เมื่องานมีปัญหา แต่สภาวะแวดล้อมในที่ทำงาน
ไม่เอื้ออำนวยในการแก้ปัญหาแต่อย่างใด
กลับสร้างปัญหา และภาระให้กับข้าพเจ้ามากกว่า
....เรื่องงานค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ แก้ได้....
แต่ถ้าสภาพแวดล้อมที่ทำงานในตอนนี้
เหมือนโดนแตะถ่วงยังงัยไม่รู้
ณ ขณะนี้
คนรู้มาก คือคนที่ทำงานหนักมาก ...
แต่บางคนรู้ แต่ทำเป็นไม่รู้
เพราะตนเองจะได้ทำงานน้อย ๆ
ไม่รู้ว่า เมื่อไรข้าพเจ้าจะหลุดพ้น
วงจรอุบาทว์นี้สักที!!!
เครียด!!
คิดแล้วเขียน :(
วันพุธที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2553
วันอังคารที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2553
ความฝันบอกอะไรเราได้
ข้าพเจ้าเป็นคนชอบฝัน (ไม่ใช่แค่ฝันกลางวัน)
ฝันทุก ๆ คืนที่เราหลับตาลง
เหมือนสภาวะจิตทำหน้าที่บางอย่าง
อาจจะได้รับข้อมูลบางอย่างมา
และบันทึกลงในจิตใจ ไม่ว่าวันนั้น
จะทำดี หรือทำไม่ดี จิตจะเป็นตัวฟองน้ำดูดสิ่งเหล่านั้นเข้าหาตัว
หากเราคิดอะไรไม่ดี หรือทำสิ่งแย่ ๆ สภาวะจิตของเราก็จะรับ
สิ่งนั้นเข้าหาตัวด้วยเหมือนกัน (เหมือนกฎแรงดึงดูด)
บางครั้ง ความฝันของเราทุกคืน ๆ
มันมีนัยยะบางอย่าง เป็นรหัสแห่งความฝัน
ที่เกิดขึ้นเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลก
ข้าพเจ้าฝันอะไรหลาย ๆ อย่างมักจะแม่น
(เว้นแต่ตัวเลข ที่นำมาซื้อหวย)
ไม่เคยถอดรหัสเป็นตัวเลขได้ตรงเลย อิอิ :))
ไม่งั้นป่านนี้ รวย นานแล้ว ^__^
ส่วนมากจะเกี่ยวกับเหตุการณ์บางอย่าง
หรือในสิ่งที่ข้าพเจ้ากังวลใจ หรือแม้กระทั่งปัญหา
ในชีวิตประจำวัน เหมือนความฝันบอกเหตุการณ์ของข้าพเจ้า
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อก่อน ตอนเรียนบัญชี
ขณะนั้น ข้าพเจ้าทำงานแล้ว แต่ต้องเก็บชั่วโมงฝึกงาน
แล้วไม่รู้จะเก็บที่ไหน อย่างไร ก็นึกว่า จะไปหาผู้ตรวจสอบบัญชี
ได้รับอนุญาตที่ไหนมาเซ็นต์รับรอง การผ่านงานของข้าพเจ้า
ให้ทางมหาวิทยาลัยได้ ....คิดอยู่นานเลยทีเดียว...
วันนึงก็ฝันนี่แหล่ะ ว่าไปหาป้าตัวเอง ซึ่งตอนนั้น
ป้าบอกว่า ทำไมข้าพเจ้าไม่เปิดประตูเข้ามาหาเขาเอง
จากนั้น ก็เล่าเรื่องที่ต้องการผู้ตรวจสอบบัญชี
เซ็นต์รับรองการผ่านงานให้อาที่อยู่ด้วยฟัง
ก็เลยไปขอคำแนะนำจาก ป้าที่ฝากข้าพเจ้าทำงานแทน
เขาเลยบอกข้าพเจ้าว่า ก็ป้านี่แหล่ะ เป็นผู้ตรวจสอบบัญชี
อ้าว! ...ทำไมฝันมันตรงอย่างนี้หว่า!!!
(นึกในใจ เพราะไม่เคยทราบว่าป้าคนนี้ทำงานนอกเวลาด้วย)
บางอย่างเมื่อข้าพเจ้าทำอะไร ติดขัด
ก็เหมือนมีความฝัน หรือลางสังหรณ์ช่วยชี้ทางให้ข้าพเจ้า
อาจเป็นเพราะข้าพเจ้าเป็นคนใจบุญ และไม่เป็นคนละโมบด้วยกระมัง
เรื่องนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะเจอกับตัวข้าพเจ้าเองหลาย ๆ เรื่อง
เพราะฉะนั้น การทำความดี ไม่สูญเปล่า
หรือแม้การทำความเลว ก็ไม่สูญเปล่าเช่นกัน
ทำสิ่งใด มักได้สิ่งนั้นตอบแทน
ดุจเป็นเงาตามตัว บุคคลคนนั้นแล
และคืนก่อนก็ฝันว่า มีคนรักสิ่งของที่ข้าพเจ้าให้
มากกว่าตัวข้าพเจ้าเสียอีก
(สงสัยทำดีกับข้าพเจ้าเพื่อหวังผลตอบแทนนั่นเอง)
อันนี้เท็จจริงประการใด ...ครั้นจะไปบอกเจ้าตัวคงไม่ได้หรอก
ของแบบนี้ ต้องรู้ได้ด้วยใจของตนเอง :))
วันนี้ที่เขียนบทความนี้ ประมาณว่าแนะนำแก่ทุกท่านที่อ่าน
หากทำงานแล้วมีปัญหา หรือมีอุปสรรค
ลองทำตามความฝันดูบ้าง แล้วจะนึกไม่ถึง!!
(ต้องทำดีเสียก่อน แล้วฝันจึงจะแม่น)
บางคนอาจจะมีข้อโต้แย้ง เพราะจำความฝันตนเอง
ไม่ได้สักที ว่าคืนนึงฝันอะไรบ้าง เพราะตื่นขึ้นมาลืมหมด :))
อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาวะจิตของแต่ละคน
จะว่าไป ก็เป็นพรสวรรค์อย่างนึงของแต่ละคนที่มีไม่เหมือนกัน
ปล. บทความนี้ บางคนอาจจะเชื่่อ
หรือไม่เชื่อโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านก็แล้วกัน
คิดแล้วเขียน :)V
ฝันทุก ๆ คืนที่เราหลับตาลง
เหมือนสภาวะจิตทำหน้าที่บางอย่าง
อาจจะได้รับข้อมูลบางอย่างมา
และบันทึกลงในจิตใจ ไม่ว่าวันนั้น
จะทำดี หรือทำไม่ดี จิตจะเป็นตัวฟองน้ำดูดสิ่งเหล่านั้นเข้าหาตัว
หากเราคิดอะไรไม่ดี หรือทำสิ่งแย่ ๆ สภาวะจิตของเราก็จะรับ
สิ่งนั้นเข้าหาตัวด้วยเหมือนกัน (เหมือนกฎแรงดึงดูด)
บางครั้ง ความฝันของเราทุกคืน ๆ
มันมีนัยยะบางอย่าง เป็นรหัสแห่งความฝัน
ที่เกิดขึ้นเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลก
ข้าพเจ้าฝันอะไรหลาย ๆ อย่างมักจะแม่น
(เว้นแต่ตัวเลข ที่นำมาซื้อหวย)
ไม่เคยถอดรหัสเป็นตัวเลขได้ตรงเลย อิอิ :))
ไม่งั้นป่านนี้ รวย นานแล้ว ^__^
ส่วนมากจะเกี่ยวกับเหตุการณ์บางอย่าง
หรือในสิ่งที่ข้าพเจ้ากังวลใจ หรือแม้กระทั่งปัญหา
ในชีวิตประจำวัน เหมือนความฝันบอกเหตุการณ์ของข้าพเจ้า
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อก่อน ตอนเรียนบัญชี
ขณะนั้น ข้าพเจ้าทำงานแล้ว แต่ต้องเก็บชั่วโมงฝึกงาน
แล้วไม่รู้จะเก็บที่ไหน อย่างไร ก็นึกว่า จะไปหาผู้ตรวจสอบบัญชี
ได้รับอนุญาตที่ไหนมาเซ็นต์รับรอง การผ่านงานของข้าพเจ้า
ให้ทางมหาวิทยาลัยได้ ....คิดอยู่นานเลยทีเดียว...
วันนึงก็ฝันนี่แหล่ะ ว่าไปหาป้าตัวเอง ซึ่งตอนนั้น
ป้าบอกว่า ทำไมข้าพเจ้าไม่เปิดประตูเข้ามาหาเขาเอง
จากนั้น ก็เล่าเรื่องที่ต้องการผู้ตรวจสอบบัญชี
เซ็นต์รับรองการผ่านงานให้อาที่อยู่ด้วยฟัง
ก็เลยไปขอคำแนะนำจาก ป้าที่ฝากข้าพเจ้าทำงานแทน
เขาเลยบอกข้าพเจ้าว่า ก็ป้านี่แหล่ะ เป็นผู้ตรวจสอบบัญชี
อ้าว! ...ทำไมฝันมันตรงอย่างนี้หว่า!!!
(นึกในใจ เพราะไม่เคยทราบว่าป้าคนนี้ทำงานนอกเวลาด้วย)
บางอย่างเมื่อข้าพเจ้าทำอะไร ติดขัด
ก็เหมือนมีความฝัน หรือลางสังหรณ์ช่วยชี้ทางให้ข้าพเจ้า
อาจเป็นเพราะข้าพเจ้าเป็นคนใจบุญ และไม่เป็นคนละโมบด้วยกระมัง
เรื่องนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะเจอกับตัวข้าพเจ้าเองหลาย ๆ เรื่อง
เพราะฉะนั้น การทำความดี ไม่สูญเปล่า
หรือแม้การทำความเลว ก็ไม่สูญเปล่าเช่นกัน
ทำสิ่งใด มักได้สิ่งนั้นตอบแทน
ดุจเป็นเงาตามตัว บุคคลคนนั้นแล
และคืนก่อนก็ฝันว่า มีคนรักสิ่งของที่ข้าพเจ้าให้
มากกว่าตัวข้าพเจ้าเสียอีก
(สงสัยทำดีกับข้าพเจ้าเพื่อหวังผลตอบแทนนั่นเอง)
อันนี้เท็จจริงประการใด ...ครั้นจะไปบอกเจ้าตัวคงไม่ได้หรอก
ของแบบนี้ ต้องรู้ได้ด้วยใจของตนเอง :))
วันนี้ที่เขียนบทความนี้ ประมาณว่าแนะนำแก่ทุกท่านที่อ่าน
หากทำงานแล้วมีปัญหา หรือมีอุปสรรค
ลองทำตามความฝันดูบ้าง แล้วจะนึกไม่ถึง!!
(ต้องทำดีเสียก่อน แล้วฝันจึงจะแม่น)
บางคนอาจจะมีข้อโต้แย้ง เพราะจำความฝันตนเอง
ไม่ได้สักที ว่าคืนนึงฝันอะไรบ้าง เพราะตื่นขึ้นมาลืมหมด :))
อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาวะจิตของแต่ละคน
จะว่าไป ก็เป็นพรสวรรค์อย่างนึงของแต่ละคนที่มีไม่เหมือนกัน
ปล. บทความนี้ บางคนอาจจะเชื่่อ
หรือไม่เชื่อโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านก็แล้วกัน
คิดแล้วเขียน :)V
วันอาทิตย์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2553
ช้า ๆ ได้พร้าเป็นสนิม :))
ช่วงนี้ยุ่งอยู่กับการจัดสถานที่ทั้งที่ทำงานและบ้าน
และวันเสาร์ก็ต้องไปสะสางบางส่วนที่ทำงานด้วย
ทั้งงานที่ทำงาน งานส่วนตัว และส่วนรวมของบ้าน
ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาเข้า net การโพสรูปที่ไปเที่ยวมา
อาจทำให้ล่าช้ากว่าปรกติ (เริ่มลืมแล้วเหมือนกัน อิอิ ^_^)
ก็คงต้องแบ่งภาคในการแยกทำงานอ่ะนะ มีแค่ 2 มือ
กับหัวเดียว(กระเทียมลีบ) มานานแล้ว
ทำอะไรก็อาจดูอืดอาด ยืดยาดไม่ทันใจวัยโจ๋ซักเท่าไร
แต่อะไร ๆ ถ้าไม่เกินกำลังและความสามารถข้าพเจ้า
ก็ทำได้อยู่หรอก ไม่อยากเป็นประเภทเตี้ยแล้วยังอุ้มค่อมอีก
หลาย ๆ เรื่อง ก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปเองบ้าง
ขืนทำหลาย ๆ อย่างเกินกำลังตนเองก็ไม่ดี
ทั้งสุขภาพกาย และใจด้วย
ช้า ๆ ได้พร้าเป็นสนิม อิอิ :))
ก็บอกแล้วไง ว่านี่คือ ตัวข้าพเจ้าเอง
ต้องอยู่กับคนใจเย็น
เพราะถ้าใจร้อน ก็คงไม่มีใครทนอยู่ข้าพเจ้าได้นานเหมือนกัน 555
ไปทำงานต่อและ ....
คิดแล้วเขียน :))V
และวันเสาร์ก็ต้องไปสะสางบางส่วนที่ทำงานด้วย
ทั้งงานที่ทำงาน งานส่วนตัว และส่วนรวมของบ้าน
ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาเข้า net การโพสรูปที่ไปเที่ยวมา
อาจทำให้ล่าช้ากว่าปรกติ (เริ่มลืมแล้วเหมือนกัน อิอิ ^_^)
ก็คงต้องแบ่งภาคในการแยกทำงานอ่ะนะ มีแค่ 2 มือ
กับหัวเดียว(กระเทียมลีบ) มานานแล้ว
ทำอะไรก็อาจดูอืดอาด ยืดยาดไม่ทันใจวัยโจ๋ซักเท่าไร
แต่อะไร ๆ ถ้าไม่เกินกำลังและความสามารถข้าพเจ้า
ก็ทำได้อยู่หรอก ไม่อยากเป็นประเภทเตี้ยแล้วยังอุ้มค่อมอีก
หลาย ๆ เรื่อง ก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปเองบ้าง
ขืนทำหลาย ๆ อย่างเกินกำลังตนเองก็ไม่ดี
ทั้งสุขภาพกาย และใจด้วย
ช้า ๆ ได้พร้าเป็นสนิม อิอิ :))
ก็บอกแล้วไง ว่านี่คือ ตัวข้าพเจ้าเอง
ต้องอยู่กับคนใจเย็น
เพราะถ้าใจร้อน ก็คงไม่มีใครทนอยู่ข้าพเจ้าได้นานเหมือนกัน 555
ไปทำงานต่อและ ....
คิดแล้วเขียน :))V
วันพฤหัสบดีที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2553
สวัสดีปีใหม่ผู้ใหญ่
วันนี้มีพี่มาชวนไปบ้านผู้ใหญ่
ที่เคยทำงานร่วมกันมาแต่เกษียณไปแล้ว
ช่วงหลังข้าพเจ้าไม่ได้ติดต่อกับพี่เขา
(นึกงัยมาชวนวันนี้?) และถ้าข้าพเจ้าไปคงไม่สนุก
(ทั้งเขาและเรา 555) เขาคงชวนตามมารยาท
ก็ปฏิเสธไปตามมารยาทเช่นกัน
ห่างมาตั้งนานแล้ว ต่อคงไม่ติดหรอก
อีกอย่างเบื่อสายตาหลาย ๆ คน มันคงมองด้วยสายตาว่า
อีนี่มาได้งัย ตรูไม่ได้เชิญ ...
(เคยโดน ตรูถึงได้ออกจากวงนั้นอย่างถาวรงัย)
^_^
ด้วยความที่ยังมีเชื้อผู้ดีอยู่ในตัว
หน้ายังไม่หนาพอ ที่จะทำตัวกลมกลืนไปกับเขา
ก็เลยขอตัว กินข้าวอยู่ที่ห้องตามปรกติ
และที่สำคัญ วันนี้เป็นวันที่พี่ที่ห้องทำงานข้าพเจ้าหลาย ๆ คน
นัดกันไปอวยพรปีใหม่ นายเก่า ที่ย้ายไปอยู่ตึกอื่น
นี่สิ สมควรจะไป ... เพราะนายคนนี้ ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาตลอด
จนหลาย ๆ คน แบบอีพวกมือไม่พาย เอาปากจ่อบาทา
หาว่า กิ๊กกะนาย ซึ่งนายคนนี้ ถ้าไม่รู้จักจริง ๆ
เขาไม่ได้เจ้าชู้แบบ คลำไม่มีหาง
ของแบบนี้ อยู่ที่ใครจะเล่นกะแกด้วยหรือเปล่า?
บางคนซะอีก ดูเงียบ ๆ หงิม ๆ หรือดุร้าย
อีนี่แหล่ะ แอบย่องหาเมียชาวบ้าน
(ไม่ใช่เรื่องของเรา อย่าไปพูดถึงดีกว่า
เอาเป็นว่า ถ้าเรื่องไม่มาหาเรา
เราอย่าเอาตัวไปหาเรื่องดีม๊ะ!) ^__^
วันนี้บางคนก็ไป บางคนก็ไม่ไป อวยพรนายเก่า
หลาย ๆ คนที่มีอคติกับนายคนนี้ เขาก็ไม่ไป
ก็ยังมีอีพวกรู้ข่าว (คงรู้จากอีกาคาบไปบอก)
ไปคอยยืนจ่ออยู่แถวนั้น ดูว่าใครมาอวยพรนายบ้าง
เห้อ ๆ พวกนี้แหล่ะ ตัวหาข่าว ทำทีมาคุย แล้วมันก็เอาไปนินทา
สังคมมนุษย์เป็นแบบนี้ ใครจะอย่างไร ที่ไหน ขอตรูสู่รู้ไว้ก่อน
เดี๋ยวไม่มีเรื่่องเม้าท์ในกลุ่ม :)))
ข้าพเจ้านับถือนายคนนี้ เพราะนายเขามีน้ำใจแก่ลูกน้อง
ไม่คิดเอาเปรียบ หรือเป็นคนเห็นแก่ได้
หรือชอบแต่พวกประจบสอพลอ
ตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้าทำงานมา
นายคนนี้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาพอสมควร
ให้ข้าพเจ้าได้แสดงฝีมือในการทำงานตั้งแต่เริ่มเข้า
ตำแหน่งหน้าที่ที่มีเกียรติมาตลอด
จนเพื่อนรุ่นพี่ หลายคน อิจฉา รุ่นข้าพเจ้าที่เข้ามา
นายคนนี้ สร้างเด็กรุ่นใหม่ ๆ ได้เสมอ
กาลเวลา สามารถบ่งบอก
นิสัยใจคอของมนุษย์ได้เสมอ
คิดแล้วเขียน :)V
ที่เคยทำงานร่วมกันมาแต่เกษียณไปแล้ว
ช่วงหลังข้าพเจ้าไม่ได้ติดต่อกับพี่เขา
(นึกงัยมาชวนวันนี้?) และถ้าข้าพเจ้าไปคงไม่สนุก
(ทั้งเขาและเรา 555) เขาคงชวนตามมารยาท
ก็ปฏิเสธไปตามมารยาทเช่นกัน
ห่างมาตั้งนานแล้ว ต่อคงไม่ติดหรอก
อีกอย่างเบื่อสายตาหลาย ๆ คน มันคงมองด้วยสายตาว่า
อีนี่มาได้งัย ตรูไม่ได้เชิญ ...
(เคยโดน ตรูถึงได้ออกจากวงนั้นอย่างถาวรงัย)
^_^
ด้วยความที่ยังมีเชื้อผู้ดีอยู่ในตัว
หน้ายังไม่หนาพอ ที่จะทำตัวกลมกลืนไปกับเขา
ก็เลยขอตัว กินข้าวอยู่ที่ห้องตามปรกติ
และที่สำคัญ วันนี้เป็นวันที่พี่ที่ห้องทำงานข้าพเจ้าหลาย ๆ คน
นัดกันไปอวยพรปีใหม่ นายเก่า ที่ย้ายไปอยู่ตึกอื่น
นี่สิ สมควรจะไป ... เพราะนายคนนี้ ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาตลอด
จนหลาย ๆ คน แบบอีพวกมือไม่พาย เอาปากจ่อบาทา
หาว่า กิ๊กกะนาย ซึ่งนายคนนี้ ถ้าไม่รู้จักจริง ๆ
เขาไม่ได้เจ้าชู้แบบ คลำไม่มีหาง
ของแบบนี้ อยู่ที่ใครจะเล่นกะแกด้วยหรือเปล่า?
บางคนซะอีก ดูเงียบ ๆ หงิม ๆ หรือดุร้าย
อีนี่แหล่ะ แอบย่องหาเมียชาวบ้าน
(ไม่ใช่เรื่องของเรา อย่าไปพูดถึงดีกว่า
เอาเป็นว่า ถ้าเรื่องไม่มาหาเรา
เราอย่าเอาตัวไปหาเรื่องดีม๊ะ!) ^__^
วันนี้บางคนก็ไป บางคนก็ไม่ไป อวยพรนายเก่า
หลาย ๆ คนที่มีอคติกับนายคนนี้ เขาก็ไม่ไป
ก็ยังมีอีพวกรู้ข่าว (คงรู้จากอีกาคาบไปบอก)
ไปคอยยืนจ่ออยู่แถวนั้น ดูว่าใครมาอวยพรนายบ้าง
เห้อ ๆ พวกนี้แหล่ะ ตัวหาข่าว ทำทีมาคุย แล้วมันก็เอาไปนินทา
สังคมมนุษย์เป็นแบบนี้ ใครจะอย่างไร ที่ไหน ขอตรูสู่รู้ไว้ก่อน
เดี๋ยวไม่มีเรื่่องเม้าท์ในกลุ่ม :)))
ข้าพเจ้านับถือนายคนนี้ เพราะนายเขามีน้ำใจแก่ลูกน้อง
ไม่คิดเอาเปรียบ หรือเป็นคนเห็นแก่ได้
หรือชอบแต่พวกประจบสอพลอ
ตั้งแต่ข้าพเจ้าเข้าทำงานมา
นายคนนี้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาพอสมควร
ให้ข้าพเจ้าได้แสดงฝีมือในการทำงานตั้งแต่เริ่มเข้า
ตำแหน่งหน้าที่ที่มีเกียรติมาตลอด
จนเพื่อนรุ่นพี่ หลายคน อิจฉา รุ่นข้าพเจ้าที่เข้ามา
นายคนนี้ สร้างเด็กรุ่นใหม่ ๆ ได้เสมอ
กาลเวลา สามารถบ่งบอก
นิสัยใจคอของมนุษย์ได้เสมอ
คิดแล้วเขียน :)V
วันพุธที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2553
รู้สึกผิด
วันนี้ ด้วยความรีบร้อนและด้วยความตั้งใจดี
หยิบสลิปเงินสมาชิกสหกรณ์ของเพื่อนที่่นั่งใกล้ ๆ
และของตนเอง แต่ด้วยความที่เหมือนกันไม่ทันดูชื่อ
แกะของเพื่อน แทนที่จะเป็นของตนเอง
ตกใจเล็กน้อย ที่เห็นเงินในใบสลิป
ถูกหักเพราะการกู้ยืมวงเงินเป็นล้าน
กะว่าจะโทร.ไปต่อว่า สหกรณ์
ที่ไหนได้ ข้าพเจ้าสะเพร่าเอง
ดันมาเปิดของเพื่อน รีบขอโทษเขาใหญ่
ตกใจด้วย ตรูไม่เคยกู้เงินเป็นล้านสักหน่อย
มาได้ยังงัยเนี่ยะ ...เหลือบไปมองชื่อ
โล่งอก แต่ก็รู้สึกผิด เหมือนเป็นการเสียมารยาท
ที่ไปดูฐานะการเงินของคนอื่น ซึ่งเรื่องบางเรื่อง
เราต้องมีมารยาทไว้บ้าง ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาต
อย่าได้ไปหยิบฉวย สิ่งของคนอื่นมาเป็นของตนเด็ดขาด
แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย เพราะสิ่งเหล่านี้
จะเพาะบ่มนิสัย ชอบเอาของคนอื่นมาเป็นของตนเอง
โดยไม่รู้ตัว หรือไม่เจตนา ผิดศีลข้อที่ 2 เชียวนะ
หากกระทำผิดเรื่อย ๆ จนเป็นนิสัย จะไม่รู้สึกละอายใจเลย
และต่อไปก็กล้าที่จะเอาแฟนของคนอื่นมาเป็นของตนเองได้เช่นกัน
เรื่องของศีล เป็นเรื่องละเอียด และสะอาด
อยากให้ตัวเองพ้นมลทิน หรือข้อครหาต่าง ๆ
ต้องหมั่นเตือนตัวเองบ่อย ๆ ว่า
สิ่งของ ของคนอื่น ที่เจ้าของเขาไม่รู้ เขาไม่อนุญาต
อย่าได้หยิบฉวยมาเชียว มิฉะนั้น ต่อไปในอนาคต
อาจจะมีใคร มาหยิบฉวย ของของเราที่เรารัก
หรือของที่เราหวงได้ตลอดเวลา
ด้วยเหตุนี้ วันนี้ข้าพเจ้าเลยค่อนข้างรู้สึกละอายใจตนเอง
ที่ไม่ระมัดระวัง ด้วยความหวังดี แต่ก็เหมือนตนเองสะเพร่า
คนอื่นอาจจะคิดว่า เรามีเจตนาอยากจะดูของคนอื่นด้วยก็ได้
ก็ซวย 2 เด้ง! คือนอกจากตัวเองจะรู้สึกผิดในใจแล้ว
คนอื่นที่เขาไม่เข้าใจเรา เขาก็คิดว่า เรามีเจตนาอยากดูของคนอื่น
ด้วยเช่นกัน
คิดแล้วเขียน :)V
หยิบสลิปเงินสมาชิกสหกรณ์ของเพื่อนที่่นั่งใกล้ ๆ
และของตนเอง แต่ด้วยความที่เหมือนกันไม่ทันดูชื่อ
แกะของเพื่อน แทนที่จะเป็นของตนเอง
ตกใจเล็กน้อย ที่เห็นเงินในใบสลิป
ถูกหักเพราะการกู้ยืมวงเงินเป็นล้าน
กะว่าจะโทร.ไปต่อว่า สหกรณ์
ที่ไหนได้ ข้าพเจ้าสะเพร่าเอง
ดันมาเปิดของเพื่อน รีบขอโทษเขาใหญ่
ตกใจด้วย ตรูไม่เคยกู้เงินเป็นล้านสักหน่อย
มาได้ยังงัยเนี่ยะ ...เหลือบไปมองชื่อ
โล่งอก แต่ก็รู้สึกผิด เหมือนเป็นการเสียมารยาท
ที่ไปดูฐานะการเงินของคนอื่น ซึ่งเรื่องบางเรื่อง
เราต้องมีมารยาทไว้บ้าง ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาต
อย่าได้ไปหยิบฉวย สิ่งของคนอื่นมาเป็นของตนเด็ดขาด
แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย เพราะสิ่งเหล่านี้
จะเพาะบ่มนิสัย ชอบเอาของคนอื่นมาเป็นของตนเอง
โดยไม่รู้ตัว หรือไม่เจตนา ผิดศีลข้อที่ 2 เชียวนะ
หากกระทำผิดเรื่อย ๆ จนเป็นนิสัย จะไม่รู้สึกละอายใจเลย
และต่อไปก็กล้าที่จะเอาแฟนของคนอื่นมาเป็นของตนเองได้เช่นกัน
เรื่องของศีล เป็นเรื่องละเอียด และสะอาด
อยากให้ตัวเองพ้นมลทิน หรือข้อครหาต่าง ๆ
ต้องหมั่นเตือนตัวเองบ่อย ๆ ว่า
สิ่งของ ของคนอื่น ที่เจ้าของเขาไม่รู้ เขาไม่อนุญาต
อย่าได้หยิบฉวยมาเชียว มิฉะนั้น ต่อไปในอนาคต
อาจจะมีใคร มาหยิบฉวย ของของเราที่เรารัก
หรือของที่เราหวงได้ตลอดเวลา
ด้วยเหตุนี้ วันนี้ข้าพเจ้าเลยค่อนข้างรู้สึกละอายใจตนเอง
ที่ไม่ระมัดระวัง ด้วยความหวังดี แต่ก็เหมือนตนเองสะเพร่า
คนอื่นอาจจะคิดว่า เรามีเจตนาอยากจะดูของคนอื่นด้วยก็ได้
ก็ซวย 2 เด้ง! คือนอกจากตัวเองจะรู้สึกผิดในใจแล้ว
คนอื่นที่เขาไม่เข้าใจเรา เขาก็คิดว่า เรามีเจตนาอยากดูของคนอื่น
ด้วยเช่นกัน
คิดแล้วเขียน :)V
วันจันทร์ที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2553
วันจันทร์ แสนเหนื่อย
ช่วงนี้เห็นงานบนโต๊ะ แล้วรู้สึกเบื่อ เหนื่อย ๆ
ทั้ง ๆ ที่เป็นวันจันทร์ คงเป็นเพราะเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา
ข้าพเจ้าได้เก็บของจัดบ้านไปบางส่วนบ้างแล้ว
หลังจากที่รกมานาน และผลัดไปหลายครั้ง
นี่ยังไม่เรียบร้อยดี ส่วนที่ทำงาน
หลังจากไปเที่ยว งานก็กองรอเคลียร์อยู่
ช่วงนี้เหนื่อยจริง ๆ วันนี้ยังไม่อยาก post
เล่าเรื่องที่ไปเที่ยว ...ยิ่งโตก็ยิ่งมีภาระมากขึ้น
แถมน้องญาติ ๆ ก็มาขอคำปรึกษาอยากหา
งานใหม่ทำ เพราะที่ทำอยู่ปัจจุบันเครียด
ลูกน้องไม่รับผิดชอบ เจ้าตัวเป็นหัวหน้า
มีอะไรก็ต้องรับภาระปัญหาของลูกน้องหมด
เลยอยากลาออก ... จริง ๆ แล้วเราก็ต้องมานั่งนึกดูนะว่า
การที่เราได้เงินเดือน หรือตำแหน่งสูง ๆ
เพราะเราต้องความรับผิดชอบที่เยอะขึ้น
จะให้ทำงานแบบสบาย ๆ แบบตอนเข้างานใหม่ ๆ ไม่ได้หรอก
สมัยนี้ บริษัทคงไม่โง่จ้างคนเงินเดือนเป็นหมื่น
มาทำงานแบบเสมียน สบาย ๆ หรอก
สู้จ้างเด็กฝึกงาน จบใหม่ ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?
เงินเดือนถูกดี (แต่ที่ทำงานเราเป็นแห่ะ!)
วันนี้เราไม่เป็นหัวหน้า
ถ้าอีกหน่อยเราอาวุโสกว่าเขา
เขาก็ต้องให้เราเป็นอยู่ดี อยู่ที่ว่าเราจะบริหารงาน
และบริหารคนอย่างไร ให้เขาทำงานให้เราได้
ไม่ใช่เจอปัญหาก็วิ่งหนี พี่สาวมันเทศน์ให้ฟังซะยาว
(ทำอย่างกะว่าเป็นปัญหาเรางั้นแหล่ะ อิอิ ^_^)
ยิ่งสมัยนี้ คนยิ่งหางานกันทำ อะไรที่มีปัญหา
ก็ต้องแก้ไขให้ตรงจุด ลูกน้องไม่ทำงาน
ก็ต้องมีวิธีการจัดการซิ ไม่ใช่ลาออก
บางคนไม่ได้เป็น ก็ใช้วิธีการไซโคคนรอบข้าง
ทดสอบภูมิและปัญญาของเรา
เห็นไอ้นี่อ่อนหัด แหย่ ๆ มันก็ไหวแล้ว
ถ้าเราหงอ ลูกน้องมันก็ได้ใจ
การที่เราได้เป็นหัวหน้า แสดงว่าเราต้องมีส่วนดี
มีความสามารถที่คนอื่นไม่มี ความรับผิดชอบนั้นเป็นเงาตามตัว
ในเมื่อเราทำงานมาหลายปี เรามีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น
เพราะฉะนั้น อย่ากลัว และอย่าหนีปัญหา ให้แก้ที่ตรงจุด
ลูกน้องไม่ทำงาน ไม่ใช่เราไปทำงานแทนลูกน้อง
คุณก็เหนื่อยตลอดชีวิต การใช้คนอื่นทำ ต้องเผื่อใจไว้ด้วย
หากคุณไม่อยากเหนื่อย และหนักอยู่คนเดียว
ต้องกระจาย ภาระหน้าที่ให้แต่ละคนทำ
แต่อย่าไปหวังว่าคนอื่นจะทำได้เต็ม 100%
แค่ 80% นี่ ก็ถือว่าดีมากแล้ว
นำปัญหาของน้องคนนี้ไปเล่าให้พี่สาวฟัง
เสมือนหนึ่งได้ความรู้เพิ่มอีกด้านด้วย
(ก็พี่เรา เขาเป็นหัวหน้าคนมาเยอะแล้ว
ก็เจอหลายรูปแบบ นำมาเล่าแบ่ง ๆ กันฟัง :)))
บางที การที่เราเจออะไรยาก ๆ
ก็เป็นบททดสอบความสามารถของชีวิตเราได้ดีเหมือนกัน
แต่วันนี้เหนื่อยจริง ๆ
ไปอุ๊ก(นอน)ดีกว่า
คิดแล้วเขียน :)V
ทั้ง ๆ ที่เป็นวันจันทร์ คงเป็นเพราะเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา
ข้าพเจ้าได้เก็บของจัดบ้านไปบางส่วนบ้างแล้ว
หลังจากที่รกมานาน และผลัดไปหลายครั้ง
นี่ยังไม่เรียบร้อยดี ส่วนที่ทำงาน
หลังจากไปเที่ยว งานก็กองรอเคลียร์อยู่
ช่วงนี้เหนื่อยจริง ๆ วันนี้ยังไม่อยาก post
เล่าเรื่องที่ไปเที่ยว ...ยิ่งโตก็ยิ่งมีภาระมากขึ้น
แถมน้องญาติ ๆ ก็มาขอคำปรึกษาอยากหา
งานใหม่ทำ เพราะที่ทำอยู่ปัจจุบันเครียด
ลูกน้องไม่รับผิดชอบ เจ้าตัวเป็นหัวหน้า
มีอะไรก็ต้องรับภาระปัญหาของลูกน้องหมด
เลยอยากลาออก ... จริง ๆ แล้วเราก็ต้องมานั่งนึกดูนะว่า
การที่เราได้เงินเดือน หรือตำแหน่งสูง ๆ
เพราะเราต้องความรับผิดชอบที่เยอะขึ้น
จะให้ทำงานแบบสบาย ๆ แบบตอนเข้างานใหม่ ๆ ไม่ได้หรอก
สมัยนี้ บริษัทคงไม่โง่จ้างคนเงินเดือนเป็นหมื่น
มาทำงานแบบเสมียน สบาย ๆ หรอก
สู้จ้างเด็กฝึกงาน จบใหม่ ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?
เงินเดือนถูกดี (แต่ที่ทำงานเราเป็นแห่ะ!)
วันนี้เราไม่เป็นหัวหน้า
ถ้าอีกหน่อยเราอาวุโสกว่าเขา
เขาก็ต้องให้เราเป็นอยู่ดี อยู่ที่ว่าเราจะบริหารงาน
และบริหารคนอย่างไร ให้เขาทำงานให้เราได้
ไม่ใช่เจอปัญหาก็วิ่งหนี พี่สาวมันเทศน์ให้ฟังซะยาว
(ทำอย่างกะว่าเป็นปัญหาเรางั้นแหล่ะ อิอิ ^_^)
ยิ่งสมัยนี้ คนยิ่งหางานกันทำ อะไรที่มีปัญหา
ก็ต้องแก้ไขให้ตรงจุด ลูกน้องไม่ทำงาน
ก็ต้องมีวิธีการจัดการซิ ไม่ใช่ลาออก
บางคนไม่ได้เป็น ก็ใช้วิธีการไซโคคนรอบข้าง
ทดสอบภูมิและปัญญาของเรา
เห็นไอ้นี่อ่อนหัด แหย่ ๆ มันก็ไหวแล้ว
ถ้าเราหงอ ลูกน้องมันก็ได้ใจ
การที่เราได้เป็นหัวหน้า แสดงว่าเราต้องมีส่วนดี
มีความสามารถที่คนอื่นไม่มี ความรับผิดชอบนั้นเป็นเงาตามตัว
ในเมื่อเราทำงานมาหลายปี เรามีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น
เพราะฉะนั้น อย่ากลัว และอย่าหนีปัญหา ให้แก้ที่ตรงจุด
ลูกน้องไม่ทำงาน ไม่ใช่เราไปทำงานแทนลูกน้อง
คุณก็เหนื่อยตลอดชีวิต การใช้คนอื่นทำ ต้องเผื่อใจไว้ด้วย
หากคุณไม่อยากเหนื่อย และหนักอยู่คนเดียว
ต้องกระจาย ภาระหน้าที่ให้แต่ละคนทำ
แต่อย่าไปหวังว่าคนอื่นจะทำได้เต็ม 100%
แค่ 80% นี่ ก็ถือว่าดีมากแล้ว
นำปัญหาของน้องคนนี้ไปเล่าให้พี่สาวฟัง
เสมือนหนึ่งได้ความรู้เพิ่มอีกด้านด้วย
(ก็พี่เรา เขาเป็นหัวหน้าคนมาเยอะแล้ว
ก็เจอหลายรูปแบบ นำมาเล่าแบ่ง ๆ กันฟัง :)))
บางที การที่เราเจออะไรยาก ๆ
ก็เป็นบททดสอบความสามารถของชีวิตเราได้ดีเหมือนกัน
แต่วันนี้เหนื่อยจริง ๆ
ไปอุ๊ก(นอน)ดีกว่า
คิดแล้วเขียน :)V
วันศุกร์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2553
หัวโขน - อารมณ์หญิง
วันนี้ ที่ทำงานข้าพเจ้าไปจัดเลี้ยงปีใหม่ตอนกลางวันที่ข้างนอก
วันนี้ พี่ ๆ หลายคนอารมณ์ไม่ดี เพราะเรื่องไร้สาระ
จัดคนลงรถไม่ลงตัวกัน
เลยพลอยให้ข้าพเจ้าเกือบถูกหางเลขไปด้วย
เพราะขับรถหาร้านไม่เจอ ด้วยความที่เจ้านายผู้หญิงหงุดหงิด
กับลูกน้อง และเพื่อน เลยไม่ได้ฟังว่า ทางไปร้านยังงัย
รีบจ้ำเดินออกไปทันที เอาล่ะทีนี้ ไปกันแค่ 2 คน
จำชื่อร้านก็ไม่ได้ ไม่รู้ทางอีกแน่ะ ก็ต้องโทร.หาเพื่อน
ที่อยู่รถคันอื่น ออกมาเป็นคันแรก แต่เกือบถึงทีหลัง
เพราะมัวแต่ทิฐิ อารมณ์โกรธนี่ ไม่เข้าใครออกใครเลย
ไม่ทันฟัง ก็เลยไม่รู้ และแต่ละคนก็โกรธ กระทบกัน
ในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ...แต่โชคยังดีหน่อย
ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเขาด้วย
เพราะข้าพเจ้าควรจะอารมณ์เสียกับเรื่องงาน
ของตนเองที่มีปัญหามากกว่า ในเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกเช่นกัน
พอมาเจอเพื่อน ๆ มีอารมณ์ไม่ดีกระทบใส่กัน
ทำให้ลืมเรื่องของตนเองเสียสนิท
พวกผู้หญิงเวลาทำงานนี้ มักจะจุกจิก
ชอบเก็บเอาเรื่องไร้สาระมาเป็นอารมณ์
บางคนตำแหน่งสูงกว่าอีกคน
ก็เก็บมาคิดแล้วว่า ทำไมชื่อฉันอยู่ล่างกว่าอีกคน
เรื่องไร้สาระไหมนี่!
และโทรมาต่อว่าข้าพเจ้า หน้าห้องเลขานาย
หาว่าหน่วยงานข้าพเจ้าแกล้งเขา
เอาชื่อเขามาอยู่ด้านล่างได้งัย
ทั้ง ๆ ที่เขาตำแหน่งสูงกว่าอีกคน
โอ๊ย! จะบ้าตาย! ทำงานกับคนหมู่มาก
จะมานั่ง check รายชื่อทุกคนได้อย่างไรว่า
ใครตำแหน่งใครสูงกว่า ใครจบปริญญา
ตาย...ถ้าทำแบบนั้น คงไม่ต้องทำงานกันแล้ว
นายเราก็พลอยเป็นไปกับเขาด้วย
งานเยอะจะตายอยู่แล้ว จะให้เรา check รายตัวได้งัย
มันอยู่ที่ต้นสังกัดหน่วยงานเขาเอง
ส่งเรื่องมาให้เราอีกที เรื่องภายในหน่วยงานตัวเอง
ยังจัดการไม่ได้ มีอะไร ๆ
ก็โยนเหมามาว่าทางหน่วยงานอื่นทำผิดได้ยังงัย
ถอดยศ ถอดตำแหน่งออก ก็เท่า ๆ กันแล้ว
คุณค่าของตนเอง อยู่ที่ผลงานมากกว่า
ไม่ใช่หัวโขนที่สวมอยู่
คนไทยยังติดนิสัย เจ้าขุนมูลนาย
เลือกชั้นวรรณะ จนไม่ต้องทำงาน
ประเทศไทย จึงต้องตามหลังฝรั่งอยู่
ก็คงเป็นส่วนหนึ่งด้วยนั่นแหล่ะ
ไร้สาระจริง ๆ กับพวกผู้หญิง!
บางทีก็เบื่อ ๆ เหมือนกันนะ
ในเรื่องงาน น่าจะแบ่งแยกได้
แต่พวกคุณเธอ ก็ชอบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่อง
มาเป็นสาระได้ตลอดเวลา ...จะบ้าตาย!
โชคดีหน่อย ที่ข้าพเจ้าจับฉลากได้รางวัลเป็นที่พอใจ
คือ ไดร์เป่าผม (สงสัยเตรียมตัวสำหรับงานยุ่งจนหัวบาน :))
แถมสีชมพู หวานแหว๋ว
และได้เหมือนพี่ที่ไปด้วยกันอีกต่างหาก
คู่เหมือนกันจริง ๆ ประมาณว่า มาด้วยกัน
ก็ได้เหมือนกัน
พักนี้ได้ของขวัญปีใหม่ เกี่ยวกับศีรษะ
สงสัยจะให้เราหัดแต่งตัวให้สวย ๆ มั้ง
คงสวยไม่พอ อิอิ ^__^
คิดแล้วเขียน :)V
วันนี้ พี่ ๆ หลายคนอารมณ์ไม่ดี เพราะเรื่องไร้สาระ
จัดคนลงรถไม่ลงตัวกัน
เลยพลอยให้ข้าพเจ้าเกือบถูกหางเลขไปด้วย
เพราะขับรถหาร้านไม่เจอ ด้วยความที่เจ้านายผู้หญิงหงุดหงิด
กับลูกน้อง และเพื่อน เลยไม่ได้ฟังว่า ทางไปร้านยังงัย
รีบจ้ำเดินออกไปทันที เอาล่ะทีนี้ ไปกันแค่ 2 คน
จำชื่อร้านก็ไม่ได้ ไม่รู้ทางอีกแน่ะ ก็ต้องโทร.หาเพื่อน
ที่อยู่รถคันอื่น ออกมาเป็นคันแรก แต่เกือบถึงทีหลัง
เพราะมัวแต่ทิฐิ อารมณ์โกรธนี่ ไม่เข้าใครออกใครเลย
ไม่ทันฟัง ก็เลยไม่รู้ และแต่ละคนก็โกรธ กระทบกัน
ในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ...แต่โชคยังดีหน่อย
ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเขาด้วย
เพราะข้าพเจ้าควรจะอารมณ์เสียกับเรื่องงาน
ของตนเองที่มีปัญหามากกว่า ในเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกเช่นกัน
พอมาเจอเพื่อน ๆ มีอารมณ์ไม่ดีกระทบใส่กัน
ทำให้ลืมเรื่องของตนเองเสียสนิท
พวกผู้หญิงเวลาทำงานนี้ มักจะจุกจิก
ชอบเก็บเอาเรื่องไร้สาระมาเป็นอารมณ์
บางคนตำแหน่งสูงกว่าอีกคน
ก็เก็บมาคิดแล้วว่า ทำไมชื่อฉันอยู่ล่างกว่าอีกคน
เรื่องไร้สาระไหมนี่!
และโทรมาต่อว่าข้าพเจ้า หน้าห้องเลขานาย
หาว่าหน่วยงานข้าพเจ้าแกล้งเขา
เอาชื่อเขามาอยู่ด้านล่างได้งัย
ทั้ง ๆ ที่เขาตำแหน่งสูงกว่าอีกคน
โอ๊ย! จะบ้าตาย! ทำงานกับคนหมู่มาก
จะมานั่ง check รายชื่อทุกคนได้อย่างไรว่า
ใครตำแหน่งใครสูงกว่า ใครจบปริญญา
ตาย...ถ้าทำแบบนั้น คงไม่ต้องทำงานกันแล้ว
นายเราก็พลอยเป็นไปกับเขาด้วย
งานเยอะจะตายอยู่แล้ว จะให้เรา check รายตัวได้งัย
มันอยู่ที่ต้นสังกัดหน่วยงานเขาเอง
ส่งเรื่องมาให้เราอีกที เรื่องภายในหน่วยงานตัวเอง
ยังจัดการไม่ได้ มีอะไร ๆ
ก็โยนเหมามาว่าทางหน่วยงานอื่นทำผิดได้ยังงัย
ถอดยศ ถอดตำแหน่งออก ก็เท่า ๆ กันแล้ว
คุณค่าของตนเอง อยู่ที่ผลงานมากกว่า
ไม่ใช่หัวโขนที่สวมอยู่
คนไทยยังติดนิสัย เจ้าขุนมูลนาย
เลือกชั้นวรรณะ จนไม่ต้องทำงาน
ประเทศไทย จึงต้องตามหลังฝรั่งอยู่
ก็คงเป็นส่วนหนึ่งด้วยนั่นแหล่ะ
ไร้สาระจริง ๆ กับพวกผู้หญิง!
บางทีก็เบื่อ ๆ เหมือนกันนะ
ในเรื่องงาน น่าจะแบ่งแยกได้
แต่พวกคุณเธอ ก็ชอบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่อง
มาเป็นสาระได้ตลอดเวลา ...จะบ้าตาย!
โชคดีหน่อย ที่ข้าพเจ้าจับฉลากได้รางวัลเป็นที่พอใจ
คือ ไดร์เป่าผม (สงสัยเตรียมตัวสำหรับงานยุ่งจนหัวบาน :))
แถมสีชมพู หวานแหว๋ว
และได้เหมือนพี่ที่ไปด้วยกันอีกต่างหาก
คู่เหมือนกันจริง ๆ ประมาณว่า มาด้วยกัน
ก็ได้เหมือนกัน
พักนี้ได้ของขวัญปีใหม่ เกี่ยวกับศีรษะ
สงสัยจะให้เราหัดแต่งตัวให้สวย ๆ มั้ง
คงสวยไม่พอ อิอิ ^__^
คิดแล้วเขียน :)V
วันอังคารที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2553
สังคม
ช่วงปีใหม่ ชีพจรลงเท้า
นั่งติดที่ไม่ได้นาน ต้องลุกไปโน่นมานี่
ทำธุรกิจ ติดต่อประสานงา(น) กับบุคคลอื่น ๆ ตลอด
วันนี้ก็ไปอวยพรเจ้านายใหญ่
เดี๋ยวปีใหม่ก็จัดเลี้ยงนอกสถานที่อีก
ต้องเสียเงินคนละ 300 บาท ค่าจับของขวัญ
เดือนนี้ยิ่งจน ๆ อยู่ โบนัสออกก็ใช้หนี้หมด ^_^
เอ้อ! เท่าไรจึงจะพอ??
หาได้มากก็ใช้ได้มาก
คนเรามีเท่าไรก็ไม่พอจริง ๆ นะ
เมื่อก่อนเงินเดือนตอนทำงานใหม่ ๆ 5000 กว่าบาทเอง
ตอนนั้นทองยังไม่ถึงหลักหมื่น (ทำไมพอใช้นะ?)
คงเป็นเพราะ แรก ๆ ทำงาน สังคมยังไม่กว้าง
คนยังไม่รู้จัก พอมีสังคม รายจ่ายมันก็เพิ่มขึ้นตามตัว
เพราะฉะนั้น ลด ๆ สังคม และการรักษาหน้าลงบ้างก็ได้
เราจะได้เหนื่อยน้อยลง มีเวลาอยู่กับครอบครัวมากขึ้น
ยิ่งโต หรือมีตำแหน่งสูงเท่าไร ก็ต้องมีสังคมที่กว้างขึ้น
เพราะเราต้องติดต่อผู้คนมากมาย
หากคนเราไม่รักหน้าตัวเองมากนัก
ชีวิตคนไทย คงอยู่ได้อย่างพอเพียงจริง ๆ :))
วันนี้เข้า web ภาพไม่ได้อีกแล้ว
สงสัยคงจะรอให้ภาพเสร็จตอนช่วงตรุษจีนมั้ง ^_^
คิดแล้วเขียน :)V
นั่งติดที่ไม่ได้นาน ต้องลุกไปโน่นมานี่
ทำธุรกิจ ติดต่อประสานงา(น) กับบุคคลอื่น ๆ ตลอด
วันนี้ก็ไปอวยพรเจ้านายใหญ่
เดี๋ยวปีใหม่ก็จัดเลี้ยงนอกสถานที่อีก
ต้องเสียเงินคนละ 300 บาท ค่าจับของขวัญ
เดือนนี้ยิ่งจน ๆ อยู่ โบนัสออกก็ใช้หนี้หมด ^_^
เอ้อ! เท่าไรจึงจะพอ??
หาได้มากก็ใช้ได้มาก
คนเรามีเท่าไรก็ไม่พอจริง ๆ นะ
เมื่อก่อนเงินเดือนตอนทำงานใหม่ ๆ 5000 กว่าบาทเอง
ตอนนั้นทองยังไม่ถึงหลักหมื่น (ทำไมพอใช้นะ?)
คงเป็นเพราะ แรก ๆ ทำงาน สังคมยังไม่กว้าง
คนยังไม่รู้จัก พอมีสังคม รายจ่ายมันก็เพิ่มขึ้นตามตัว
เพราะฉะนั้น ลด ๆ สังคม และการรักษาหน้าลงบ้างก็ได้
เราจะได้เหนื่อยน้อยลง มีเวลาอยู่กับครอบครัวมากขึ้น
ยิ่งโต หรือมีตำแหน่งสูงเท่าไร ก็ต้องมีสังคมที่กว้างขึ้น
เพราะเราต้องติดต่อผู้คนมากมาย
หากคนเราไม่รักหน้าตัวเองมากนัก
ชีวิตคนไทย คงอยู่ได้อย่างพอเพียงจริง ๆ :))
วันนี้เข้า web ภาพไม่ได้อีกแล้ว
สงสัยคงจะรอให้ภาพเสร็จตอนช่วงตรุษจีนมั้ง ^_^
คิดแล้วเขียน :)V
วันจันทร์ที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2553
นี่แหล่ะตัวฉัน
ต้นปีใหม่มักจะมีคำทำนายของหมอดูยี่ห้อต่าง ๆ มาเสมอ
ซึ่งถ้าดี ก็ทำให้เรากระดี๋กระด้า ถ้าไม่ดี ก็ให้คิดได้มากเหมือนกัน
หมอดูนี่ ก็มีอิทธิพลต่อคนในประเทศไม่เบา
บางคนทักทายซะ จนไม่มีอะไรดีเลยหรือยังงัย?
ยิ่งเฉพาะเรื่องการเมือง เห็นทายแย่ทุกปี
บางครั้งอ่านหรือฟัง ก็ห่อเหี่ยว
เลยทำให้คิดว่า อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดล่ะนะ
หรือหมอดูทายว่า แฟนจะมีกิ๊ก วันทั้งวัน
ก็คอยตั้งหน้าตั้งตาจับผิดแฟนอยู่นั่นแหล่ะ!
บางคนก็หาเรื่องมาเป่าหูเข้าอีก
เห็นคนอื่นอยู่แบบสงบ ๆ ไม่ได้
รู้สึกมันจะขาดใจ เสียตรงนั้น :))
แต่ปีนี้ ราศีข้าพเจ้าหมอดูให้ระวังเรื่องปาก
ห้ามแสดงความคิดเห็นต่าง ๆ
มิฉะนั้นอาจจะทะเลาะกับคนรอบข้างได้ง่าย
แต่ก่อนอดกลั้นได้ ระยะหลัง ๆ มันทนไม่ไหว
อะไรที่ไม่ใช่เรา มันทำไม่ได้ ขัดกับความรู้สึกตนเองไม่ได้
คิดอย่างไรก็พูดไปแบบนั้น คนรอบข้างบางคนรับไม่ได้ก็มี
คนบางคนก็ชอบให้เราจะเป็นใครก็ไม่รู้
ก็ตลกดีนะ มาเปรียบเทียบว่า ทำไมไม่ทำเหมือนคนนั้นล่ะ คนนี้ล่ะ
ก็ถ้ามันดีนัก มาคบกะตูทำไมฟร่ะ ก็ไปกับมันดิ!
(นี่แหล่ะ หมอดูถึงให้เตือนเรื่องระวังปากงัย อิอิ ^__^)
ข้าพเจ้ากับเพื่อนบางคน คิดเห็นไม่เหมือนกัน ก็ขัดแย้ง
ทะเลาะกันบ่อย ๆ ก็มี แต่ข้าพเจ้านี่ นิสัยไม่ดีอย่าง
ใครขัดใจอะไรแล้ว ชอบเก็บมาคิดหลายวัน และโกรธนาน
ทำไม่ได้หรอก อะไรที่ไม่ชอบ แล้วให้บอกว่าชอบน่ะ
แรก ๆ ก็พอทำได้หรอก แต่ถ้าบังคับมาก ๆ ก็ไม่ทำเลยเหมือนกัน
ยิ่งถ้าโมโหล่ะก็ อย่ามายุ่งกะข้านะ
เดี๋ยวได้มีฟาดหัวฟาดหางกันบ้างหรอก
นิสัยแบบนี้ เลยไม่ค่อยเป็นคนที่มีเสน่ห์น่ารัก
จ๊ะจ๋าหรอก ก็เป็นตัวของตัวเองแบบนี้มานาน
ราศีข้าพเจ้าเลยมีคู่ยากสักหน่อย
^__^ พูดง่าย ๆ ว่าดูภายนอกเรียบร้อย
แต่จริง ๆ แล้วเรียบไม่ร้อยน่ะซิ อิอิ
ก็ภูมิใจในตัวเองแน่ล่ะ เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด
ไปเที่ยวตามก้นคนอื่นเขา มันน่าภาคภูมิใจไหมล่ะ?
คิดแล้วเขียน :)V
ซึ่งถ้าดี ก็ทำให้เรากระดี๋กระด้า ถ้าไม่ดี ก็ให้คิดได้มากเหมือนกัน
หมอดูนี่ ก็มีอิทธิพลต่อคนในประเทศไม่เบา
บางคนทักทายซะ จนไม่มีอะไรดีเลยหรือยังงัย?
ยิ่งเฉพาะเรื่องการเมือง เห็นทายแย่ทุกปี
บางครั้งอ่านหรือฟัง ก็ห่อเหี่ยว
เลยทำให้คิดว่า อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดล่ะนะ
หรือหมอดูทายว่า แฟนจะมีกิ๊ก วันทั้งวัน
ก็คอยตั้งหน้าตั้งตาจับผิดแฟนอยู่นั่นแหล่ะ!
บางคนก็หาเรื่องมาเป่าหูเข้าอีก
เห็นคนอื่นอยู่แบบสงบ ๆ ไม่ได้
รู้สึกมันจะขาดใจ เสียตรงนั้น :))
แต่ปีนี้ ราศีข้าพเจ้าหมอดูให้ระวังเรื่องปาก
ห้ามแสดงความคิดเห็นต่าง ๆ
มิฉะนั้นอาจจะทะเลาะกับคนรอบข้างได้ง่าย
แต่ก่อนอดกลั้นได้ ระยะหลัง ๆ มันทนไม่ไหว
อะไรที่ไม่ใช่เรา มันทำไม่ได้ ขัดกับความรู้สึกตนเองไม่ได้
คิดอย่างไรก็พูดไปแบบนั้น คนรอบข้างบางคนรับไม่ได้ก็มี
คนบางคนก็ชอบให้เราจะเป็นใครก็ไม่รู้
ก็ตลกดีนะ มาเปรียบเทียบว่า ทำไมไม่ทำเหมือนคนนั้นล่ะ คนนี้ล่ะ
ก็ถ้ามันดีนัก มาคบกะตูทำไมฟร่ะ ก็ไปกับมันดิ!
(นี่แหล่ะ หมอดูถึงให้เตือนเรื่องระวังปากงัย อิอิ ^__^)
ข้าพเจ้ากับเพื่อนบางคน คิดเห็นไม่เหมือนกัน ก็ขัดแย้ง
ทะเลาะกันบ่อย ๆ ก็มี แต่ข้าพเจ้านี่ นิสัยไม่ดีอย่าง
ใครขัดใจอะไรแล้ว ชอบเก็บมาคิดหลายวัน และโกรธนาน
ทำไม่ได้หรอก อะไรที่ไม่ชอบ แล้วให้บอกว่าชอบน่ะ
แรก ๆ ก็พอทำได้หรอก แต่ถ้าบังคับมาก ๆ ก็ไม่ทำเลยเหมือนกัน
ยิ่งถ้าโมโหล่ะก็ อย่ามายุ่งกะข้านะ
เดี๋ยวได้มีฟาดหัวฟาดหางกันบ้างหรอก
นิสัยแบบนี้ เลยไม่ค่อยเป็นคนที่มีเสน่ห์น่ารัก
จ๊ะจ๋าหรอก ก็เป็นตัวของตัวเองแบบนี้มานาน
ราศีข้าพเจ้าเลยมีคู่ยากสักหน่อย
^__^ พูดง่าย ๆ ว่าดูภายนอกเรียบร้อย
แต่จริง ๆ แล้วเรียบไม่ร้อยน่ะซิ อิอิ
ก็ภูมิใจในตัวเองแน่ล่ะ เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด
ไปเที่ยวตามก้นคนอื่นเขา มันน่าภาคภูมิใจไหมล่ะ?
คิดแล้วเขียน :)V
วันศุกร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553
สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๓ ต้อนรับปีขาล
เช้าวันนี้ ตื่นสายกว่าที่คิดไว้นิดหน่อยเนื่องจากเมื่อคืนรออยู่ count down ดึกไปหน่อย
แต่ตื่นเช้ามา ก็รีบไปตลาด ก่อนหน้านั้นก็ออกไปใส่บาตร
ที่ตลาดเขาก็มีงานเทศกาล ให้คนในอำเภอมาเข้าคิว
ใส่บาตรในตลาดนั้นเอง เราก็รีบไปรีบกลับ
ตั้งใจว่า อยากไปไหว้พระ พอดีอยากไปดูวัดที่แม่ชีทศพรบวช
เลยนั่งรถประจำทางไปวัดพิชัยญาติ แถวสี่แยกบ้านแขก
ก่อนหน้านั้นถามทางอาไว้แล้ว เลยไปได้ฉลุย
แต่รอรถเมล์นานมาก ๆ เพราะมีวิ่งอยู่แค่ 7 คัน
กระเป๋ารถบอก (ลาหยุดกันหมด)
ที่ข้าพเจ้าไปต้องผ่านท้องสนามหลวง
รถติด เพราะประชาชนต่างพากันมาไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้าน
คู่เมืองแถวนั้น ไม่ว่าจะเป็นพระแม่ธรณีบีบมวยผม
ศาลหลักเมือง วัดพระแก้ว วัดชนะสงคราม วัดโพธิ์ ฯลฯ
ย่านนั้นรถติด แน่นขนัด เต็มไปด้วยผู้คนที่แห่แหนมาไหว้พระ
ต้อนรับปีใหม่กัน เราก็ได้ไหว้เหมือนกัน แต่ไหว้บนรถประจำทาง
^_^ ครบ 9 วัด แล้วมั้ง อิอิ ^__^
ไปวัดพิชัยญาติ มีพวกเหล่าคนถือศีลเดินจงกรม
ข้าพเจ้าก็ไปกราบพระบรมสารีริกธาตุ
กะจะร่วมทำบุญหล่อพระสมปรารถนาสักหน่อย
เจ้าหน้าที่บอกว่า ปิดรับไปเมื่อวันที่ 31 ธ.ค.52 แล้ว
เมื่อคืนมีพิธีสวดมนต์ข้ามปีด้วย
มิน่าล่ะ เห็นคนถือศีลหลายคนนอนเรียงราย หลับกัน
คนมาปฏิบัติธรรมเยอะจริง ๆ แต่ก็เงียบสงบดี
เรารีบทำบุญก็รีบกลับ
วันนี้ยังไม่ทำอะไรเลย
หมดไปอีก 1 วันแล้ว
คิดแล้วเขียน :)
วันพฤหัสบดีที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ลาที ปีเก่า

วันนี้หยุดทำงาน ในวันที่ 31 ธ.ค.52
แถวบ้านเงียบสงบดี เพราะบรรดาญาติ ๆ เพื่อน ๆ
ต่างกันไปเที่ยวกัน ...ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ 555 (ชอบ)
พรุ่งนี้ปีใหม่ กะว่าจะออกไปใส่บาตรตอนเช้า
เอาฤกษ์เอาชัย วันนี้ ตอนกลางคืน มีเสียงเล่นดอกไม้ไฟ
ประปราย นั่งพิมพ์ com
post รูปเพิ่มเติม ตกใจเสียงพลุเหมือนกัน
เวลามันดังที ตกใจ ...คืนนี้ ตอนเที่ยงคืนเป้ง!
คงนอนฟังเสียงพลุเพลินเป็นแน่
ชวนพี่สาวจะไป count down ที่ Central world
พี่สาวกลัวไปเจอเหตุการณ์วางระเบิดเอา
เลยขออยู่บ้านดีกว่า อีกอย่างสมัยนี้ไปไหนมาไหน
ก็ต้องระวังมากขึ้น ไปอยู่ในกลุ่มคนมาก ๆ
ตายไม่รู้ตัวแบบ ซานติก้าผับ
บางคนไม่เคยเที่ยวกลางคืน
วันนั้นอยาก count down เลยเสียชีวิตเลย
คนมันถึงที่ตายน่ะ ทำอย่างไรก็ต้องตาย
กลัวแต่ว่า บางคนไม่ตาย แต่พิการให้พ่อแม่เลี้ยง
เดือดร้อนพ่อแม่ตอนท่านชราแล้วน่ะซิ
คืนนี้ก็ขอให้ใครที่ออกไปเที่ยวกลางคืน โปรดระมัดระวังตัวด้วย
ขอให้โชคดีปีใหม่ ถ้วนหน้ากันทุกคน
ถ้า ณ เวลาไทย
ตอนที่เขียน blog นี้เหลืออีกแค่ 2 ชั่วโมงกว่า ๆ เอง
คง countdown แบบฝรั่งไม่ได้
ที่นั่นเหลือเวลาอีกตั้ง 9 กว่าชั่วโมง
ก็เปิด ทีวีดูก็แล้วกัน คงมีการถ่ายทอดการนับถอยหลังนั่นแหล่ะ ...
สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๓ ขอให้พบแต่สิ่งที่ดี ๆ ตลอดปีใหม่กันทุกคน
คิดแล้วเขียน :)V
วันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552
Merry x'mas 2009

วันนี้เป็นวันคริสมาต์ เทศกาลของฝรั่ง
แซนตี้ข้าพเจ้าวันนี้ยังไม่ทำงาน
เพราะยังไม่มีเวลาเลือกซื้อหาของขวัญ
ตามที่ตนเองต้องการ ที่ถูกใจเงินในกระเป๋าของผู้ให้
แต่อาจไม่ถูกใจผู้รับ อิอิ ^_^
ปีนี้ตอนแรกไม่อยากแจกของ กะจะใช้เศรษฐกิจพอเพียง
แต่รู้สึกว่า เพื่อนหลาย ๆ คน อยากจะให้มีแซนดี้แจกจัง
เพราะหลายคนให้ล่วงหน้าก่อนหน้านี้ไว้แล้ว ... เอ่อ
ยังไม่หายเหนื่อยเลยนะเนี่ยะ!
แจกกันอีกแล้วหรือ?!
งั้นใครจะเป็นแซนต้าไปก่อนก็ไม่ว่ากัน
แซนดี้ ขอตัวไปหาของขวัญก่อน
อ้อ! วันนี้ตอนไปเดินหาของขวัญแถวเมืองทอง
ขากลับขึ้นรถเมล์ มีสาวไทยมานั่งข้าง ๆ
คุยโทรศัพท์เป็นภาษาอังกฤษ
สงสัยจะเป็นกิ๊กฝรั่ง
merry chirstmas to ฝรั่งคนนั้นใหญ่เลย
คงคล้ายเทศกาลปีใหม่ฝรั่งที่ส่งคำอวยพร
ทางโทรศัพท์ ....
เทศกาลแห่งการแลกเปลี่ยนของขวัญกันจริง ๆ
(พ่อค้า แม่ค้ารวย ก็ช่วงนี้แหล่ะ ^__^)
Merry x'mas to U
คิดแล้วเขียน :)V
วันอาทิตย์ที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2552
รับน้อง ผีเข้า
วันนี้ พี่สาวกลับจากไปรับน้องนักศึกษารามคำแหง รถบัส 2 คัน
ที่จังหวัดนครนายก พี่สาวไปกับเพื่อนสนิทที่แฟนเขาเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น
เขาเอาครอบครัวเขาไปด้วย พี่สาวเลยติดสอยห้อยตามไป
พี่สาวบอกว่า เห็นเด็กรามฯ นึกว่ามีแต่พวกเด็กต่างจังหวัดจน ๆ
(เอ๊ะ! ยังงัย?)
ที่ไหนได้ ลูกคนมีกะตังค์ ขับรถเก๋งก็มี
โดยเฉพาะพวกเด็กที่พ่อแม่สปอยด์ เรียนที่อื่นไม่ได้
เลยต้องมาเรียนที่นี่ ... ปรากฎว่า ตั้งวงเหล้าดึกดื่น ตี 2-3
ไม่หลับไม่นอน เลยเจอดี ผู้หญิงถูกผีเข้า ด่าว่าเด็กพวกนั้น
ว่าไม่เคารพสถานที่ ....
ก่อนหน้านั้น ตอนไปถึงใหม่ ๆ
ลูกน้องคนขับก็ลงไปชัก ต้องหามส่งรพ.
พี่สาวเล่าคร่าว ๆ ให้ฟัง
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์แต่เพื่อนอาจารย์มาเล่าให้ฟังอีกที
เพราะเป็นผู้ดูแลนักศึกษากลุ่มนั้น
เรื่องนี้ เราก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไร เพราะไม่รู้ว่าเด็กมันแกล้งทำหรือเปล่า
ประมาณว่า ดูหนังผีจากโรงภาพยนตร์มากไปหน่อย
เลยจินตนาการหลอกเพื่อนได้เหมือนกัน
แต่พี่สาวก็บอกว่า Resort แห่งนี้ ไม่ค่อยมีคนมาพัก
เพราะติดกับเขา ข้างหน้าทางเข้ามีศาลเจ้าอยู่ด้วยเหมือนกัน
แต่ห้องพักเขาสะอาดดี เพียงแต่สถานที่เงียบ ๆ ไม่ผลุกผล่าน
คนไม่เยอะ ไอ้เจ้านักศึกษา ตอนกลางคืนมันคงไม่รู้จะทำอะไร
เพราะห่างไกลจากแสงสี ขนาดร้านขายของยังไม่มีเลย
ก็เลยตั้งวงเหล้า เปิดคาราโอเกะร้องกัน
อุตส่าห์ขับรถออกไปซื้อเบียร์มากิน ....เลยเจอดีซะเลย...
เรื่องนี้จริงเท็จอย่างไร? ข้าพเจ้าก็ฟังหูไว้หู
งั้น ๆ ...แต่ถ้าข้าพเจ้าอยู่ในเหตุการณ์ ก็ไม่แน่
อาจเล่าได้ตื่นเต้นกว่านี้ก็เป็นได้ อิอิ ^_______^
ที่จังหวัดนครนายก พี่สาวไปกับเพื่อนสนิทที่แฟนเขาเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น
เขาเอาครอบครัวเขาไปด้วย พี่สาวเลยติดสอยห้อยตามไป
พี่สาวบอกว่า เห็นเด็กรามฯ นึกว่ามีแต่พวกเด็กต่างจังหวัดจน ๆ
(เอ๊ะ! ยังงัย?)
ที่ไหนได้ ลูกคนมีกะตังค์ ขับรถเก๋งก็มี
โดยเฉพาะพวกเด็กที่พ่อแม่สปอยด์ เรียนที่อื่นไม่ได้
เลยต้องมาเรียนที่นี่ ... ปรากฎว่า ตั้งวงเหล้าดึกดื่น ตี 2-3
ไม่หลับไม่นอน เลยเจอดี ผู้หญิงถูกผีเข้า ด่าว่าเด็กพวกนั้น
ว่าไม่เคารพสถานที่ ....
ก่อนหน้านั้น ตอนไปถึงใหม่ ๆ
ลูกน้องคนขับก็ลงไปชัก ต้องหามส่งรพ.
พี่สาวเล่าคร่าว ๆ ให้ฟัง
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์แต่เพื่อนอาจารย์มาเล่าให้ฟังอีกที
เพราะเป็นผู้ดูแลนักศึกษากลุ่มนั้น
เรื่องนี้ เราก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไร เพราะไม่รู้ว่าเด็กมันแกล้งทำหรือเปล่า
ประมาณว่า ดูหนังผีจากโรงภาพยนตร์มากไปหน่อย
เลยจินตนาการหลอกเพื่อนได้เหมือนกัน
แต่พี่สาวก็บอกว่า Resort แห่งนี้ ไม่ค่อยมีคนมาพัก
เพราะติดกับเขา ข้างหน้าทางเข้ามีศาลเจ้าอยู่ด้วยเหมือนกัน
แต่ห้องพักเขาสะอาดดี เพียงแต่สถานที่เงียบ ๆ ไม่ผลุกผล่าน
คนไม่เยอะ ไอ้เจ้านักศึกษา ตอนกลางคืนมันคงไม่รู้จะทำอะไร
เพราะห่างไกลจากแสงสี ขนาดร้านขายของยังไม่มีเลย
ก็เลยตั้งวงเหล้า เปิดคาราโอเกะร้องกัน
อุตส่าห์ขับรถออกไปซื้อเบียร์มากิน ....เลยเจอดีซะเลย...
เรื่องนี้จริงเท็จอย่างไร? ข้าพเจ้าก็ฟังหูไว้หู
งั้น ๆ ...แต่ถ้าข้าพเจ้าอยู่ในเหตุการณ์ ก็ไม่แน่
อาจเล่าได้ตื่นเต้นกว่านี้ก็เป็นได้ อิอิ ^_______^
วันเสาร์ที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2552
เซ็งเป็ด
2-3 วันนี้ net เป็นอะไรอีกก็ไม่รู้ น่าเบื่อจังเลย
สงสัยต้องได้ล้างเครื่องอีกแล้วมั้งเนี่ยะ!
ฝากไว้ สำหรับคนพาล
ถ้ากิเลสของใครบางคน มันหนามาก!
ต้องการเอาชนะคนอื่นตลอดเวลาล่ะก็
(ทำได้ทุกวิถีทาง)
ก็หัดใช้ธรรมะ กะเทาะสิ่งไม่ดีที่อยู่ในใจ
ที่มันพอกพูน ออกจากใจเสียบ้าง
เผื่อชีวิต หรืออะไร ๆ มันจะดีขึ้น
บางทีการที่เราแพ้คนอื่นไม่เป็น
อาจทำให้ชีวิตคนนั้นพังได้เหมือนกัน!
คิดแล้วเขียน :(
เซ็งเป็ด!
สงสัยต้องได้ล้างเครื่องอีกแล้วมั้งเนี่ยะ!
ฝากไว้ สำหรับคนพาล
ถ้ากิเลสของใครบางคน มันหนามาก!
ต้องการเอาชนะคนอื่นตลอดเวลาล่ะก็
(ทำได้ทุกวิถีทาง)
ก็หัดใช้ธรรมะ กะเทาะสิ่งไม่ดีที่อยู่ในใจ
ที่มันพอกพูน ออกจากใจเสียบ้าง
เผื่อชีวิต หรืออะไร ๆ มันจะดีขึ้น
บางทีการที่เราแพ้คนอื่นไม่เป็น
อาจทำให้ชีวิตคนนั้นพังได้เหมือนกัน!
คิดแล้วเขียน :(
เซ็งเป็ด!
วันอังคารที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552
web multiply ล่ม
ช่างบังเอิญเสียจริงเลย
web ฝากภาพล่ม ...คงอีกหลายอาทิตย์
ก็ดีเหมือนกันเพราะรู้สึกว่า ไปเที่ยวมา
แล้วกลับมาทำงาน
ต้องมาเคลียร์อะไรหลาย ๆ อย่างพร้อม ๆ กัน
รู้สึกเหนื่อยกว่าเดิมอีก
เอ้าน่ะ! สงสัยช่วงปีใหม่คงจะเข้า web ได้
วันนี้ก็ยังรู้สึกเพลีย ๆ ยังงัยไม่รู้
พรุ่งนี้ต้องไปอบรมต่อ
พักก็เหมือนไม่ได้พัก
แค่นี้ก่อนดีกว่า รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ
คิดแล้วเขียน :)V
web ฝากภาพล่ม ...คงอีกหลายอาทิตย์
ก็ดีเหมือนกันเพราะรู้สึกว่า ไปเที่ยวมา
แล้วกลับมาทำงาน
ต้องมาเคลียร์อะไรหลาย ๆ อย่างพร้อม ๆ กัน
รู้สึกเหนื่อยกว่าเดิมอีก
เอ้าน่ะ! สงสัยช่วงปีใหม่คงจะเข้า web ได้
วันนี้ก็ยังรู้สึกเพลีย ๆ ยังงัยไม่รู้
พรุ่งนี้ต้องไปอบรมต่อ
พักก็เหมือนไม่ได้พัก
แค่นี้ก่อนดีกว่า รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ
คิดแล้วเขียน :)V
วันอาทิตย์ที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2552
กลับมาแล้ว
หลังจากที่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปต่างประเทศประเทศจีนในวันที่ 7 ธ.ค. และเดินทางกลับในวันที่ 13 ธ.ค.นี้
การเดินทาง trip นี้ เป็น trip ที่ประทับใจหลาย ๆ อย่าง
โดยเฉพาะประทับใจกับธรรมชาติวิวของประเทศจีน
อากาศ และภูมิประเทศของเขา (ในส่วนที่ดี)
แถมเที่ยวไปได้รับประทานอาหารบนท้องฟ้า
ใกล้หน้าต่างเครื่องบิน ซึ่งท้องฟ้าในวันนั้นสวยมาก ๆ
ฟ้าเป็นสีฟ้า เมฆเป็นสีขาว ......รู้สึกว่าตัวเองออกจะหรูเลิศ
เป็นพิเศษในวันนั้น .... เก็บภาพต่าง ๆ เยอะมาพอสมควร
แต่ก็มีภาพไหวเยอะเหมือนกันเพราะวิวที่ถ่ายภาพมา
ส่วนใหญ่จะเป็นบนรถบัสระหว่างทาง สุดยอดประทับใจ
กับภูเขาหิมะมังกรหยก .... นึกว่าจะต้องใช้ออกซิเจนกระป๋องซะแล้ว
ทริปนี้ ผู้สูงวัยไปเยอะก็จริง แต่ทุกคนแข็งแรงกันดี
ไม่มีใครเป็นอะไรเลย ไกด์จีนก็น่ารักพูดไทยคล่อง
และรู้ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจีนเยอะ
อธิบายได้คล่องแคล่ว ถามอะไรก็ตอบเป็นภาษาไทยได้หมด
(จำไม่ค่อยได้หมด เพราะไกด์อธิบายเล่าเรื่องเยอะ)
นับว่าเจอไกด์จีนเก่งคนนึงทีเดียว
ส่วนภาพที่ถ่ายมา คงต้องใช้ระยะเวลาในการคัดเลือกลง web
เพราะเยอะจริง ๆ ^__^
ตอนนี้เพิ่งกลับมา ต้องขอระยะเวลาในการปรับตัว 1 วัน
เพราะเมืองไทยกลับมาร้อนกว่าเมืองจีนมาก
แต่ข้าพเจ้าก็คิดว่าการเดินทางท่องเที่ยวครั้งนี้
คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไป
เดินทางทั้งไปและกลับถึงบ้านโดยปลอดภัยทุกคน
โดย คิดแล้วเขียน :)V
วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2552
กิจกรรมในวันพ่อ
วันนี้วันที่ 5 ธ.ค.52 หรือในวันสำคัญ ๆ เป็นประจำทุกปี
หากครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
ก็จะชวนกันไปรับประทานอาหารนอกบ้าน
เพราะสะดวกกว่า ถึงแม้ในแต่ละมื้อจะจ่ายแพง
แต่คิดว่า ให้พ่อกับแม่สบาย และได้ลองชิมรสชาติอาหารแปลก ๆ
ซึ่งไม่ต้องมานั่งทำและนั่งเก็บล้าง ซึ่งเมื่อก่อน
แม่จะเหนื่อยมาก ช่วงหลัง ๆ พอลูกทุกคนทำงาน
มีเงินเดือนใช้เป็นของตนเอง และไม่ลำบาก
ก็จะใช้เงินตรงนี้ซื้อความสุขให้พ่อกับแม่
วันนี้ดูพ่อรู้สึกสดชื่น พี่สาวชวนไปรับประทานอาหารญี่ปุ่น
ที่ห้างฯ ใจกลางเมืองกรุง ซึ่งพ่อกับแม่ไม่ค่อยได้มีโอกาสไปบ่อยนัก
ประจวบกับได้ทดลองใช้โทรศัพท์ 3G โชว์พี่สาวและพ่อแม่
โทร.หาพี่ที่ทำงาน ซึ่งข้าพเจ้าให้เขาไปทดลองใช้ล่วงหน้าก่อน
เพราะพี่สาวยังไม่ได้ซื้อเครื่องใหม่ (ซึ่งข้าพเจ้าได้ซิมฟรีมา 2 ซิม)
ใกล้ ๆ กันที่ข้าพเจ้าไปรับประทานอาหารญี่ปุ่น
ชั้นล่างก็มีบูท TOT เปิดตัว 3G ด้วย
ซึ่งก็เป็นการโปรโมทที่ใหญ่พอสมควร (ลงทุนเยอะเลยนะเนี่ยะ!)
มีบริษัทขายมือถือ อุปกรณ์ที่ใช้กับระบบ 3G air card ฯลฯ หลายบริษัท
ถ้ามีเวลาอาจจะได้เดินดูนานหน่อย แต่ต้องรีบกลับบ้าน
เพื่อมาเตรียม pack สิ่งของลงกระเป๋าเดินทาง
แล้วเจอกันหลังวันที่ 13 ธ.ค.52 นะคะ ^___^
อี ฮุ่ยเออรฺ เจี้ยน (ภาษาจีนกลาง)
แปลว่า ไว้พบกันใหม่
คิดแล้วเขียน :)V
วันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2552
เทศกาลดูไฟประดับ
อากาศช่วงนี้กำลังสบาย
ใกล้วันเฉลิมพระชนม์พระพรรษาของพระเจ้าอยู่หัว
มักจะมีแสงสีเสียง ประดับประดาตามสถานที่ต่าง ๆ
ข้าพเจ้าคนนึงล่ะ ชอบอากาศแบบนี้ ถ้าได้เดินดูไฟประดับสวย ๆ
คงเก็บภาพถ่ายได้เยอะ
จำได้ว่าปีที่แล้วไปถ่ายพระเมรุสมเด็จพระพี่นางฯ
อากาศค่อนข้างเย็นสบาย (1 ปีไวจริง ๆ)
ถ้าเดินแล้วเหงื่อไม่ออกมาก ก็น่าเดินเที่ยวอีก
ปีนี้อยากจะไปชมบรรยากาศแบบนั้นอีก เห็นเพื่อนที่ทำงานหลายคน
จะไปกัน แต่ติดตรงที่ข้าพเจ้าต้องเตรียมตัวเดินทางไปคุนหมิง
ในเช้าวันจันทร์ที่ 7 ธ.ค.52 นี้
(เสียดายเหมือนกัน เพราะนาน ๆ จะมีเพื่อนไปเดินเที่ยว)
ช่วงนี้ข้าพเจ้าต้องถนอมสุขภาพก่อนไปผจญความหนาวที่จีน
เดี๋ยวจะเกิดอาการ ไข้หวัดถามหาก่อนไป
เพราะเมื่อวานตอนหัวค่ำและเช้าวันนี้จามไม่หยุด
น้ำมูกไหล ตกบ่ายร้อน ๆ หนาว ๆ ....ปวดศีรษะนิดหน่อย
ไม่ใช่ไปจีนครั้งนี้ไปรับเชื้อไข้หวัดใหญ่ 2009 มาล่ะแย่เลย
ยิ่งเป็นคนขี้แพ้ เพราะภูมิคุ้มกันไวต่อสิ่งต่าง ๆ อยู่ด้วย
จริง ๆ แล้วเดินทางไปครั้งนี้ ต้องกลับค่ำวันที่ 13 ธ.ค.52
แต่เนื่องจากเดินทางท่องเที่ยวมาหลายวัน ขืนมาลุยงานต่อ
สงสัยจะไม่ได้งาน แต่จะได้อาการป่วยมากกว่า
ใครว่าไปเที่ยวเป็นการพักผ่อน เหนื่อยต่างหากซิไม่ว่า
ต้องเตรียมตัวทั้งก่อนและหลังเดินทาง
อยู่บ้านเฉย ๆ น่ะ สบายกว่าเยอะ
แต่การท่องเที่ยวก็เป็นการเปิดโลกทัศน์ให้ตนเอง
ซึ่งสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องไปทุกที่ก็ได้
แค่ท่อง internet อยากรู้ อยากเห็นอะไร
ก็หาได้จาก พี่ google ได้ตลอด ไม่เปลืองตังค์ด้วย
แต่เปลืองตังค์ค่า net กับค่ายารักษาโรคอ้วน ^__^
คนสมัยนี้เลยเป็นโรคอ้วนกันเยอะ (รวมข้าพเจ้าด้วย อิอิ :))
เพราะวัน ๆ ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายไปไหน
อยู่ที่ทำงานก็นั่งจุ้มปุ๊กตรงโต๊ะทำงาน กับโต๊ะ com
บางคนแค่กินข้าว ยังไม่เดินไปซื้อเองเลย
แล้วแบบนี้ ถ้าป่วย หรืออ้วน ก็ไม่ต้องโทษใครแล้วล่ะ
โทษตัวเองดีกว่า ที่รักสบายเกินไป
ขี้เกียจมาก โรคก็ถามหา ... ^__^
คิดแล้วเขียน :)V
ใกล้วันเฉลิมพระชนม์พระพรรษาของพระเจ้าอยู่หัว
มักจะมีแสงสีเสียง ประดับประดาตามสถานที่ต่าง ๆ
ข้าพเจ้าคนนึงล่ะ ชอบอากาศแบบนี้ ถ้าได้เดินดูไฟประดับสวย ๆ
คงเก็บภาพถ่ายได้เยอะ
จำได้ว่าปีที่แล้วไปถ่ายพระเมรุสมเด็จพระพี่นางฯ
อากาศค่อนข้างเย็นสบาย (1 ปีไวจริง ๆ)
ถ้าเดินแล้วเหงื่อไม่ออกมาก ก็น่าเดินเที่ยวอีก
ปีนี้อยากจะไปชมบรรยากาศแบบนั้นอีก เห็นเพื่อนที่ทำงานหลายคน
จะไปกัน แต่ติดตรงที่ข้าพเจ้าต้องเตรียมตัวเดินทางไปคุนหมิง
ในเช้าวันจันทร์ที่ 7 ธ.ค.52 นี้
(เสียดายเหมือนกัน เพราะนาน ๆ จะมีเพื่อนไปเดินเที่ยว)
ช่วงนี้ข้าพเจ้าต้องถนอมสุขภาพก่อนไปผจญความหนาวที่จีน
เดี๋ยวจะเกิดอาการ ไข้หวัดถามหาก่อนไป
เพราะเมื่อวานตอนหัวค่ำและเช้าวันนี้จามไม่หยุด
น้ำมูกไหล ตกบ่ายร้อน ๆ หนาว ๆ ....ปวดศีรษะนิดหน่อย
ไม่ใช่ไปจีนครั้งนี้ไปรับเชื้อไข้หวัดใหญ่ 2009 มาล่ะแย่เลย
ยิ่งเป็นคนขี้แพ้ เพราะภูมิคุ้มกันไวต่อสิ่งต่าง ๆ อยู่ด้วย
จริง ๆ แล้วเดินทางไปครั้งนี้ ต้องกลับค่ำวันที่ 13 ธ.ค.52
แต่เนื่องจากเดินทางท่องเที่ยวมาหลายวัน ขืนมาลุยงานต่อ
สงสัยจะไม่ได้งาน แต่จะได้อาการป่วยมากกว่า
ใครว่าไปเที่ยวเป็นการพักผ่อน เหนื่อยต่างหากซิไม่ว่า
ต้องเตรียมตัวทั้งก่อนและหลังเดินทาง
อยู่บ้านเฉย ๆ น่ะ สบายกว่าเยอะ
แต่การท่องเที่ยวก็เป็นการเปิดโลกทัศน์ให้ตนเอง
ซึ่งสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องไปทุกที่ก็ได้
แค่ท่อง internet อยากรู้ อยากเห็นอะไร
ก็หาได้จาก พี่ google ได้ตลอด ไม่เปลืองตังค์ด้วย
แต่เปลืองตังค์ค่า net กับค่ายารักษาโรคอ้วน ^__^
คนสมัยนี้เลยเป็นโรคอ้วนกันเยอะ (รวมข้าพเจ้าด้วย อิอิ :))
เพราะวัน ๆ ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายไปไหน
อยู่ที่ทำงานก็นั่งจุ้มปุ๊กตรงโต๊ะทำงาน กับโต๊ะ com
บางคนแค่กินข้าว ยังไม่เดินไปซื้อเองเลย
แล้วแบบนี้ ถ้าป่วย หรืออ้วน ก็ไม่ต้องโทษใครแล้วล่ะ
โทษตัวเองดีกว่า ที่รักสบายเกินไป
ขี้เกียจมาก โรคก็ถามหา ... ^__^
คิดแล้วเขียน :)V
วันพฤหัสบดีที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ความรัก ความกลัว ความพลัดพราก
วันนี้อ่านข่าว ในข่าวบอกว่าชายชาวต่างชาตินอนกอดศพภรรยาทุกคืน
สงสารชาวบ้านเขาเหมือนกันนะ เพราะต้องหวาดผวา
ต่อให้รักขนาดไหน ข้าพเจ้าก็ไม่ขออยู่ร่วมกับศพหรอก
ความรักนี่สารพัดบันดาลให้คนเราสามารถทำอะไรได้หลาย ๆ อย่าง
ดีก็ได้ ชั่วก็ได้ เพื่อบูชาความรัก ....
แต่ถ้ามีความรักแล้ว ไม่ทำให้ชาวบ้านเขาเดือดร้อน
ก็คงไม่มีใครเขาว่าหรอก ....
บางครั้งจะไม่แคร์สังคมก็ไม่ใช่
เพราะโลกใบนี้ ไม่ได้มีแค่ 2 คนคู่รักอย่างเดียว
มันมีปัจจัยอะไรหลาย ๆ อย่าง
ที่สามารถส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์นั้นได้
แต่ถ้าแคร์สังคมรอบข้างมากไป
ใครพูดอะไร ก็เก็บเอามาคิดฟุ้งซ่าน
แบบนั้นคงไม่มีความสุขหรอก
เพราะมีคนพูดให้ดีก็ได้ ให้ร้ายก็ได้ตลอดเวลา
ทางที่ดี เดินสายกลางดีกว่า
อย่าทำอะไรที่ผิดแผก แหวกแนวเดิมมากนัก
พูดถึงความกลัว
ข้าพเจ้าคิดว่า คนเรามักจะมีสิ่งที่กลัวในใจกันทุกคน
บ้างก็กลัวงู กลัวสัตว์มีพิษ ฯลฯ
แต่ข้าพเจ้าเป็นคนที่กลัวผีมาตั้งแต่เด็ก
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน? ^_^
แบบนี้แหล่ะที่ข้าพเจ้าไม่อยากนั่งวิปัสสนา
กลัวไปเจอกับสิ่งที่ไม่อยากเห็น
จริง ๆ แล้ว ตอนเด็ก ๆ พ่อก็คอยสอนอยู่เสมอว่า
ไม่ให้กลัวในสิ่งที่ยังไม่เห็น ...
สมัยก่อนยายชอบเปิดละครทีวีผี ๆ ดู
ก็เลยทำให้ติดนิสัยไม่ชอบดูหนังผีมาตั้งแต่เด็ก ...
ยิ่งโตมา ได้อ่านได้ศึกษาธรรมะ เรื่องสภาวะของจิต
เรื่องลี้ลับ อ่านไปก็กลัวไปนะ ^__^
แต่ด้วยความอยากรู้ ตอนหลัง ๆ กลัวน้อยลงหน่อย
เชื่อในความดีที่ทำไว้ ถ้าผีมาหลอก เขาก็บาปเอง
สมัยเด็ก ๆ นั่งเล่นอยู่คนเดียวบนบ้าน พี่สาวย่อง
มาจากไหนไม่รู้ มาจ๊ะเอ๋ เท่านั้นแหล่ะ
ข้าพเจ้าขวัญผวาเลย รู้เลยว่าใจมันแป๋วเป็นอย่างไร?
ใจมันผวาหวืดไปเลยง่ะ พี่เล่นแรง....เลยไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรแบบนี้
ก็จะด่าเปิงไปเลย ...^_^.....ดี ไม่ดีอะไรจะลอยไปใส่กะบาลด้วย อิอิ ^_^
พูดถึงความตาย และการพลัดพรากจากสิ่งที่รัก
คนเราก็ต้องตายกันทุกคน
ควรหมั่นนึกถึงการพลัดพรากบ่อย ๆ
ก็จะไม่ทำให้ทุกข์มากนัก เมื่อเวลานั้นมาถึง
อย่างน้อยเมื่อถึงเวลาก็สามารถทำใจเร็ว
ให้ยอมรับในสิ่งที่ต้องจากกันในท้ายที่สุดของชีวิตไว้
จะได้ไม่เป็นเหมือนชายคนนี้ที่รักและผูกพันภรรยามากเหลือเกิน
ซึ่งก็ดีอยู่หรอกที่ผู้ชายจะรักและซื่อสัตย์ต่อภรรยาคนเดียว
หาผู้ชายแบบนี้น้อยมากแล้วในสมัยนี้
แต่ก็สงสารชาวบ้านที่อยู่ในละแวกนั้นด้วยเหมือนกัน
คิดแล้วเขียน :)V
สงสารชาวบ้านเขาเหมือนกันนะ เพราะต้องหวาดผวา
ต่อให้รักขนาดไหน ข้าพเจ้าก็ไม่ขออยู่ร่วมกับศพหรอก
ความรักนี่สารพัดบันดาลให้คนเราสามารถทำอะไรได้หลาย ๆ อย่าง
ดีก็ได้ ชั่วก็ได้ เพื่อบูชาความรัก ....
แต่ถ้ามีความรักแล้ว ไม่ทำให้ชาวบ้านเขาเดือดร้อน
ก็คงไม่มีใครเขาว่าหรอก ....
บางครั้งจะไม่แคร์สังคมก็ไม่ใช่
เพราะโลกใบนี้ ไม่ได้มีแค่ 2 คนคู่รักอย่างเดียว
มันมีปัจจัยอะไรหลาย ๆ อย่าง
ที่สามารถส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์นั้นได้
แต่ถ้าแคร์สังคมรอบข้างมากไป
ใครพูดอะไร ก็เก็บเอามาคิดฟุ้งซ่าน
แบบนั้นคงไม่มีความสุขหรอก
เพราะมีคนพูดให้ดีก็ได้ ให้ร้ายก็ได้ตลอดเวลา
ทางที่ดี เดินสายกลางดีกว่า
อย่าทำอะไรที่ผิดแผก แหวกแนวเดิมมากนัก
พูดถึงความกลัว
ข้าพเจ้าคิดว่า คนเรามักจะมีสิ่งที่กลัวในใจกันทุกคน
บ้างก็กลัวงู กลัวสัตว์มีพิษ ฯลฯ
แต่ข้าพเจ้าเป็นคนที่กลัวผีมาตั้งแต่เด็ก
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน? ^_^
แบบนี้แหล่ะที่ข้าพเจ้าไม่อยากนั่งวิปัสสนา
กลัวไปเจอกับสิ่งที่ไม่อยากเห็น
จริง ๆ แล้ว ตอนเด็ก ๆ พ่อก็คอยสอนอยู่เสมอว่า
ไม่ให้กลัวในสิ่งที่ยังไม่เห็น ...
สมัยก่อนยายชอบเปิดละครทีวีผี ๆ ดู
ก็เลยทำให้ติดนิสัยไม่ชอบดูหนังผีมาตั้งแต่เด็ก ...
ยิ่งโตมา ได้อ่านได้ศึกษาธรรมะ เรื่องสภาวะของจิต
เรื่องลี้ลับ อ่านไปก็กลัวไปนะ ^__^
แต่ด้วยความอยากรู้ ตอนหลัง ๆ กลัวน้อยลงหน่อย
เชื่อในความดีที่ทำไว้ ถ้าผีมาหลอก เขาก็บาปเอง
สมัยเด็ก ๆ นั่งเล่นอยู่คนเดียวบนบ้าน พี่สาวย่อง
มาจากไหนไม่รู้ มาจ๊ะเอ๋ เท่านั้นแหล่ะ
ข้าพเจ้าขวัญผวาเลย รู้เลยว่าใจมันแป๋วเป็นอย่างไร?
ใจมันผวาหวืดไปเลยง่ะ พี่เล่นแรง....เลยไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรแบบนี้
ก็จะด่าเปิงไปเลย ...^_^.....ดี ไม่ดีอะไรจะลอยไปใส่กะบาลด้วย อิอิ ^_^
พูดถึงความตาย และการพลัดพรากจากสิ่งที่รัก
คนเราก็ต้องตายกันทุกคน
ควรหมั่นนึกถึงการพลัดพรากบ่อย ๆ
ก็จะไม่ทำให้ทุกข์มากนัก เมื่อเวลานั้นมาถึง
อย่างน้อยเมื่อถึงเวลาก็สามารถทำใจเร็ว
ให้ยอมรับในสิ่งที่ต้องจากกันในท้ายที่สุดของชีวิตไว้
จะได้ไม่เป็นเหมือนชายคนนี้ที่รักและผูกพันภรรยามากเหลือเกิน
ซึ่งก็ดีอยู่หรอกที่ผู้ชายจะรักและซื่อสัตย์ต่อภรรยาคนเดียว
หาผู้ชายแบบนี้น้อยมากแล้วในสมัยนี้
แต่ก็สงสารชาวบ้านที่อยู่ในละแวกนั้นด้วยเหมือนกัน
คิดแล้วเขียน :)V
วันพุธที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2552
ฟ้าลั่น สนั่นกรุง

พรุ่งนี้เปิดตัวระบบโทรศัพท์ 3G ของ TOT
เลยนำรูปโฉมโทรศัพท์ที่ได้ซิมพร้อมเครื่องฟรีมาอวด
ไม่รู้ว่าระบบนี้จะ work แค่ไหน
แต่ที่แน่ ๆ ได้ยินมากับหู
พวกผู้ชายหลายคนไม่ชอบระบบนี้
บอกว่า อันตราย! คนร้ายสามารถตามเจอตัวได้
คนร้ายในที่นี้ หมายถึง แฟน หรือภรรยาตามเจอตัวต่างหาก
^_^
เพราะระบบนี้รองรับ VDO Call
ใครมีกิ๊กล่ะก็ หนาว ๆ ร้อน ๆ
เพราะผู้ส่งและผู้รับ ถ้าใช้ระบบเดียวกัน
และมีกล้อง 2 ตัว (ด้านหน้าและหลัง)
สามารถเห็นหน้ากันสด ๆ จะ ๆ ได้ขณะนั้นเลย
โทรศัพท์ใกล้เหมือนเลดาร์ให้ผู้ร้ายใช้โจมตีได้
เขาว่ามาอย่างนั้น เพราะมี GPRS ติดตามตัวได้ตลอด
ไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร โกหกได้ลำบากขึ้น
แฟนแกล้งลืมทิ้งโทรศัพท์ตนเองไว้ในรถ
ก็รู้แล้วว่า แฟนตนเองขับรถไปที่ไหน?
โอ้! ทันสมัย Hi tec แบบนี้
พวกกะล่อนจะหาวิธีหลบยังงัยกันล่ะเนี่ยะ!
เจอแต่พวกเพื่อนหัวงูก็ดีไปอย่างนะ
เจอมุกของแต่ละคนนี่ สุดยอดทั้งนั้น!
แค่คิด บางคนก็ไม่กล้าใช้แล้ว
แล้วระบบนี้ จะไปรอดไหมล่ะเนี่ยะ! ^__^
คิดแล้วเขียน :)V
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)