกดอกบานชื่น
(มีเมล็ดพันธุ์แถมมาให้กับการ์ดเชิญ)
เพื่อให้โลกเย็นไปพลาง ๆ ก่อนก็แล้วกัน อิอิ :))

วันพุธที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2553

ลูกเสือ ไม่ใช่ลูกจระเข้


วันนี้มีพี่ที่ทำงานมาแจกการ์ดเชิญงานแต่งงาน
ของลูกสาวพี่เขา ซึ่งเคยไปเที่ยวบ้านเขาที่อยู่เชียงราย
เขาถ่ายภาพมาให้เพื่อน ๆ ที่ยังไม่เห็นได้ดู
แต่ไม่ได้เชิญเราไปงาน (แป่ว!)
อาจจะเห็นว่าเราเป็นเด็ก
หรือกลัวว่า พ่อแม่ไม่ให้เราไปมั้ง!! อิอิ ^_^

หรือกลัวว่าไปงานแต่งลูกเขาเหมือนตอกย้ำ
อะไรกับเรารึเปล่า??++ ที่ ณ ปัจจุบัน
เรายังไม่ได้แต่งงาน (อ้าว!)
หรือคิดว่าเราแอบมี??? (อ้าว!)
คิดได้หลายแง่ ...แต่อย่าคิดเลยปวดหัวเปล่า ๆ
ใครอยากรู้มาถามพ่อกับแม่เราดีกว่า
ว่าเราเป็นคนอย่างไร?

อีกอย่างพ่อข้าพเจ้าเป็นทหารมาก่อน
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ออกรบ เหมือนหน่วยอื่น
แต่ก็ไม่ทิ้งมาดทหาร ^_^
เพราะเวลาพ่อไปหาพี่ที่เป็นทหารที่ทำงานทีไร
ในวัยขนาดนี้ ไม่ได้แต่งตัวเครื่องแบบ นั่งรถเก๋ง
พลทหารหน้าประตูทำความเคารพทุกครั้ง
ที่พ่อผ่านไป .... แบบนี้กระมัง เรียกว่ามาดเท่ห์
มาดดี สีไม่ตก อิอิ ^_^

มาดพ่อเขาจะนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แบบข้าพเจ้านี่แหล่ะ! แต่ถ้าเอาเรื่องขึ้นมา พ่อพกปืนไม่ได้เลยนะ มิน่า ถึงไม่มีใครกล้ามาแหย่หนวดเสือ เพราะพ่อข้าพเจ้าเกิดปีเสือ

คนที่เกิดปีเสือ ก็รู้ ๆ กันอยู่
อย่าได้ริอาจกระตุกหนวดเสือเชียวหนา!
ขนาดแว่นตา Rayban สมัยก่อน
ถูกกระชากจากใบหน้า พ่อวิ่งตามผู้ร้าย
2 คน มีปืนด้วย แต่กระสุนอยู่ที่เพื่อนมัน

วิ่งตามจนคนร้ายวิ่งหนีต่อไม่ไหว
พ่อเลยเอาหินก้อนใหญ่ทุบหัวมันจน
คนร้ายมันบอกที่ทิ้งแว่นตาพ่อได้
วิ่งตามเอาเรื่องมันเกือบชั่วโมง
อีกคนวิ่งตะเลิดเปิดเปิงไปคนละทาง ....
พี่สาวเห็นเหตุการณ์มาเล่าให้ข้าพเจ้าฟัง

ไม่รู้ซะแล้ว ว่าเราเป็น ลูกเสือ ไม่ใช่ลูกจระเข้ นี่เอง อิอิ ^___^

อยากลองเลี้ยงไว้ดูเล่น ๆ สักตัวไหมล่ะ!!!
เสือนะ เสือ !!



คิดแล้วเขียน :)V

วันอังคารที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2553

ท่าที และท่าทาง

คำกลอนสุนทรภู่สอนหญิง (สอนชาย)ได้ด้วย ดังนี้

***อย่าเที่ยวทอดสอดส่ายส่งสายตา***

"อนึ่งเนตรอย่าสังเกตให้เกินนัก
จงรู้จักอาการประมาณหมาย
แม้นประสบพบเหล่าเจ้าชู้ชาย
อย่าชม้ายทำชม้อยตะบอยแล

อันนัยน์ตาพาตัวให้มัวหมอง
เหมือนทำนองแนะออกบอกกระแส
จริงไม่จริงเขาก็เอาไปเล่าแซ่
คนรังแกมันก็ว่านัยน์ตาคม "


ถ้ามีคนมาส่งสายตาให้เราแบบนี้
จะทำอย่างไรดี???
บางคนชอบใช้สายตามอง
ถ้าไม่คิดมาก ก็คิดว่าท่าทางเขาเป็นแบบนั้น
แต่เชื่อไหมว่า สายตาของคนมันบอกอะไรได้หลาย ๆ อย่าง?
สายตาที่มองออกมา
ถ้าในใจคนนั้นมันคิดแต่เรื่องลามก
สายตาที่ส่งออกมา มันก็มีความหื่นกระหาย ออกมาด้วย!!
ทำให้ผู้คนรอบข้างมองแล้ว รู้สึกผู้หญิงและผู้ชายคนนี้
ไม่ดีเลย!!!

เวลามองเพศตรงข้าม
สายตามันฟ้องออกมาว่าคิดอะไร?
(ถึงแม้ปากจะพูดว่าไม่คิดอะไรก็ตามเถอะ!)

ถ้าผู้หญิงทำท่าทางแบบนี้บ่อย ๆ
คนโบราณจัดว่าไม่งาม เขาจะหาว่ายัยนี่ให้ท่า ให้ทาง
แบบผู้หญิงหากิน
ส่วนถ้าผู้ชายส่งสายตาแบบนี้
เขาก็ว่าไม่ดี คิดว่าผู้ชายคนนี้ เป็นแมงดา

ทางที่ดี การใช้สายตา และท่าทางควรระมัดระวัง
หากใช้ไม่ถูกที่ ถูกเวลา ระวังจะเจอดีเข้าสักวัน!!!
กลายเป็นว่าส่งสัญญาณให้พวก คุณ(นาย)ตัว ...แถเข้ามาน่ะซิ


ถ้าไม่อยากเป็นข่าวคาว(โลกีย์)

โปรดอย่าใช้ส่งสายตาพร่ำเพรื่อ ...ดังที่กล่าวมา
ขนาดข้าพเจ้านั่งหน้าจอคอมพ์ ทำงาน ไม่สนใจ
มันก็มักจะมีคนแถแกล้งมาใกล้ ๆ ให้ได้เห็น
หรือให้มอง

แถมส่งสายตาให้อีกแน่ะ!!!
เห็นแล้ว อยากถีบอีนี่ กะไอ้นั่นไปไกล ๆ เลย
ตรูลำคาญ!!!! อิ๋บอ๋ายเลยยยยยย !!!

จะทำงานโว้ยยยยย !!!!
ไปหาข้างหน้าเถอะไป้!!!!


ปล.
ไอ้พวกหัวโล้น!! ไม่ต้องเฉียดเสนอหน้าไปให้เห็นล่ะ
เดี๋ยววันไหนบ้าขึ้นมา จะนึกไม่ถึง!!!
แล้วตอนเย็น ๆ ก็ไม่ต้องมาเกร่ ไปเกร่มา ...
เหมือนคอยรอขอส่วนบุญ ทุกเย็น ๆ

หรอกนะ ไม่มีอะไรจะให้ บริจาควัดหมดแล้ว
อยากได้คงต้องรอไปขอคนที่อยู่ในนรกโน่นแน่ะ!!!
(ท่าทางคงอยากจะไป ตายไปคงได้อยู่หรอก...)

น่ารำคาญไอ้พวกไม่รู้จักพอ!


คิดแล้วเขียน :)V

วันจันทร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2553

Salary up ?%

วันนี้เป็นวันที่พนักงานในหน่วยงานรอคอย
คือวันทราบผล ว่าเงินเดือนของตนเองขึ้นกันกี่ %
เท่าที่ทราบของตนเอง คราวนี้น้อยกว่านายคนเก่า
จำนวนเงินที่ได้เพิ่ม ก็ตามที่ข้าพเจ้าคาดไว้ในใจ
กะตรงเพ็ง! เลยอ่ะ คลาดไป 25 บาทเอง อิอิ ^_^
(คิดเป็น % น้อยกว่าหลายปีที่ผ่านมา)

ในครั้งนี้ ข้าพเจ้าสมควรได้น้อย
เพราะผลงานที่ผ่านมา งานข้าพเจ้าค่อนข้างมีปัญหาเยอะ
และแก้ปัญหาได้ช้า ...อยู่ระหว่างเปลี่ยนหัวหน้าหลายหน
(ทั้งศูนย์และส่วน)
งานหยุดชะงักหลายครั้ง คนใหม่มา เราก็ต้องคอยเข้าไป
ช่วยอธิบายให้เขาเข้าใจ
ซึ่งเพื่อนร่วมงานมักจะมาถามปัญหากับข้าพเจ้าอยู่บ่อย ๆ
เลยทำให้งานเราล่าช้าไปด้วย .. จริง ๆ แล้วไม่โทษคนอื่นหรอก
แต่เราจัดตารางเวลาของเราได้ดีเอง มัวแต่ช่วยคนอื่น
งานของเราก็พลอยชะงักไปด้วย

ปีใหม่นี้ต้นปีมาเลย ได้งานเพียบ!! อีกตามเคย
ที่นี่จะเป็นแบบว่า ใครเคยทำได้ เอ็งก็ทำต่อไป
ไม่คิดจะเรียนรู้แลกเปลี่ยนอะไรกันเลย
ส่วนใครทำแล้วมีปัญหามาก นายก็ไม่ใช้
ก็มาสุมให้คนที่ทำแล้วไม่ค่อยมีปัญหา ...
งานของข้าพเจ้ายังดองไว้อยู่หลายเรื่องนะ

สงสัยถ้ามีรถขับ คงต้องกลับบ้านค่ำแบบที่ว่านั่นแหล่ะ
รอเคลียร์งาน เพราะตอนกลางวันไม่มีสมาธิในการทำงานมากนัก
ทั้งคนว่างงาน ก็เดินไปเดินมา
(แม่งเดินกันจัง! ถ้าหาเงินได้กับการเดินไปมา
มันคงรวยกันแล้ว)
นี่เงินเดือนออก หายไปหลายคน
ส่ะใจดีแท้ !!! ^___^

บางคนก็คุยตะแบงเสียงแข่งกัน เปิดเพลงลั่น
บางทีก็ต้องรับโทรศัพท์ทั้งของตนเอง และของผู้อื่น
ที่ไม่ค่อยอยู่ประจำที่ เข้ามาแทรกการทำงาน ฯลฯ
แล้วจะมีสมาธิในการทำให้งานเสร็จไหมล่ะนั่น!!

คิดแล้วเขียน :)V

วันอาทิตย์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2553

ฝันไกล ไปไม่ถึงสักที

ช่วงหลายวันมานี้ ที่บ้านข้าพเจ้าพูดกับข้าพเจ้าว่า
ในชีวิตเธอ คิดจะมีรถยนต์ขับกับเขาบ้างไหม?
ไอ้เราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เพราะมีรถบริการรับส่ง
บ้านก็อยู่ไกล๊ ไกลจากที่ทำงานมาก ๆๆๆๆๆ
ถ้ารถไม่ติด 10 นาที ก็ถึงแล้ว ^_^

เอ้! แล้วจะให้ข้าพเจ้ากระเสือกกระสนดิ้นรน
หาเงินมาผ่อนรถกันทำไมล่ะเน๊าะ!!
แถมวันหยุด ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนไกล ๆ เลย
นอกจากห้างสรรพสินค้าแถวบ้าน
ซึ่งปั่นจักรยานไปได้

แต่นึกไปนึกมา มีอะไรที่เป็นของตัวเองมันก็ดีอยู่หรอก
แต่ถ้ามีรถยนต์ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงทีเดียว
ยิ่งรถใหม่ มีค่าประกันภัย ภาษีรถยนต์ประจำปีด้วย
นี่ไม่นับว่า ต้องมีเงินสำรองเติมน้ำมันให้เจ้ารถตัวดีด้วย
แถมน้ำมันเครื่อง เห็นคนที่ขับรถอยู่บอกว่าราคาแพงกว่า
น้ำมันที่รถกินอีก ไหนจะต้องดูแลรักษา
เงินสำรองเผื่อฉุกเฉินเพื่อต้องซ่อมด่วน ฯลฯ

แต่เมื่อวานพ่อมาพูดกับข้าพเจ้าว่าถ้ามีเงินผ่อน
จะดาวน์ให้ก่อน อู้ฮู่ ร่ำรวยมาจากไหนเนี่ยะ! :P
ชอบหลอกให้เราฝันอยู่เรื่อยเลย ....
เอ้า! ก็ฝันไปเรื่อยนั่นแหล่ะ จะได้มีความหวัง
เผื่อว่าสักวัน ฝันนั้นจะเป็นจริงบ้าง อิอิ ^__^

คิดแล้วเขียน :)V

รักแท้ต้องขอพ่อแม่

อ่านบทความของแม่ชีทศพร
เลยเก็บมาไว้ใน blog ตนเอง
เผื่อใครผ่านมาเจอจะได้มีประโยชน์
สำหรับผู้ที่ตามหารักแท้

เรื่องขนบธรรมเนียมโบราณ
ถือไว้ ก็ดีกับผู้กระทำเอง
การแต่งงานในสมัยนี้
เห็นแล้วว่า การหย่าร้างสูงมาก
ทั้ง ๆ คนสมัยนี้ รักกันเอง
เลือกกันเอง สมัยก่อน
ผู้ใหญ่จัดหาให้ แต่ก็รักกันดี
เรื่องบางเรื่องอ่านเจอก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน
เช่น เรื่องสินสอด ที่ฝ่ายเจ้าบ่าว
ควรให้ยกให้ฝ่ายเจ้าสาว ห้ามเอาคืน
มิเช่นนั้น ลูกสาวของตนจะทำอะไรไม่เจริญรุ่งเรือง

อีกอย่างความพร้อมในเรื่องเงิน และหลาย ๆ เรื่อง
ก็เป็นปัจจัยเบื้องต้นในการกำหนดชีวิตคู่จริง ๆ
วันเริ่มต้นของการใช้ชีวิตคู่ หากเริ่มไม่ดีแล้ว
ก็คงมีปัญหาหลายอย่างให้แก้ตลอดชีวิต

สงสัยเรื่องนี้ต้องแอบไปถามพ่อกับแม่ข้าพเจ้าแล้ว อิอิ ^_^

คิดแล้วเขียน :)V
----------------------------------------------------
ศีลข้อที่ ๓ รักแท้ต้องขอจากพ่อแม่

“ห้ามชิงสุกก่อนห่าม”
“รักแท้ต้องอิงผู้ใหญ่”
“เข้าตามตรอก...ออกตามประตู”
ที่กล่าวมานั้นเป็นสุภาษิตสอนหญิงที่สอนให้ผู้หญิงรักนวลสงวนตัว
สอนให้ผู้ชาย รู้จักให้เกียรติสตรีและเห็นคุณค่าของค่าน้ำนมของแม่ฝ่ายผู้หญิง
นอกจากนี้ยังเป็น การป้องกันไม่ให้ผู้หญิงต้องทนทุกข์
จากความรักอันจอมปลอม
เพราะถ้าฝ่ายชายมีความรักแท้จริงแล้ว
จะต้องรวบรวมความกล้าเข้าไปพบกับผู้ใหญ่ฝ่ายหญิง
เพื่อขออนุญาตในการคบลูกสาวบ้านนี้
ในฐานะคนรักจากผู้ใหญ่ฝ่ายหญิง

แม่ชีทศพร กล่าวว่าเดี๋ยวนี้พอเด็กๆ โตเป็นวัยรุ่นก็เริ่มมีความรัก
สนอกสนใจเพศตรงข้าม มีแฟนก็อยากจะอยู่ใกล้ชิดซึ่งกันและกัน
บางคนก็ชิงสุกก่อนห่าม มีความสัมพันธ์กันระหว่างที่ยังเรียนหนังสืออยู่
โดยที่พ่อแม่ไม่รู้เรื่อง ซึ่งสุภาษิตโบราณแบบนี้
กลายเป็นคำสอนที่ใช้ไม่ได้แล้ว

หัวอกของผู้เป็นพ่อแม่ย่อมรักและห่วงใยลูกเป็นธรรมดา
กว่าแม่จะเลี้ยงดูลูกสาวให้เติบโตเป็นกุลสตรีที่มีคุณสมบัติของผู้หญิงที่ดี
เพียบพร้อมไปด้วยปัญญา มีมารยาท จิตใจโอบอ้อมอารี อ่อนโยน
รู้จักคิด มีความเข้มแข็ง สามารถเอาตัวรอดและเลี้ยงดู
ตนเองได้ในสังคมยุคนี้ นับเป็นเรื่องที่ยากเอาการ

ดังนั้นบ้านใดมีลูกสาว ผู้เป็นพ่อแม่ ก็ยิ่งห่วงใยมากเป็นพิเศษ
เพราะลูกสาวได้แต่งงานออกเรือนได้สามีที่ดีรักทะนุถนอม
เป็นที่พึ่งพาได้ พ่อแม่ฝ่ายหญิงก็จะสบายใจคลายความทุกข์

สุภาษิตคำว่า “ห้ามชิงสุกก่อนห่าม”
จึงเป็นการบอกว่าหากยังไม่ถึงวัยที่สมควรจะออกเรือน
หรือยังไม่มีวุฒิภาวะในการรับผิดชอบชีวิตเลี้ยงดูครอบครัวได้
ก็ยังไม่สมควรที่จะแต่งงาน

เพราะสังคมไทยแตกต่างไปจากสังคมตะวันตก
ที่แม้ลูก ๆจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่สำหรับในสายตาของพ่อแม่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่เสมอ
และลูกก็เปรียบเสมือนคนในปกครองของผู้เป็นพ่อแม่
นั่นหมายถึงลูกสาวแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่
แต่ถ้าพ่อแม่ยังอยู่และเป็นห่วงใยอาทรต่อชีวิตความเป็นอยู่ของลูก
ก็แสดงว่า “หญิงสาวคนนี้ก็ยังเป็นลูกของพ่อแม่บ้านนี้”

การชิงสุกก่อนห่ามโดยไม่บอกกล่าวพ่อแม่
นอกจากจะเป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจของพ่อแม่แล้ว
ในขณะเดียวกันก็เป็นการผิดศีลข้อที่ ๓ ด้วย เพราะเป็นการพรากลูกสาว
หรือมีเพศสัมพันธ์กับลูกสาวในปกครองของคนอื่นโดยไม่ขออนุญาตนั่นเอง

แม่ชีทศพร กล่าวว่า “ไม่ได้ห้ามคน ๒ คนไม่ให้รักกัน
โยมมีความรักน่ะไม่ได้ผิดหรอก

เรียกว่าคน ๒ คนไปรักกันยังไม่ผิดศีลข้อที่ ๓ แต่จะผิดศีลข้อที่ ๓
ก็ต่อเมื่อพ่อแม่ของ
ฝ่ายหญิงไม่พร้อมที่จะยกลูกสาวให้ไปแต่งงาน
ถ้าพ่อแม่ไม่พร้อมให้
แล้วลูกสาวไป
ชิงสุกก่อนห่ามไปแต่งงานถึงเรียกว่าผิดศีลข้อที่ ๓

ความไม่พร้อมของทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายที่จะแต่งงาน
มันนำมาซึ่งปัญหาหลาย ๆ
เรื่องทั้งทางโลก ทางธรรมและกรรม

สมมติว่าพ่อแม่ฝ่ายหญิงอนุญาตให้แต่งงานเนื่อง
จาก
ความไม่พร้อมในทางการเงิน
ก็เริ่มก่อให้เกิดปัญหาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว


พอจะแต่งงานฝ่ายลูกเขยก็ไม่พร้อม
ก็ต้องไปหายืมเงินมาจากคนอื่นเพื่อจะได้มีเงินจัดงานแต่งงาน
โดยยืมเงินมาเป็นแสนบาทเพื่อมาเป็นเงินสินสอดทองหมั้นให้
แม่ยายจะได้ไม่อายคนอื่น
พอแต่งงานเสร็จฝ่ายลูกเขยก็เอาเงินคืน
จากแม่ฝ่ายหญิงแล้วรับเอาตัวเจ้าสาวไป
ทีนี้ลูกสาวของเราก็ต้องไปเป็นคนของเขาทั้งชีวิต
หรือบางทีแม่ฝ่ายหญิงไม่อยากจะเห็นลูกสาวตนเองไปลำบาก
ก็คืนเงินที่เป็นเงินสินสอดที่ทางฝ่ายลูกเขย
มอบให้ตนเองเอาคืนให้กับลูกสาว

แม่ชีทศพร บอกว่า ผู้เป็นแม่เจ้าสาวห้ามคืนเงินคืนให้กลับลูกเขย
เพราะเงินสินสอด
ก้อนนี้คืนเงินค่าน้ำนมของแม่เจ้าสาว
ที่แม่เจ้าสาวจะต้องเก็บเอาไว้ ถ้าไม่เก็บ ก็ผิดศีล
ข้อ 3
มันจะส่งผลให้ครอบครัวของลูกสาวเราไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต
ไม่มีความ
รุ่งเรือง
ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นเพราะการเอาเงินคืนไปให้ลูกเขย
ก็เหมือนกับทำพิธีกรรมหลอกๆ หลอกผีปู่ย่าตายาย
หลอกว่าจะมาขอลูกสาวแต่งงาน
วันแรกของการแต่งงานก็เริ่มต้นด้วยความหลอกลวง
แล้วชีวิตของคู่สมรสใหม่จะเป็นมงคลได้อย่างไร

เพราะหลอกทุกๆคนที่มาร่วมงานตั้งแต่วันที่เป็นมงคลแล้ว
ถ้าแม่รักลูกสาวก็จะต้องไม่คืนเงินสินสอด
จำเอาไว้ว่าอย่าทำให้เรื่องนี้เป็นเพียงพิธีกรรมหลอก
ถ้าฝ่ายเจ้าบ่าวมีเงิน
เท่าไรก็ขอให้ทำเท่านั้น
เจ้าบ่าวมีเงินเพียง 500 ก็ให้ 500 บาททำอย่างนี้จะดีกว่า

ขอให้มีความซื่อสัตย์กับครอบครัวฝ่ายหญิงและตนเอง
ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งในวันแต่งงาน
ฝ่ายเจ้าสาวจะชอบยืมของมาใช้ในวันแต่งงานเช่น

ยืมรองเท้า ยืมชุดแต่งงาน เครื่องประดับ เป็นต้น
การหยิบยืมมีความหมายว่าไม่มีการหลุด
หนี้
นี่เป็นรายละเอียดปลีกย่อยที่ควรจะรู้

และถ้าคู่สมรสไหนเคยทำอย่างนั้น ก็ให้กลับไปหาพ่อแม่ของเรา
ไปกราบท่านแล้วบอกกับท่านว่าในตอนที่เราได้แต่งงานมีเรือน
หากทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเคยทำความทุกข์ใจอะไรๆไว้กับพ่อกับแม่มา
เราขออโหสิกรรมจาก
ท่านทั้งสองคน นี่จึงจะไม่ผิดศีลข้อที่ 3

บทความจาก : http://www.thossaporn.com

วันเสาร์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2553

สถานการณ์เป็นที่น่าพอใจ

หลายวันมานี้ มัวแต่แก้ไขงาน ที่ค้างคาให้เรียบร้อย
ต้องลุ้นกันหน้าตั้ง เพราะใกล้ dead line ของงาน

ถ้าไม่เสร็จต้องเจอปัญหาใหญ่ตามมาอีกหลายระรอก
เพราะต้องเกี่ยวข้องกับหลายหน่วยงาน
งานเก่า ก็มีปัญหา คาราคาซังมานาน
งานใหม่ ก็มาจ่อคิวให้ดำเนินการ
เครียด ๆ ๆ แต่วันนี้หายเครียดหน่อย
เพราะงานผ่านไปด้วยดี
คนที่ตรวจงานให้ ก็อารมณ์เอาแน่นอนไม่ได้
บทจะดีก็ดี๊ ดี ... ข้าพเจ้าเลยเป็นที่จับตามอง
เพราะไม่ค่อยโดนพี่คนนี้แรง ๆ กับเขาสักที

เพราะเคยเถียงอยู่พักนึง ข้าพเจ้าก็ไม่ยอมเหมือนกัน
555 คนเราราศีเอาเรื่องบ่งบอก ....:))

มาไม้แข็ง เจอไม้อ่อน ล่ะเสร็จทุกราย!!! อิอิ
พวกผู้ชายระวังไม้นี้ของผู้หญิงให้ดี ๆ
เพราะจะตกม้าตาย คำหวาน ๆ มาเยอะแล้ว


นี่แหล่ะน๊า! มารยาหญิง เพิ่งมีใช้ก็งานนี้แหล่ะ
ทั้ง ๆ ที่ในใจนี่ ตรูด่ามันไปหลายคำแล้ว 555 :P

คนเขาไม่ชอบคำพูดแรง ๆ ก็ต้องกัดฟัน
พูดจาดี ๆ กับเขาให้งานมันเดินได้ ไปได้
แต่ไม่ใช่ประจบ หรือทำดีเฉพาะหน้า
คนเราแค่ใช้คำพูดดี ๆ อย่าใช้อารมณ์งานก็ผ่านไปด้วยดี

บางคนแข็งมา เราแข็งตอบ ก็พัง!!
แถมอาจเจอนอกรอบแบบไม่รู้ตัว ล่ะยุ่งเลย
อยู่ในสังคม ต้องน้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก
(อันนี้ผู้ใหญ่สอนมานานแล้ว)
แต่ทำไม่ค่อยจะได้ และไม่ค่อยได้งัดมาใช้ด้วย
เพราะมันไม่ใช่นิสัยตนเอง


เขาถึงมีสุภาษิต ดังที่ว่า
"ปากเป็นเอก เลขเป็นโท"

และ

"ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์
มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร
จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจาฯ"

อันนี้ล่ะใช่เลย!!!
ข้าพเจ้าทำลายมิตรโดยไม่รู้ตัวมาหลายครั้งแล้ว
เพราะพูดไปตามที่คิด
มิตรเลยหายยยยยย หมด เลยยยยย

อิอิ ไปพักผ่อนเอาแรงลุยต่อดีกว่า

คิดแล้วเขียน :))V